Stoissengraben

Dochter Auswander heeft 2 dagen mogen Schnuppern bij het Tierheim in Bruck am Grosssglockner. Dit is vergelijkbaar met een Snuffelstage, kijken of het werk daadwerkelijk iets is wat je leuk vind. Het werken met dieren is helemaal haar ding en ze heeft dus enorm genoten. Vooral het voeden van de jonge kittens met het ''spuitje'' was natuurlijk geweldig. De dierverzorgers waren zeer te spreken over haar.

We hebben ook visite gehad van onze voormalige achterbuurtjes. Ze waren hier in de buurt met vakantie  en waren ook wel benieuwd naar ons nieuwe stekkie. Na een rondleiding door ons huis hebben we onder het genot van een bakkie koffie even bij gekletst.

Vanavond voor het eerst onze nieuwe huisarts bezocht. Ja inderdaad vanavond, 2 avonden in de week heeft hij ook spreekuur, maar is dan de overige dagen al weer om 12 uur vrij! We wilden ons even voorstellen en gelijk even nieuwe medicatie bestellen. We zitten dus netjes op de vooraf afgesproken tijd in de wachtkamer te wachten. Ik vind het wachten in een wachtkamer nooit echt fijn, het loopt qua tijd vaak uit en er zitten vele mensen die niet fit zijn bij elkaar in één ruimte. Dan valt ons op, dat mensen die later binnen komen al voor ons aan worden opgeroepen en het duurt nu wel erg lang. Ik doe dus navraag bij de assistente wat blijkt: we hadden de E card ( de verzekeringspas) in een soort van lezer moeten laten scannen en dan kom je op de wachtlijst te staan, ondanks dat je eerst al telefonisch een afspraak hebt moeten maken. Zo vreemd en dubbel werk denk ik bij mezelf, maar ja zo werkt het hier nu eenmaal, we leren iedere dag weer nieuwigheden hier. Gauw dus in orde maken en onze beurt weer afwachten en bijna een uur later dan we binnenkwamen zijn we uiteindelijk dan toch aan de beurt.

De assistente is hier ook de krankenschwester en doet alle taken. In Nederland moet je apart naar een plek voor bloedprikken of inentingen, zij doet dat hier gewoon tussen haar baliewerkzaamheden door. En voor het ophalen van medicatie maakt het niet uit welke apotheek je neemt, ook daar scan je weer je e-card bij binnenkomst en wordt je geholpen. Op dit moment is voor alles hier nu de 1e keer en zijn we soms best verbaasd over hoe ander alles hier werkt.

Dan wil ik jullie nog zeker een mooie wandeling laten zien. kijk mee en geniet!

Wasserfallweg Stoißengraben

Wanderparkplatz Stoißengraben

aan de B311 tussen Saalfelden en Lofer (kostenloos)

tot aan de watervalsteig 5 km heen en terug

Een prachtige wandeling door een schlucht, continu begeleid door het heerlijke ruizen van de Buchweissbach. Tot aan de Wasserfallsteig is de wandeling voor iedereen te bewandelen, want het gaat over een Forststrasse. Dan zou je denken: ''oh maar dat is mij te simpel''. Maar de omgeving is zo ontzettend mooi, je loopt door het Naturschutzgebiet Kalkhochalpen , met vele bijzondere bloemen en dus ook vlinders en insecten en dan die enorme rotwanden om je heen. Werkelijk schitterend! We spotten hier in dit gebied 2 Glasvleugelpijlstaartvlinders, ze lijken erg veel op de Kolibrivlinder en bewegen ook net zo. Geweldig om te zien hoe ze van de Orchidee snoepten. 

Op een gegeven moment komt er dan een pad die van de weg afleid. Hier staat ook duidelijk dat het om een wasserfallsteig gaat, een klettersteig catagorie A/B dus niet al te moeilijk, maar voor mensen die slecht ter been zijn, of niet ''tritsicher'' is hier het eindpunt. Voor kinderen raden ze wel een echte klettersteigset aan bij deze verdere tour. 

De route is werkelijk geweldig, over bruggetjes, ladders en via ijzers in de rotswanden , steeds begeleid van stalen kabels klimmen we verder de schlucht in. Iedere bocht die we maken komt er een nieuw schouwspel tevoorschijn, we zijn diep onder de indruk van dit moois . En dan die route, ik voel me als een kind in de Apekooi ,vroeger in de gymzaal. Adrenaline gaat door je lijf, maar wat is dit een mooi avontuur. Ik heb zelf wat last van hoogtevrees, maar ik moet en zal deze route lopen, eh klimmen, dit moois wil ik niet missen! 

Uiteindelijk staan we dan voor de waterval, die uit 2 delen bestaat en uit een spleet boven uit de rosten tevoorschijn komt. Dat wat wij als spleet zien is eigenlijk een grot waar deze bron ontspringt. We ploffen na deze krachtsinspanning neer op het bankje en genieten van dit mooie schouwspel en ademen die heerlijke negatieve ionen  ( dat was positief , weten jullie nog?) in. En inderdaad ondanks de inspanning voelen we ons alle 3 heel fit en goed en zouden nog wel een stuk verder kunnen gaan. De route loopt ook door en dan zou je naar een flinke klim van zo een 1100 meter uitkomen bij de Peter Wiechenthaler hutte, maar voor je dan weer beneden bent zit je op een route van een 25 km en dat wordt ons echt te gek voor vandaag. Maar vader en dochter smeden nog per direct op dat bankje tegenover die kolkende waterval het plan om deze route toch eens samen te gaan lopen en dan heel vroeg in de ochtend al te gaan starten.

We keren na deze pauze via dezelfde steig weer terug naar het gewone wandelpad. Aan de Forstrasse zoeken we ons een fijn plekje langs de rivier op en koelen onze voeten in het koude bergwater. Maar dan zullen we toch weer terug naar de auto moeten lopen. Altijd weer moeilijk om zulke mooie plekjes weer te verlaten. Alleen het verschil is dat we hier nu vaker heen kunnen rijden, we wonen hier nu immers. Wat voelen we ons ''rijke'' mensen dat we iedere dag van al dit moois kunnen en mogen genieten! 

Weer bedankt voor al jullie lieve commentaren op dit blog. We gaan er nu ff tussenuit. Tot na onze vakantie.

Pfiat di, tot ziens!

Wasserfallweg Ferleiten, achter een gordijn van water langs.

Deze week hebben we onze Anmeldebescheinigung in orde gemaakt. Bij aankomst in Zell am see hebben we ons natuurlijk gelijk ingeschreven in de gemeente, dat is een verplichting. Maar uiterlijk binnen 4 maanden moet je je ook hebben ingeschreven bij het Landesbezirkshauptmanschaft, doe je dat niet dan komt de politie toch wel even aan je deur om te controleren hoe dat zit. 

Je moet kunnen aantonen dat je hier werk hebt, een scholing doet of genoeg eigen geld om jezelf te kunnen ''bedruipen'', zo niet, dan zul je het land weer moeten verlaten. Woon je 5 jaren onafgebroken in Oostenrijk dan krijg je een bescheinigung voor Daueraufenthalt. Maar voorlopig kunnen en mogen we dus gewoon in unsere Neue Heimat wonen. Weer een vinkje op onze emigratie-afstreeplijst ......

Verder zagen we de afgelopen week op de Grossglockner Hochalpenstrasse iets heel geks! Toen we even een stop maakten bij de Kapelle van het Glocknerhaus om van het uitzicht te genieten, zagen we een kleine gestalte onder een aldaar geparkeerde auto. Toen we goed keken zagen we dat het om een Murmeltier (Alpenmarmot) ging. Af en toe flikkerden de achterlampen van de auto. Die dondersteen van een Murmel zat aan de kabels onder de auto te knagen. Wel heb je ooit! We kenden verhalen van Marters die wel eens kabels van auto's stuk knaagden, maar Murmeltieren? Meneer Auswander verklaarde gelijk dit parkeerterrein tot verboden gebied voor onze auto. Toen we uitstapten zagen we dat de vandaal gauw wegkroop in zijn holletje en die zat natuurlijk heel dichtbij de parkeerplek van de auto. Ik stel me zo voor dat het Murmeltier  zo zijn gedachten heeft gehad bij het blikken gevaarte wat op zijn eigen grond stond en het wel even mores wilde leren.....

Verder maakten wij op Frohleichnam ( Sacramentsdag) , wat hier een officiële vrije dag is, een mooie wandeling die ik jullie niet wil onthouden.

Wasserfallweg Ferleiten.

parkeren: Vlak voor de tolhuisjes van de Grossglockner hochalpenstrasse sla je rechtsaf richting Tauernhaus,over de brug, daar is een gratis wandelparkeerplaats

stijging: ruim 700 hoogtemeters

8 km

Vanaf de Parking kijken we de berg omhoog en zien een geweldig mooie waterval naar beneden storten. De bergschoenen gaan aan , rugzak op en ik zet mijn wandelstokken op de goede hoogte. Dit zou namelijk een steile klim worden en dan loop ik graag met stokken. En inderdaad vanaf het 1e moment gaat het flink steil omhoog, ik voel mijn kuiten algauw branden en denk:'' Oef wat doen we onszelf weer aan''. Het pad is zeer goed te belopen, maar flink steil. Af en toe hebben we een mooi kijkje op de waterval en bij de ''Kraftplatz untere wasserfall'' maken we even een pitstop om op adem te komen, wat te drinken en genieten van de verfrissende weldaad van deze waterval.

Onderweg genieten we van vele mooie bloemen en vlinders. Ook zien we hier voor het eerst het mooie Groentje die zich gelukkig mooi laat fotograferen en zelfs een poosje meelift op meneer Auswander zijn hand.

Tegen de tijd dat ik het heb gehad van de steile klim hoor ik de waterval nu wel heel flink ruizen, we moeten er nu wel bijna zijn, nog even doorbikkelen dus, het zweet gutst me werkelijk in straaltjes naar beneden. En ja hoor zodra ik de volgende bocht omkom zie ik deze geweldige etappe van de waterval opdoemen.  Het mooie is dat de wandeling achter de waterval langs gaat. Een paar passen later sta ik achter het watergordijn, sprookjesachtig mooi geeft het me een bijzonder beeld van de tegenoverliggende alpen. Vader en dochter zitten al op het bankje achter de waterval te genieten .De negatieve ionen, die in dit geval juist positief zijn ( zie het blogje over Badgastein), zetten mijn luchtwegen wijd open, het voelt als een enorme weldaad hier achter de waterval!

Nadat we een poos hebben genoten, gefotografeerd en wat hebben gegeten, besluiten we bijna weemoedig dit prachtige weldadige plekje te verlaten, we hebben immers nog een flinke afdaling te gaan. Via een andere route dalen stijgen we eerst nog een klein stukje om daarna de afdaling in te zetten. Dan ziet dochterlief ineens een Gems lopen op de bergflank, een eenling, zoals in deze tijd nog vaak te zien. We nemen even de tijd om dit prachtige dier te bekijken en te fotograferen, af en toe kijkt hij naar ons maar trekt zich verder weinig van ons aan. 

De afdaling is flink steil, en we moeten echt even de ''rem'' erop zetten, wat we wel in de knietjes voelen. Maar al met al was het een heerlijke wandeling, we hadden 2 uur nodig tot aan de prachtige waterval en het uitzicht was werkelijke geweldig te noemen. 

Als we weer bij de auto staan besluiten we nog even de Grossglockner strasse op te rijden, de parking is immers direct voor de tolpoortjes en we hebben een seizoenkaart..We zoeken er een heerlijk plekje op en gaan nog even onze laatste proviand opeten. Het is inmiddels eind van de middag en dan wordt de passweg aardig wat rustiger. Wat heerlijk om zo dicht bij één van de mooiste paswegen van Europa te wonen! 

Voor alle reacties: Heel hartelijk bedankt lieve mensen, zo leuk om dit te lezen. Willen degene die anoniem reageren er wel een naam of  initialen bij zetten? Dan weten we ook van wie de reactie is.

oh ja, nog 1 week dan hebben we vakantie en gaan we naar Kroatië. 

En volgende week gaat dochter Auswander ''schnuppern, een soort van snuffelstage lopen bij het Tierheim in Bruck am Grossglockner. Ik ben nu al benieuwd naar haar verhalen!

Voor nu eerst: Pfiat di, tot ziens!

Triefen

 Heb ik nou een mooie idylle van dochter Auswander als een zeepbel  laten uiteen spatten? Laatst zomaar ineens zei ze: "mam ik vind het zo grappig dat alle Oostenrijkse mensen je lieverd noemen als ze je bedanken, zo bijzonder zo lief" Dus ik vraag me hoe ze daar bij komt en een voorbeeld kan opnoemen. Nou zegt ze, als bijvoorbeeld mijn docent me iets vraagt en ik het beantwoord, zegt ze altijd: Danke dear. En vrijwel iedereen die me bedankt zegt Danke dear. En ook zo leuk dat ze dat dan lieverd op zijn Engels zeggen! Inwendig moet ik een beetje grinniken, maar ik snap duidelijk hoe ze het bedoelt. Dat Danke dir, klinkt in het dialect hier best veel op Danke dear.......

Zo zegt iedereen hier in onze omgeving het woord : Passt. Eerst keken we vreemd op, wat bedoelen ze daar nu eigenlijk mee? Maar het wordt bedoeld als een instemming, Goed of ok! Voor sommigen is het echt een stopwoordje en komt achter vrijwel elke zin voor. 

Wat ik ook bijzonder vind is dat de Oostenrijker bij elk kopje koffie een glas water serveert, dat hoort er standaard bij en is een oud gebruik. Ook schoenen worden nooit binnenshuis gedragen. Bij de deur trek je je schoenen uit en ga je over op huisslofjes die je gastheer vaak in de hal al klaar heeft staan. Tegenwoordig hebben wij dus ook een mandje met huissloffen en huissokken in de hal klaar staan.  En zo zullen er in de loop der tijd nog wel meer bijzondere woordjes en gebruiken door ons geleerd gaan worden.

Gisteren liepen wij trouwens een mooie wandeling die we jullie zeker niet willen onthouden.

Triefen-Rundwanderung 

start: parkeerplaats bij de kerk in het Hintertal (Hochkönig Steineres meer)

stijging: 156 meter

6 km

Bergschoenen aan , rugzak op en daar gaan we. Het 1edeel is een relatief lichte familiewandeling, die voor iedereen mogelijk is. Als we het lieflijke dorpje uitlopen, steken we de houten brug over en slaan rechts af richting Triefen. Een half uur volgen we een vrijwel recht pad, langs een mooie, heerlijk ruisende beek , de Urslau en een  fenomenaal zicht op het Hochkoning massief. Dan staan we plotseling voor het naturdenkmal Triefen. Een bijzondere waterval, het zit 'm niet in de hoogte maar in de breedte dit keer!

Een waterdicht gesteente met een diepe scheur, laat het water als het ware als een soort van watergordijn uit de rots komen. Een bijzonder gezicht. We maken een stop voor wat foto's en gaan dan verder. Voor mensen die slecht ter been zijn of jonge ouders met kleine kids of zij die  een kinderwagen bij zich hebben is het hier wat langer genieten van dit mooie schouwspel en dan weer rustig teruglopen. 

Wij gaan aan een mooie, lichte stijging beginnen richting de Enzenalm. De natuur is er overweldigend mooi en we spotten veel vlinders. Dikkopjes, Oranjetipjes ,Aardbeivlinders ,kleine Dwergblauwtjes, de Sleutelbloemvlinder en zelfs 2 Rouwmantels, die laatste 2 waren jammer genoeg te snel om ze te kunnen fotograferen. 

We houden ''een Jause'' op een bankje met een prachtzicht op de omgeving, het zonnetje schijnt, de rivier ruist en we genieten op en top. Als onze honger en dorst gestild is, want berglucht doet echt wat met je, gaan we weer verder. 

Op de Enzenalm treffen we 2 mooie Merries en een veulen, ze laten zich rustig bekijken en even aaien. Onze camera's klikken er vrolijk op los, want dit is een megamooie plaatje, de paarden voor het Hochkönig massief!

Tussen de herkauwende koeien dalen we daarna langzaam aan weer naar beneden af en komen weer uit bij de Triefenfall. Het laatste  deel van de wandeling is dus hetzelfde, maar het levert een prachtige en niet al te zware wandeling op. We ''spelen'' nog een beetje bij de rivier op de terugweg, frissen onze voeten op in het  koude water en eten nog wat laatste proviand op. We zie de lucht betrekken boven het massief, er lijkt een onweersbui aan te komen, tijd om terug richting de auto te gaan. Als we bijna bij de auto zijn horen we de 1e donderslag al. Blij dat we niet voor de grote rondwandeling zijn gegaan vandaag!

Al met al een prachtige wandeling. Dit gebied, op een half uurtje van ons huis, gaan we zeker nog uitgebreider verkennen in de komende tijd en kunnen we aan jullie allen aanraden. De keuze aan wandelingen is hier enorm, van redelijke wandelingen tot echte zware tochten.