Naturdenkmal Birnbachloch

De afgelopen week hadden we hier last van het ''Italiëntief''. Niks in vergelijking met het noodweer in Italië waarbij de enorme regenval voor veel schade zorgde en zelfs mensenlevens kostte, maar wel een aantal grijze dagen met veel regen en laaghangende bewolking waarbij we de bergtoppen niet zagen. Dochterliefs verkoudheid nam af, die van mij begon. Alles was wat troosteloos dus. Behalve het nieuws dat Hilfswerk Salzburg me graag in dienst wil nemen. Ik had op de Schnuppertag mezelf goed geprofileerd en ze willen dolgraag met me aan de slag! 

Hemelvaartsdag was de langverwachte weersverbetering er gelukkig. We zijn die dag heerlijk in de tuin aan de slag geweest. Eega bouwde een brug over de sloot zodat we het achterste deel van de tuin ook kunnen gebruiken en dochter en ik vulden wat bloembakken met tuinkruiden zodat we vanuit de keuken zo onze tuin in kunnen lopen om verse kruiden te plukken. De dag er na had meneer Auswander nog een korte rit van zijn werk te doen, de middag hebben we daarna benut om nog even samen de Grossglocknerstrasse op te rijden. Het viel ons direct op dat het een stuk drukker was, veel Hemelvaartsweekend toeristen, en ook dat de sneeuw al iets minder was dan 14 dagen terug. Desondanks was het weer een genotsrit en fijn dat we er nu elk moment zo even op kunnen rijden. Wie had dat ooit gedacht?

Gisteren maakten we een prachtige wandeling die we jullie niet willen onthouden:

Naturdenkmal Birnbachloch

start:  Parkplatz Ullachtal in Leogang ( vrij parkeren)

hoogetemeters: 410 

Het is het Hemelvaartsweekend, en ook nog eens mooi weer, de Parkeerplaats in het Ullachtal staat dus flink vol, dit hebben we hier nog niet echt meegemaakt. Maar dat mag de pret niet drukken, bergschoenen aan en de rugzak met proviand op de rug en daar gaan we. Het doel is de Birnbachloch, een grot waaruit een natuurlijke bron ontspringt. Aan het begin van de wandeling komen we langs een mooie Grillstelle aan de rivier. Grillplekjes met tafeltjes en bankjes, ideaal voor een gezellig samenzijn met familie of vrienden. Die gaan we zeker onthouden!

Het 1e deel van de route gaat over goed begaanbaar pad, dochter Auswander heeft ook nog geluk we komen over een alm waar koeien lopen en ze moet natuurlijk weer even met ze knuffelen. Onze eigen koeienfluisteraar! Daarna komen we door een mooi bosgebied en hoewel we veel auto's op de parking zagen valt het met de drukte hier enorm mee. We horen de vogels hun lentegezang ter gehore brengen en de rivier die na de laatste vele regendagen flink water vervoerd, maar verder is het heerlijk rustig. 

We willen van de dag ook een heerlijke Genietdag maken en doen het rustig aan, ik verneem ook dat mijn verkoudheid het me wat zwaarder maakt. Overal langs de route staan rustbankjes en we maken er af en toe dan ook fijn gebruik van. De zon staat hoog aan de hemel, we krijgen het al warm door de gestage klimming, we trekken ons jasje uit en vullen wat vocht aan. Maar ook zitten we gewoon soms even te genieten op zo een bankje. Stel je voor: De zon schijnt heerlijk op je, een klein zuchtje wind ''aait'' over je wangen, de vogels fluiten en je hoort het geruis van de rivier, dat alles is pure ontspanning!

Na het bos gedeelte volgt een iets spannender deel van het pad, het wordt aangegeven als Alpine steig, hier en daar zijn wat hogere passen en wat staalkabels aangebracht, maar over het algemeen niks moeilijks. Via mooie serpentinen stijgen we de berg omhoog en de blik op de Leoganger Steinberge wordt steeds mooier. In de verte lijken we al iets te ontwaren als een waterval wat uit de berg lijkt te komen. Zou dat ons einddoel zijn? 

Ook zie je heel duidelijk de Birnhornkees, beter gezegd, wat nog over is van de gletsjer. Tegenwoordig is er niet veel meer van over, hoofdzakelijk lawinesneeuw dat de oude gletscherroute volgt. Maar tot het eind van de 19e eeuw werd de gletsjer gebruikt door de Munchener bierbrouwerijen die hier hun ijs haalden. Want de Birnbachgletscher was de laagst gelegen gletsjer van Midden Europa. Via lange glijbanen werden de blokken ijs naar beneden gegleden en dan via paardekoetsen naar de trein gebracht. Gemiddeld gingen zo een 1000 wagon ladingen vol met ijs naar Munchen toe!

Het laatste deel is erg spannend , maar zeker ook leuk. De route loopt een deel door de waterval, je ''kraxeld'' dus op handen en voeten tussen de rotsblokken door, krijgt af en toe wat water bij je schoen in en dan sta je voor de 20 beter brede ''ingangshal'' van de grot. Geweldig wat mooi!

Koud , maar glashelder water komt uit de grot gestroomd. Ieder jaargetijde stroomt ze en ze zou uit een onderaardse zee komen. We nemen een beker water eruit en proeven het, schoner kun je het water niet drinken! Ook wil ik nog even met mijn voeten in deze bijzondere quelle staan, ik houd het een paar seconden vol, maar het water is zo koud dat ik er gauw weer uitstap.

De route terug nemen we via een andere weg, Nadat we het Alpine steig gedeelte af gelopen zijn kun je een iets langere route naar de parkeerplaats nemen. zo maken we er ook nog een leuke rondwandeling van. We moeten over een geweldig leuke houten ''hangebrucke''. Ieder stap maakt de brug aan het wiebelen alsof je vroeger op de kermis in de Cakewalk zat, maar het is oh zo leuk!

We zijn deze dag ongeveer 9 km aan de wandel  geweest, wil je de wandeling verlengen  dan zou je de Passauer hutte in de route kunnen opnemen. Voor ons was het prima zo. Een geweldige genotswandeling een absolute aanrader!

ps: Ik geniet altijd enorm van jullie reacties, dank daarvoor! Blijf er alstublieft mee doorgaan, zodat ik ook kan zien dat jullie digitaal met ons meegenieten. Voor wie anoniem reageert: zet er even een naam of initiaal bij zodat we kunnen zien wie de reactie geeft. Lieve groetjes van de Auswanders.

De Großglockner-Hochalpenstraße.

De rust begint hier wat te komen, veel regelzaken zijn geregeld of  bijna afgerond en alle dozen zijn uitgepakt. Er is het één en ander veranderd: zo heeft Meneer Auswander een andere baan opgezocht. Het werk was niet wat hij ervan verwacht had en daarnaast was de lange aanrijtijd ook niet ideaal, zeker niet als je zo vroeg moet beginnen. Nu is momenteel de arbeidsmarkt ideaal in Oostenrijk, je kan bij wijze van spreken zo ''overhoppen'' naar een andere werkgever, en dus is hij inmiddels bij een ander bedrijf begonnen en op slechts een kwartier rijden van ons huis. Wel weer op de bakwagen en ook weer lekker onderweg dus, maar met een werkwijze die hij gewend was. Ook ik ben begonnen met solliciteren en inmiddels een paar gesprekken gehad, ook volgende week nog twee te gaan. Allen zorg gerelateerd, want daar heb ik tenslotte toch voor geleerd en ervaring in. Na volgende week kijk ik welke me het beste aanstaat en daar er in zorg ook een enorm tekort is kun je momenteel het nog een beetje uitspelen tegen elkaar. Wordt vervolgd dus!

Maandag 1 mei ging de Grossglockner Hochalpenstrasse voor het eerst weer open. De ''schneefressers'' hadden hun best gedaan en zich door de meters hoge sneeuw heen geploegd, na een half jaar was de pas weer berijdbaar. Deze week zijn we dan op een middag direct die kant op gereden, voor ons slechts een kleine 20 minuten rijden en we staan voor de tolpoortjes. Nu we zo dichtbij wonen hebben we gelijk een seizoenkaart aangeschaft en we kunnen nu zo vaak we willen de pas op. Al is het maar voor een wandeling of een picknick op een mooi rustig plekje!

Hoe vaak we de pas ook al bereden hebben, het blijft spectaculair! Je moet wel de weersverwachting in de gaten houden, want een mooie heldere dag is eigenlijk wel een must. Als je omhoog rijd en je zit in de wolken en hebt geen zicht is dat zonde van het geld. Op dit moment waren alleen de Edelweisspitze en de Franz Joseph höhe nog niet geopend, daar waren ze nog mee bezig, maar dat is voor begin mei wel normaal. Verder was het ook nog niet zo druk als in het hoogseizoen, dus extra fijn. In mooie kehres (bochten) gingen we matig steil omhoog. We reden tussen prachtige muren van sneeuw door, en zelfs in de hoogzomer zul je hierboven hier en daar nog sneeuw aantreffen. Vaak stopten we even om het indrukwekkende panorama in ons op te nemen ,een foto te maken en te genieten van de enorme rust daarboven. We liepen ook nog een stukje een wandelpad op dat een superrustig dal in ging. Veel sneeuw daar nog, dus echt lopen werd wat moeilijk, maar wel intens genieten. De rivier klaterde en af en toe hoorden we een Murmeltier (Alpenmarmot) fluiten in de verte, en zagen ze zelfs nog over de sneeuwvelden rennen, voor de rest was het er zo heerlijk rustig. Op de plekken waar de sneeuw net was weggesmolten ontvouwden de krokusjes een prachtig paars/wit tapijt, ook de roze Steenbreek groeide tussen de rotsen en de Kuhschelle (Wildemanskruid) stak ook net zijn koppie boven. Wat een prachtig gezicht! 

We besloten, eigenlijk met lichte tegenzin, toch maar aan de terugrit te beginnen en dit lieflijk plekje te verlaten. Maar ook de terugrit was weer omwerpend mooi.  Toen kwamen we voor een verassing te staan, in de tunnel kwamen we tot stilstand. Een file op de Hochalpenstrasse! Wat bleek, er was een lawine geweest en de route was versperd door de berg sneeuw over de weg. De Schneefressers waren in de verte druk bezig de weg te ruimen, we zagen de sneeuw meters hoog in de lucht gespuugd worden.

Wij kwamen als laatste aan gereden, voor ons aan stond een flinke rij. Het was een bijzondere gebeurtenis: Duitsers, Nederlanders, Oostenrijkers, Polen, Tjechen , allemaal samengebracht door die lawine op de Hochalpenstrasse. Het was best een gezellige bedoening, een enkel één bleef in zijn auto zitten maar verder was het een komisch gezicht: de motorijders lagen op de weg even hun stramme lijf rust te geven, de kinderen speelden met een bal, er werd gefilmd met een mobieltje, gebeld in allerlei talen, een hondje uitgelaten en er waren zelfs 2 buitenlandse mannen, ze leken me uit India te komen, die ter plekke koffie maakten op een klein brandertje en dat uitdeelden aan de mensen. Na een half uur, voor ons dan, was de weg weer vrij en konden we de reis naar huis aanvaarden!

Voor degene die Oostenrijk op de vakantieplanning heeft staan: De Grossglockner-hochalpenstrasse is absoluut een MUST. Ze verbind de Bundesländer Salzburg en Kärnten met elkaar, is 47,8 km lang en overbrugd de Alpenhoofdkam. Heel vroeger was het een muilezelpad en ook de Romeinen gebruikten de route wat uit verschillende vondsten blijkt. In 1935 werd de straat geopend zoals wij hem nu kennen, er was 5 jaar bouwtijd voor nodig en jammer genoeg koste het ook een aantal mensenlevens.

Aan de route zijn 2 afslagen, één naar de Edelweisspitze op 2571 meter en één naar de Kaiser Frans Joseph höhe op 2369 meter hoogte. Hier sta je dan oog in oog met de machtige Grossglockner de hoogste berg van Oostenrijk en de Pasterzegletscher. Al moet ik zeggen dat we die gletsjer in de afgelopen bijna 30 jaar dat we hier zo eens in de zoveel jaren kwamen echt flink hebben zien  krimpen.

Hierboven is trouwens van alles te doen, je kunt wandelen door de Gamsgruben tunnel. In het verleden liep dat pad helemaal door, wij liepen die prachtige wandeling ooit ook, maar na verschillende lawines is de wandeling tot tunnel 6 te maken. Ook kun je naar het Swarovski huis wandelen en vaak kun je daar ook heel mooi de Murmeltieren van dichtbij bekijken en met wat geluk de Steenbokken op de berghelling. Je kunt afdalen naar de gletsjer, maar daar die behoorlijk is gekrompen is het ook echt een flinke afdaling. Ruim 20 jaar terug liepen we er nog vrij vlot naar toe. Verder is er een museum en een souvenirwinkel. Trouwens over de route verdeeld zijn meerdere punten om even te stoppen. zo vond ik zelf het museum bij de Hochtor heel interessant met veel uitgestalde vondsten en prachtige gesteentes!

De Hochalpenstrasse is een mautstrasse, dat wil zeggen een tolweg. De stand van dit jaar (2023) is:

auto en kleine camper: 40 euro voor een dagkaart

             motor:  30 euro  

En dan kun je gewoon die dag er op en af rijden.

Er zijn mogelijkheden voor een 3 weken kaart, (73euro) die je er binnen 2 keer al uit hebt, dit kan de moeite waard zijn als je hier  vakantie houd. 

            

De Krimmler Wasserfälle, een prachtig natuurschouwspel!

Na alle drukte en de regelzaken waarover ik de vorige keer schreef, wilden we wel graag even heerlijk aan de wandel, onze spreekwoordelijke accu opladen.  Maar de sneeuwdump van laatst had best een pak sneeuw gebracht, een hoop wandelingen  zijn nog niet te doen. Waar kon je wel genieten van overweldigende natuur en toch over een redelijk goed pad lopen? En zo kwam het idee van de Krimmler  waterval dus voorbij. Twee keer eerder stonden we als jong stel voor deze waterval. Echter hadden we steeds pech, iedere keer als we de parkeerplaats op reden begon het te regenen en hield het niet op, gezien de entree en parkeerkosten hielden we het wijselijk voor gezien en maakten van de dag  maar een passen rij route. Nu we redelijk in de buurt wonen wilden we een 3e kans wagen. Drie keer is scheepsrecht zegt men toch? 

Met een valhoogte van 380 meter is de Krimmler  waterval één van de grootste van Europa. Over drie kaskaden stort de waterval met een indrukwekkend schouwspel naar beneden. Ze is de 5 hoogste van de hele wereld zelfs! Via een mooi pad van 4 km, de ''Wasserfallweg'' maak je de klim omhoog. Voor mensen die slecht ter been zijn of ouders met een kinderwagen of hele kleine kinderen is het onderste uitkijkpunt prima te bereiken. Daarna ga je geleidelijk de klim omhoog maken. Op verschillende plaatsen zijn uitzichtpunten waar je kunt genieten van dit natuurspektakel, maar ook even op adem kunt komen. Alhoewel het pad steeds steiler wordt is het nergens moeilijk te belopen en staan er af en toe ook bankjes om even bij te komen. De rivier heet trouwens de Krimmler Ache en heeft bijna 20 km nodig om van de Gletsjermond  uiteindelijk bij de waterval te komen, hier doet ze 9-12 uur over. 

Af en toe gaf de zon over de waternevel een pracht van een regenboog te zien, soms zelfs een dubbele. 

Na de 1e kaskade volgt een wat platter deel van de wandeling. Hier hebben we een pauze gehouden op de gladgeslepen rotsen naast de rivier. Terwijl de zon op ons brandde, de vlinders af en aan vlogen, genoten wij van onze Semmeltjes  die we deze ochtend op de route heen nog even hadden gekocht .Hierna komt een wat pittiger stuk. Nog steeds goed te belopen, maar steiler. Ook zien we hier en daar    het 1e beetje sneeuw liggen. 

Na het laatste steilere stuk zijn we dan boven, we steken via een brug de rivier over en lopen het Achental in. Hier is de indrukwekkende waterval van daarnet een kabbelend beekje geworden en we lopen vrijwel recht. Wel fijn even die ontspanning voor onze kuiten. Dan zie ik over een oude sneeuwlawine een Gems lopen, we nemen even de tijd om het prachtige dier te bekijken en fotograferen en natuurlijk hopen we dat er nog meer te voorschijn komen, maar het blijft bij een ''einzelgänger. 

Hier boven in het Achental is het nog goed wit, maar de kracht van de zon is sterk, van alle rotsen drupt de smeltsneeuw naar beneden. Al die druppels vormen weer een klein stroompje over ons pad en stromen uiteindelijk de rivier in. 

Het landschap is overweldigend, de Grossglockner en de Grossvenediger, de 2 hoogste bergen van Oostenrijk komen tevoorschijn en steken tegen de blauwe lucht af. De hutten in het dal zijn nog niet geopend, maar toch besluiten we door te lopen naar de 1e hut op de Veitnalm. Een ''urige'' kleine almhut op 1578 meter hoogte. Vanaf juni zijn zij geopend en verkopen dan hun eigen producten, hier kun je dan dus een fijne lekker pauze maken met een Brettljause bijvoorbeeld. een houten plank vol spek, kaas en boerenbrood. Een echte aanrader !

Wij zoeken ons een plekje in de zon op de bank naast de hut. De almen rond de hut zijn wit/paars van de krokussen en onze camera's maken eerst heel wat foto's van dit moois voor we onze rugzak induiken en we onze Nussschnecke oppeuzelen. 

Maar dan moeten we nog terug. We hebben immers de hele route nog terug af te leggen. We vinden het moeilijk dit mooie, rustige plekje te verlaten. Over een aantal weken zal de hut weer open gaan, de koeien hier weer grazen en de wandelaars op het terras genieten van hun Brettljause en verfrissende Radler. 

Vandaag hebben we totaal bijna15 km gelopen, maar intens genoten. We waren wel blij dat we weer bij de auto waren en de wandelschoenen konden verruilen voor slippers. Officieel was de Krimmler wasserfalle nog niet geopend, dus we hoefden geen entree te betalen. Jammer genoeg werkte de parkeerautomaat al wel ;-)

Voor degene die deze wandeling ook eens willen maken:

start: Krimml, parkeren op één van de parkeerplaatsen aldaar. (gebuhrenpflichtig)

entree van de waterval: 8 euro voor volwassenen, 4 euro voor kids

neem je de combiticket van de waterval en het museum Wasserwelten dan betaal je 13 euro 90 en zit de parkeerplaats er bij in begrepen.

Het enige nadeel van deze wandeling is dat het in het hoogseizoen een echte Toeristenmagneet is.......

 

 

 

 

Het Raurisertal

Vorige week was er hier een echte Snow dump gaande in Oostenrijk. Was er over de hele winter amper sneeuw gevallen  kwam er nu op de valreep met de lente nog een bak sneeuw aan. Gelukkig trok het grootste deel van de Snow dump langs ons heen, maar we ontkwamen er niet helemaal aan. Ik had al medelijden  met meneer Auswander, hij zou toch niet op zijn 1e zelfstandige werkdag ook nog aan het sneeuwketting moeten omleggen bij de truck?

Gelukkig viel het in onze omgeving dus redelijk mee, in het dal was het hoofdzakelijk regen of natte sneeuw, iets hoger kwam echter een mooie nieuwe laag te liggen. Wij waren natuurlijk ook wel nieuwsgierig naar de Neuschnee en dus togen wij zondag richting het Raurisertal . 

Het Raurisertal is 30 km lang , 253 vierkante meters maar herbergt maar 3100 vaste bewoners. Dit zorgt ervoor dat het dal heel natuurlijk is en een schat aan natuurschoon heeft.  Zo wordt Rauris ook wel  het "geheimes Juwel'' van Nationalpark Hohhe Tauern genoemd. Bijna 30 jaar geleden ontdekten wij als jong stel dit dal voor het eerst en doorkruisten wij het schitterende Rauriser  urtal. Dit willen we zeker deze zomer weer eens in de herhaling doen. Dochter Auswander is namelijk ook een echte wandel fanaat of zal ik maar zeggen een echte Klimgeit?

Er zijn zo veel mooie wandelmogelijkheden door het hele dal. Zo is er de : Tauerngoldrundwanderweg, Gletscherschaupfad, Wasserfallrundweg, in het Krumltal ook een zijdal van Rauris vind je een Themaroute over de Gieren en zo kan ik nog wel een half uur doorgaan. Van makkelijke wandelingen met kleine kinderen tot de echte klimroutes naar het Gipfelkreuz. Verder zijn er Goldwaschplatze, waar je je geluk kunt beproeven, als een echte goudzoeker, maar ook waterspeelplaatsen, speeltuinen en kun je met de Hochalmbahn  gemakkelijk de berg omhoog. Het laatste deel van het Raurisertal is trouwens een tolweg, Kolm Saigurn en kost je 9 euro. Met verschillende voordeelkaarten zoals de Salzburgerland card , Hohe Tauern card of de Rauriser gastenkaart krijg je korting of is de tocht zelfs gratis!

Terug naar zondag. We vertrokken vanuit een groen dal en iedere klim die we met de auto maakten werd het witter en witter. Kolm Saigurn deden we niet, die bewaren we voor de zomer, als de sneeuw weg is en we er echt fijn aan de wandel kunnen. We parkeerden de auto bij het Krumtal waar ook mooie wandelroutes starten. 

Als enige auto stonden we op de parking, de ticketautomaat werkte nog niet en het was er heerlijk stil, alleen het gezang van de vogels en het 'kloppen'' van de specht was hoorbaar. Overal waren sporen van dieren te zien, we probeerden te kijken welke dieren het allemaal waren. Hebben jullie een idee?

 

We passeerden  een prachtig Boswachtershuis, donker hout, groene luiken en midden in de bossen gelegen. Vanaf hier lopen we een pad de berg omhoog ,tenminste wat we denken dat het meeste op een pad lijkt. Dan komen we op een mooie open plek uit , we voelen ons alleen op de wereld, wat een rust heerst hier. Dochter Auswander vliegt uitgelaten door de sneeuw heen en wij genieten van haar kapriolen als ze bijna uitglijd. 

De sneeuw is uitstekende plaksneeuw en als we een balletje naar beneden rollen ontstaat al gauw een enorme bal. Zo groot dat hij niet  meer te rollen of te tillen valt. We besluiten een sneeuwpop te maken, onze eigen ''Raurie''. Vlijtig wordt er gezocht naar materialen om te dienen als ogen, mond, neus, haren en armen. 

Ondanks dat we niet echt kunnen wandelen hebben we een heerlijke tijd op deze manier. En terwijl de zon niet eens voluit schijnt gloeien onze wangen. De weerkaatsing van het UV licht op de sneeuw gaat immers dubbelop. Rozig rijden we weer naar huis en genieten na van ons ontspannen familiemoment, Dat was ook echt wel even hard nodig, we hebben weer de nodige hobbels op ons emigratie pad gehad. Maar daar over in een ander blog meer........

Opnieuw met Kaiserwetter naar de Hintersee bij Mittersill

De bedoeling was om op Paasmaandag bij  prachtige Kaiserwetter een nieuw dal te ontdekken. Na een drukke week vol regelzaken waren we daar echt even aan toe. Rugzakken ingepakt met proviand, wandelschoenen mee en goedgemutst op pad richting Ferleiten om het Käfertal te gaan ontdekken. Ik had gelezen dat het er erg mooi zou zijn, waterval en schitterende panorama's en  daarnaast relatief ''makkelijk'' te belopen, en ja dat hebben we in deze tijd van het  jaar nog wel nodig met de sneeuw in de bergen. We kwamen echter 4 km voor Ferleiten al voor een vervelende verassing te staan: De hekken waren gesloten en er was een lawinewaarschuwing te lezen. Wat nu?

Ja dit is immers al  nieuwkomers in Oostenrijk allemaal nieuw voor ons, in deze periode begin april hadden we hier nooit vakantie gehouden. Ter plekke werd besloten om dan maar naar Mittersill te rijden, daar hadden we 2 weken terug ook gewandeld ( zie het blogje: Met Kaiserwetter naar de Hintersee bij Mittersill) en dat was prima te doen geweest met wat kleine aanpassingen in de route. 

Wat hebben we genoten! Strak blauwe lucht, witte toppen die er tegen af staken, een heerlijke voorjaarszon en frisse alpenlucht. Al hadden we de wandeling al eens gemaakt, het was toch weer nieuw. Er was al veel sneeuw gesmolten, we konden nu dus het hele wandelpad volgen en hoefden slechts hier en daar nog door de sneeuw te lopen. We zagen dus een heel nieuw deel van de route. Begeleid door het ruisen van de rivier en het voorjaarsgezang van de vogels, maakten we de stijging van zo een 260 meter richting de see. 

Er waren nu nog veel meer Krokussen te voorschijn gekomen, daar waar de sneeuw net gesmolten was was het een ''tapijt'' van veelal paars en soms witte bloemetjes. Een genot voor de ogen!

Tot onze verbazing was de Hintersee volledig ontdooid, geen ijs meer te bekennen, nu kwamen de kleuren van het water wel allemaal mooi tot zijn recht.

Op een sneeuwveld iets hoger zagen we nog 2 Gemsen lopen. En bij de Hintersee genoten we weer op een bankje van het prachtige panorama en de zon op onze wangen.

Via de ''lehrweg'' die over de alm loopt zijn we weer afgedaald naar beneden. wat een verschil met 2 weken terug toen was dat nog niet mogelijk. Heerlijk rozig van de zon de frisse alpenlucht en de indrukken  lopen we terug naar de auto.

Deze wandelweg kunnen we dus ten zeerste aanraden als jullie hier ooit in de buurt verblijven . In de zomer zal de wandelroute nog mooier zijn omdat de almen dan bewoond zullen zijn door koeien, paarden en geiten.

1e werkdag & de Stuibenfälle

Vanmorgen liep op tijd de wekker af voor meneer Auswander. Na een ruime maand vrij te zijn geweest van het werk, was het vandaag dan voor het eerst weer zo ver. Nou ja, vrij? De afgelopen maand stond in het teken van onze emigratie. De 1e 2 weken waren het nog veel op en neer reisjes naar Oostenrijk, hanghanger vol spullen mee en zaken hier regelen zoals het inschrijven op school van dochter Auswander. Huis verkocht, naar de notaris, laatste nachten logeren bij mijn ouders, afscheid van werk en lieve collega's, afscheid van familie en vrienden. De volgende ochtend zaten we bepakt en bezakt in de auto, want we zijn enorm verwend met veel lieve kado's, enveloppen met inhoud, veel tuinspulletjes, bloembollen, zaden en voor een half jaar aan stroopwafels, hagelslag, pindakaas, drop en droge worsten!  Het was een emotionele tijd met een lach en een traan......

De 1e tijd hier was  ''kamperen in eigen huis'' want alle meubels waren er nog niet, veel nieuw gekocht. We sliepen op een matras op de grond en leefden op campings stoelen in de kamer. Gelukkig is grotendeel alles binnen en voelt het al aardig als ons ''thuis'', met onze eigen foto's aan de wand. Er staan nog dozen die uitgepakt moeten en de tuin moet nog een mooie tuin worden met veel bloeiende vlinderlokkers, maar er komt wat rust hier. Tijd dus om aan de nieuwe Job te beginnen. Na ruim 26 jaar  voor een vaste werkgever gewerkt te hebben ( op wat overnames na) zal het zeker even wennen zijn. Terwijl de natte sneeuwvlokken voor ons raam neerdwarrelen en onze hoge bergtoppen in de wolken hangen dwalen mijn gedachten vaak even zijn kant op. 

Maar ik wil jullie nog even een leuke wandeltip geven als jullie in de omgeving van Reutte Tirol zijn .Wij waren vorig jaar de 1e week van mei in het Tannheimertal met vakantie, (Nog geen flauw idee hebbende dat we binnen een jaar zelf in dit mooie land zouden wonen trouwens)en wandelende daar rond de Stuibenfälle. In deze periode van het jaar ligt boven in de bergen de sneeuw nog te hoog, maar kun je toch al wel fijne wandelingen in de natuur maken. 

start: parkeren achter de productiehallen van Metalwerk Plansee en bij de Wasserkraftwerke. Je denkt waarschijnlijk echt dat je verkeerd bent als je hier rijd, maar achter het bedrijf vind je ECHT een parkeerplaats en wandelbordjes! E-werkstrasse Breitenwang

ruim 5 km en 138 hoogtemeters 

 

De route voert je langs dit geweldige natuurschouwspel, bijna één langgerekte waterval, hier en daar prachtige natuurlijke vijvers waar het water ooit flink heeft rond gekolkt en dan die enorme mooie kleur groen van dat water, in één woord betoverend !

Je wordt veilig over een mooi pad door de ''schlucht'' geleid, maar als het nat is kan het desondanks een beetje glad zijn. Overal zijn mooie inkijkjes en hier en daar kun je over een smaller paadje  tot aan het water naderen. Goed schoenenwerk is wel belangrijk, 

Aangekomen bij de Plansee kun je via een brug aan de overkant, de Ministersteig weer terug wandelen. Maar je kunt de route ook verlengen door nog rond de Plansee of Heiterwangersee te wandelen. Neem dan bij zomerdag zeker wat badkleding en handdoek  mee om nog even een frisse duik te nemen.

In de route zit ook nog een kleine versie van een hangbrug. Wij wandelden de route in de 1e week van mei en die dag werd het een beetje miezerig , waardoor wij de route niet hebben verlengd. Maar ik zou deze wandeling zeker nog eens keer weer over willen doen en dan verlengen. Opnieuw een echte aanrader en voor iedereen met een redelijke conditie prima te doen.

De 1e schoolweek en een Winterwonderland aan de Tappenkarsee.

De 1e schoolweek van dochter Auswander zit erop. Toen  ik haar achterliet maandag op school kreeg ik een klein beetje het peuter/kleuterschool gevoel over me heen: je laat je kleintje in een vreemde wereld achter en moet er maar op vertrouwen dat het goed komt. De hele dag dwalen je gedachten naar je kind af. Zo had ik dat tenminste wel deze maandag en vroeger  met oudste en jongste dochter Auswander. Herkenbaar voor jullie?

Toen ik de sleutel in het slot hoorde en haar vrolijke stemgeluid door de hal hoorde schallen wist ik dat het goed zat. Vlug liet ik mijn uitpakwerkzaamheden van vele verhuisdozen in de steek en rende de trap af om haar verhalen aan te horen. Nou het was allemaal prima verlopen, de docenten waren aardig en ook met wat leerlinge had ze al een leuk contact gehad. De wiskunde docent sprak een heel plat Pinzgauer dialect en was heel moeilijk te verstaan. Gelukkig tekende hij alles goed uit op het bord en was het zo voor haar wel te volgen geweest. Ik ga er van uit dat ze  als jong meisje de klanken van het plaatselijke dialect snel onder de knie zal krijgen.  En ja, alles was wel een stuk anders geweest en dus even wennen, maar ze had er een positief gevoel van en dat is gelukkig de hele week gebleven. Na één week nieuwe school is het ook al weer tijd voor vakantie. In Oostenrijk hebben de kinderen geen mei vakantie maar een week Paasvakantie. 

Ten slotte wil ik jullie nog even een mooie wandeling laten zien. Deze wandeling maakten we toen we dus ook een lang weekend in Oostenrijk doorbrachten tijdens onze huizenjacht. Het was winter en er lag een mooi laagje sneeuw, dus we moesten een wat makkelijkere wandeling doen, desondanks was het genieten van de natuur en de omliggende bergwereld.

Start: Parkeerplaats bij de Jägersee Kleinarl bij Wagrain

Hier wandelden we de heerlijke Jägersee rond als in een ''Winterwonderland'', De see ligt op 1099 meter en wordt doorkruist door de Kleinarlerbach, een constante aanvoer vers water vanuit de hoger gelegen Tappenkarsee en het smeltwater vanuit de bergen. Op dit moment is de see deels bevroren, maar we kennen dit mooie bergmeer ook al van ruim 25 jaar geleden toen we als jongs stel samen de wandeling vanaf hier maakten richting de Tappenkarsee. In de zomer kun je trouwens ook roeiboten huren om over dit schilderachtige smaragdgroene water te kunnen roeien. 

De wandeling rond het meer is ongeveer 2 km en was voor ons in de winter ideaal om even af te schakelen van de huizenjacht stress.

Ben je hier echter in de zomer dan raad ik je ten zeerste aan de wandeling richting de Tappenkarsee te maken. Er komt dan wel een klimmetje in van zo een 700 meter, maar de route is echt prachtig mooi , komt langs mooie watervallen en stijgt in serpentines omhoog. Vergeet ook niet te genieten onderweg, het is geen hardloopwedstrijd. De see is een waar natuurjuweel en is één van de grootste bergmeren van de Ost-alpen. Eventueel wandel je nog door voor een ''gute jause'' naar de Tappenkarsee hut.

Deze wandeling staat ook zeker weer op de lijst om in de zomer ,als de sneeuw daar boven is weggesmolten, weer eens te herhalen!

Met Kaiserwetter naar de Hintersee bij Mittersill

Schilderachtig gelegen tussen steile bergen ligt de Hintersee op 1313 meter hoogte. In 1495 is deze bergsee ontstaan door een geweldige lawine. Het is de grootste bergsee uit de omgeving Mittersill, ze is 550 meter lang en op zijn diepst 10 meter, het water is glashelder. Alleen konden wij dat op onze wandeldag niet echt zien doordat een groot deel van het meer nog was dichtgevroren.

We hadden er even genoeg van: uitpakken, inruimen, kleine klusjes en regelzaken, we moesten er even tussenuit! Daarbij was het stralendes ''Kaiserwetter'' zoals ze dat hier noemen, stralend weer, strakblauwe lucht en weinig wind, ideaal wandelweer dus....

start: parkeerplaats Schösswendklamm Mittersill, op de route richting Felbertausernstrasse, direct na de tunnel rechtsaf.

 

7.70 kilometer en 350 hoogtemeters 

Direct na de parkeerplaats volg je het wandelbordje richting de klamm. Een piepklein stukje natuurjuweel, vanaf verschillende uitzichtpunten kun je zien hoe sterk water eigenlijk is. Daarna blijf je de bordjes Hintersee volgen. Je volgt de rivier, komt over almen die, terwijl wij hier in maart waren, nog deels besneeuwd en deels bezaaid  met krokussen waren. In de zomer zullen hier koeien en paarden lopen, dit zagen wij aan de weideroosters en de hekjes die we onderweg tegen kwamen. 

Op een gegeven moment werd het sneeuw te diep voor ons en besloten we de normale weg te volgen. Bij zomerdag moet het geen enkel probleem zijn deze schilderachtige route te vervolgen. Het zicht op de steile bergen van dit keteldal wordt steeds mooier, overal komen watervallen naar beneden en de vogels genieten al fluitend van de warme voorjaarszon. Dan horen we een enorm gedreun, het lijkt wel onweer, en het dondert en echoot door de bergen; een lawine! Vol ontzag bekijken we, op veilige aftstand, dit natuurspektakel. Hoe verder we het dal in komen, hoe meer lawines we horen en zien vallen. 

Aangekomen bij de Hintersee blijkt het grootste deel van de see nog bevroren te zijn, desondanks is het een schitterend plaatje om te bekijken. We nemen plaats op één van de vele bankjes en genieten van de zon op ons gezicht en eten onze lunch op dat betoverende plekje. Normalerwijs kun je een  ''lehrweg'' rond de see volgen , een familiewandeling met info borden en wetenswaardigheden, maar de sneeuw was er echt te diep. Daarbij kwam het gevaar van de lawines, die achter in het dal natuurlijk nog groter was. We besloten ter plekke hier iets later in het voorjaar zeker nog eens terug te komen. In april zou het hier op de almen één zee van Narcissen zijn, we zijn benieuwd. Wordt vervolgd dus!

 

 

De bevroren wereld van de Sigmund Thun klamm.

Slechts een paar kilometer van onze '' neue Heimat'' ligt het plaatsje Kaprun. Eén van de grootste toeristische trekpleisters daar is de Sigmund Thun klamm. Een klamm is een kloof waar het (gletsjer)water zich met groots geweld een weg door heen heeft gebaand. 

Tijdens één van onze tripjes richting Oostenrijk en ons nieuwe huis, namen we ook even een ''break'' om deze klamm te herontdekken.  14 Jaar terug wandelden we voor het eerst samen met onze vrienden die hier ook vakantie hielden, deze klamm. Kleine dochter Auswander zat toen nog bij papa in de rug drager. Nu echter was het winter en de klamm is dan gesloten, ten 1e is het één grote bevroren wereld vol grote ijspegels, dus te gevaarlijk om te belopen en er zijn toch vaak delen van de houten loopbruggen die toch beschadigd raken door vallend gesteente. Maar er is wel degelijk een mogelijkheid om even een kijkje te nemen in de klamm  en dat deden we dus. Hier volgt de route: 

Start: parkeerplaats bij de Klammsee  bij Kaprun. Op de route richting de Kaprun Stausee.

Hier steek je met een houten loopbrug de rivier over en sla je direct rechts af. Je loopt nu richting de Klammsee. Rond de klammsee loopt ook een lehrweg met info borden  en in de zomer kun je er gebruik maken van Kneipbaden, er zijn bankjes om te relaxen en speeltoestellen voor de kleintjes.

Op het moment dat wij rond de klammsee liepen  was de brandweer een reddingsoefening aan het doen in het bevroren water, het was wel een fascinerend schouwspel om ze zo bezig te zien!

Na de klammsee daal je langzaam wat af maar blijf je rechtdoor lopen, langs de wandelroute heb je al plekken waar de machtig mooie ijspegels zich al tonen.Dan kom je bij een grote brug. hier vanaf kun je prachtig de bevroren klamm in kijken. Wat een geweldig schouwspel ijspegels in alle soorten en maten en hier en daar zie en hoor je nog water ruizen. 

Als we zijn uitgekeken wandelen we een stukje terug, hier kun je een paadje naar beneden volgen en kom je uit bij de uitgang van de klamm, ook hier hebben we weer een mooi uitzicht en vergapen we ons aan de mooi gevormde ijspegels. Normalerwijs zou je hier de rondwandeling rond de Klammsee kunnen vervolgen maar het pad wat in een soort trapvorming de berg omhoog loopt is één ijsbaan geworden. We proberen een stukje omhoog te gaan maar glijden even hard terug. we moeten hier natuurlijk hard om lachen, maar besluiten met het oog op de veiligheid gewoon dezelfde route terug te nemen.

Nu we hier één week wonen hebben we de route nogmaals gelopen. Gewoon even uit de verhuisstress van dozen uitpakken, alles een plekje geven en de overige zaken die geregeld moeten worden als jezelf inschrijven bij de gemeente, de auto invoeren, verzekeringen, internet enz enz. Net als we iedere keer denken alles geregeld te hebben komt er wel weer iets nieuws. Tijd dus voor een ommetje in de natuur.

We lopen de route opnieuw. en we zijn amper 1 maand later en er is geen ijspegel meer te bekennen. De ''Frozen'' wereld is veranderd in de lente. Overal duiken de voorjaarsbloemetjes op en de padden zijn ook al op vrijerspad. 

Mocht je in deze omgeving met vakantie zijn dan is een combi van de klamm en de klammsee echt een aanrader. Zeker op een warme zomerdag is het heerlijk in de klamm en daarna nog even relaxen rond de see en een lekker ijsje eten op het terras. Zorg wel voor stevig schoeisel tijdens de wandeling en houd kleine kinderen bij de hand. De klamm gaat rond half mei meestal weer open tot ergens begin november afhankelijk van de weerssituatie.

volwassenen zonder gastenkaart betalen 6 euro 50 

kinderen zonder gastenkaart 4 euro 40

met een gastenkaart krijg je korting op de entreeprijs. 

Er zitten 133 hoogtemeters in de wandeling, Klamm en Klammsee maken een plezierige rondwandeling van 4 km samen. Voor de hele familie geschikt.

Aanrader!

Sneeuwwandeling door het Bluntau dal.

De afgelopen maanden zijn we veel heen en weer gereisd van Nederland naar Oostenrijk. Sollicitatiegesprek, woonruimte zoeken, niet slagen voor woonruimte en dus opnieuw huisjes  bekijken. Om nog maar te zwijgen van dat voorwerk thuis achter de pc en bellen met Oostenrijkse makelaars en verhuurders. Drukke, volle dagen dus. En dan ook nog 1000 kilometers heen en 1000 kilometers terug. Maar iedere keer probeerden we toch even een ''ontspanningsmomentje'' in te plannen in die dagen. Zo sliepen we in één van die lange weekenden dat we weer naar Oostenrijk togen in het mooie Bluntautal. Een werkelijk uniek stukje natuur onder de rook van Salzburg stad. De avond dat we aan kwamen sneeuwde het flink, het laatste stuk naar het huis waar we een appartement huurden was dus ook best spannend zo in het donker.

De volgende ochtend toen we onze gordijnen open trokken zagen we pas echt hoe mooi het gebied was. De bergtoppen knalden ons werkelijk waar vers besneeuwd, wit tegemoet, tegen een steeds strakker blauw wordende lucht. We wilden eigenlijk wel per direct aan de wandel, maar er stonden eerst 2 afspraken voor die ochtend gepland dus dat zat er niet in. Toen we echter onze ronde hadden gemaakt , gingen we in ons appartementje iets eten en direct daarop de wandelschoenen aan en de natuur in.  Deze hele zoektocht was namelijk best ook emotioneel zwaar en de rust in de natuur deed onze accu weer opladen. Deze wandeling wil ik jullie dus ook niet onthouden!

 

start: Parkeerplaats aan het begin van het Bluntautal (betaald parkeren) Golling an der Salzach

De wandeling is super makkelijk, zeer geschikt voor families, zelfs met een kinderwagen te belopen, zit amper hoogteverschil in. Maar de schoonheid van de natuur doet zo goed en voor ons nu met een flink pak verse sneeuw ook ideaal te belopen. De hele wandeling wordt je begeleid door de kristal heldere Torrener Ache en uiteindelijk kom je dan bij de Bluntausee. Ondanks dat het winter was, was het water niet bevroren en het water scheen prachtig Turquoise op.

 Na die prachtige seeën ( ja eigenlijk zijn het er 2) kom je uiteindelijk bij de Bärenhutte. hier zou je een smakelijke pauze kunnen inlassen. Wij zijn vanaf hier weer terug gewandeld , maar dan via de andere weg, naar ons startpunt. Halverwege de middag zakte de zon al weg  en begonnen we het toch wel vrij fris te krijgen. 

Ben je hier in de zomer en wil je toch nog echt een beetje het bergwandelgevoel in de benen krijgen kun je nog een heel eind door lopen. In de zomertijd zijn de Bluntau wasserfall en de Torrener wasserfall  nog te bezoeken. Vanaf hier begint de klim het Hagengebirge in, dit hoort bij de Berchtesgadener alpen, en er schijnt er zelfs een grot te vinden zijn.

Wil je dus ooit ook eens een relaxte wandeling maken in een prachtig stukje Salzburgerland, dan raad ik het Bluntautal absoluut aan!

De Holzgauer hangbrug. Een wandeling met panoramablik en hartkloppingen!

Wat vooraf ging:

In 2006 waren wij eens niet op vakantie in Oostenrijk, maar verbleven wij in het mooie Zwitserland. Hier wandelden wij samen met onze , destijds alleen oudste dochter, de wandeling naar de mooie Triftbrug. Deze super spectaculaire hangbrug werd gebouwd naar Nepalees voorbeeld en maakte het mogelijk dat je weer redelijk makkelijk naar de Trifthutte kon wandelen. Een aantal jaren daarvoor kon je nog via de gletsjertong de route lopen, maar sinds de gletsjer hard was weggesmolten was dat niet meer mogelijk. 170 Meter lang en 100 meter hoog zweeft de brug over het gletsjergebied. Ondanks mijn hoogtevrees moest en zou ik de oversteek ook maken. En wat voor een belevenis! Sindsdien ben ik verkocht en wil ik iedere hangbrug bezoeken die in de buurt is. 

In het mooie Tiroler  Lechtal ligt het dorpje Holzgau, hier hangt over de Höhenbachtalschlucht de Holzgauer hangbrug, de 2e hoogste voetgangers hangbrug van Oostenrijk en bovendien gratis toegankelijk! De brug is 200 meter lang en hangt 105 meter boven de kloof. Er zijn vele mooie wandelingen mogelijk die de brug als letterlijk hoogtepunt in de route hebben. Wij wandelden deze mooie route in de 1 e week van mei 2022. Op dat moment lagen er nog flinke hopen sneeuw in de kloof, restanten van sneeuwlawines, die we moesten overklimmen. Dat was eigenlijk het enige obstakel, de rest van de wandeling is voor de normale wandelaar en ook voor kinderen die gewend zijn te wandelen prima te doen. 

start: parkeerplaats vlak bij het gemeentehuis in Holzgau

Daarna volg je de gele wandelbordjes met daarop: Simms wasserfall en Cafe Uta. Je loopt door de imposante  kloof en ziet de hangbrug al ver boven je zweven. Dan volgt de ''klim'' omhoog en doemt de Simms waterval op. De Engelse Sir Frederick Simms veranderde de loop van de rivier door explosies wat tot deze prachtige 30 meter hoge waterval leidde. Tegenwoordig is hier zelfs een klettersteig parcours te beklimmen.

Door naar cafe Uta, hier kun je eventueel een kleine pauze houden, in de 1e week van mei was deze hut nog gesloten en gebruikten wij onze lunch aan de oever van de rivier. Het was al heerlijk lenteweer en de vlinders vlogen al rond, een mooi gezicht. 

Daarna kun je direct doorlopen naar de hangbrug of  je verlengd de route richting de Rossgumpenalm of de  Kemptener hutte, maar dat is meer voor de geoefende bergwandelaar , daar het de route behoorlijk verlengd en er een flinke stijging in zit!

20 minuten voorbij Cafe Uta heb je de brug bereikt. Wij hebben expres aan de kant op de bankjes gewacht tot de brug volledig vrij was en we alle tijd hadden voor de belevenis van de oversteek, het genieten van het uitzicht en het maken van foto's. Al is dat in het voorjaar natuurlijk makkelijker dan in de zomervakantie.....

De terugweg is via allerlei varianten mogelijk. Wij liepen nog een deel van de Panoramaroute er achteraan en daalden toen langzaam af naar ons startpunt Holzgau. Voor ons kwam de route op ongeveer 6 km en 250 hoogtemeters.

Voor ons als familie Auswander is wandelen in de bergen ook gewoon genieten van de natuur, foto's maken van vlinders en bloemen en opladen van het gewone leven. Wie weet hebben we je met deze wandeltip op  een mooi idee gebracht voor een volgende reis naar Oostenrijk? Of ken je misschien  deze mooie omgeving al, heb je de wandeling in één van haar varianten al gemaakt?

De lange afstandsroute de ''Lechweg'' van 125 km lengte komt trouwens ook langs deze mooie hangbrug. Deze loopt van de bron van de Lech tot aan de Lechfall in de Allgau. Deze wandeling van meerdere dagen staat nog op mijn Bucketlist trouwens......