Murmeltiere & Tauernfenster

Na een hele warme periode hadden we deze week een dag met regen. Dat resulteerde de volgende ochtend in prachtig ''Angezuckerte'' bergtoppen. En opnieuw is ook weer de regen van korte duur geweest en keren de warme temperaturen terug . Vanmorgen was de hemel weer strakblauw met hier en daar een sliertje restnevel en de Kitzsteinhorn stak  met zijn nieuwe laagje sneeuw weer prachtig af tegen de lucht. Zien jullie het voor je? Geweldig gewoon!

De regendag werd benut om wat huishoudelijke ''extra'' klussen te doen. De kaartenslingers hebben we na een half jaar maar eens opgeruimd. We genoten nog te veel van die mooie lieve kleurrijke kaarten, maar nu was het toch wel tijd om ze op te ruimen. We hebben met zijn drietjes op de bank nog even alle kaarten  gelezen en toen heb ik ze naar de berging gebracht. En nu ik de trap toch in de kamer had staan heb ik gelijk ook maar de ramen gewassen, sinds Pascha er is staan er natuurlijk heel wat poezenneusjes en kattenpootjes tegen het raam.

Alhoewel vrijwel alle dagen hier mooi zijn in de Oostenrijkse Alpen, was laatst ook wel weer extra bijzonder en dit wil ik jullie niet onthouden. Deze keer eens geen wandel-dag maar een dagje Grossglockner- Hochalpenstrasse, met al zijn moois. We wisten namelijk dat de koeien van de Glockner Piffalm naar hun stallen zouden gaan en hoopten ze op hun reis naar beneden aan te treffen. Even voor de tolpoortjes kwamen we tot stilstand en ja hoor daar kwamen ze aan gelopen. Versierd met mooie, kleurrijke hoofdtooien kwamen ze onder luid geklingel aangelopen. De begeleiders liepen in ''Trachten'' en hielden ze op afstand van de auto's, het was een fantastisch gezicht. Voor de dieren was het het einde van hun Almsommer, best sneu, dat worden lange maanden in de stal. 

We mogen onze weg weer vervolgen. Maar nu is de weg geplaveid met koeienvlaaien. Kunnen zie die koeien niet even een luier omdoen? Meneer Auswander doet dan ook  zijn uiterste best om onze eigen Heilige koe een beetje schoon te houden, wat redelijk goed lukt. Na de Piffalm is de weg weer schoon en al genietend van de prachtige omgeving gaan we gestaag omhoog. Onze ouders en vrienden die op bezoek waren dit voorjaar en vroege zomer hebben zich nog kunnen vergapen aan de sneeuwmuren, nu is er echter geen spoortje van de sneeuw meer te vinden.

We bereiken de 2e tunnel, Hochtor, en tevens het hoogste punt van de pas. Vanaf hier liepen we een aantal weken terug de ''Tauernfenster'' wandeling. Officieel begint de wandeling vanaf de Schareckbahn in Heiligenblut, maar via Hochtor is het dus ook mogelijk. We kijken vanuit de auto uit op de Berggrat waar we  over heen liepen en ontwaren heel in de verte 2 kleine mensjes die daar ook lopen. Wat was het een bijzondere tocht, door een uniek landschap. En daarom zal ik dan ook de wandeling straks voor jullie uitschrijven.

Het landschap trekt aan onze eigen voorbij en geleidelijk aan bereiken we de Kaiser Franz Josefs Höhe. Hier parkeren we de auto in de immense parkeergarage. Na een plaspauze wandelen we richting het Schwarovski haus vanuit hier heb je een uniek uitzicht op de Grossglockner. Met een beetje geluk spot je er nog een Steenbok. Bovenin staan enorme sterke verrekijkers en we  zien zelfs groepjes mensen over de gletscher richting het Topkruis van de Grossglockner lopen. Met het blote oog zijn ze niet zichtbaar. 

Maar wat we heel graag willen zien zijn de Murmeltieren, oftewel, de Alpenmarmotten. Meestal hoor je ze wel in de alpen. De harde fluittoon galmt dan tussen de bergen door en waarschuwt voor dreigend gevaar. Met een beetje geluk zie je ze ook op de uitkijk zitten , zonnebadend op een steen of  over een alm rennen. We weten dat ze hier op de Grossglockner achter het Schwarovski haus aardig aan mensen gewend zijn , dus gewapend met een aantal wortels gaan we verder op pad.

De alpenmarmot is een knaagdier, zo ongeveer 50 cm lang en heeft een dikke staart van nog eens 15 tot 20 cm lengte. De kleur van de vacht is afhankelijk van het jaargetijde grijs tot geelachtig/bruin. Ze eten grassen, kruiden, vruchten en ook wortels. Het zijn dagdieren, maar bij heel erge warmte zie je ze alleen in de ochtend of avond als het wat koeler wordt. Ze leven in familieverband in diepe uitgegraven gangenstelsels, dit heet een Burcht. Hier houden ze ook hun winterslaap, zo van oktober tot eind april, begin mei. Hier komt waarschijnlijk ook het gezegde vandaan: Slapen als een Marmot!

  

Wat hebben we een leuke tijd gehad met de Murmeltiere, ondanks dat het uiteindelijk wilde dieren zijn waren ze totaal niet bang of agressief. Dochter Auswander genoot nog het meeste. En terwijl het met 1 exemplaar begon die heerlijk van de aangeboden wortel at, kwamen er uiteindelijk in totaal 4 op het feestmaal af. Onze camera en mobiel konden de mooiste plaatjes schieten, wat een voorrecht om die dieren van zo dichtbij te kunnen bekijken. Een blik onder de steen die als een soort van hal diende voor hun ingang van de Burcht , liet ons zien dat ze ook nog eens hele schone dieren zijn. Aan één zijde van de ruime hal was het toilet. De keutels lagen keurig bij elkaar!

Verder hebben we deze dag heerlijk van de zon genoten, voor deze hoogte was het enorm warm en een strakblauwe lucht, geen wolkje te bekennen. We hebben dan ook heerlijk ons picknick kleed uitgerold en onze koeltas met lekkernijen leeg gegeten. Want van berglucht krijg je altijd wel enorme trek. Rozig en nagenietend van deze mooie dag, met mooie koeien en de geweldige ontmoeting met de Murmeltiere, reden we de Grossglocknerpass weer af. 

Geotrail Tauernfenster

start: Bergstation Schareck in Heiligenblut, of alternatief (zoals wij deden) bij de tunnel Hochtor

Met weinig hoogteverschil (300 meter,) een fenomenale Geologische wandeling op ongeveer 2500 meter hoogte en  grandioze vergezichten op honderden drie-duizenders!

We parkeren de auto bij de Hochtor tunnel. terwijl we de wandelschoenen aantrekken zien en horen we een stel Arabieren de grootste lol hebben op een laatste sneeuwveldje. De wandeling begint gelijk met een klimmetje, zodat we op de tunnel komen te staan. Hier vinden we de wandelbordjes met de richting Schareck. Daarna volgt weer een klimmetje. Boven aangekomen  staan we op een soort van plateau wat lijkt op een kruising van een maanlandschap en de Sahara. Voor mijn zandverzameling neem ik natuurlijk een zakje zand mee.  We kijken ons de ogen uit, wat een apart landschap! 

Dan zien we het voor ons 1e punt van de Tauernfenster, normalerwijs zat je nu ongeveer op de helft. Tijdens de tocht zien we allerlei bizar gevormde gesteentes, dolines (zinkgaten in Karstgesteente) en hohlen. Ook komen we op deze hoogte nog een mooi sneeuwveld tegen. Dan gaan we een heerlijke Jause eten en genieten we van het vergezicht. Het volgende stuk wordt een klim, naar de top van de Schareck op 2600 meter. Vanaf daar hebben we een mooi zicht het Fleischtal in. Hier hielden we 14 jaar terug, met onze beide dochters, een heerlijk vakantie in een almhut, met de koeien als buren.

De afdaling gaat over een smalle grat, en is op de moeilijkste plekken gezekerd met touwen. Ondertussen gaan de wolken zich wat samenpakken. We gaan toch geen onweer krijgen op deze hoogte? We zetten het tempo er een beetje in, we hadden eigenlijk op de terugweg ook nog een fijne pauze willen houden, maar die houden we nu voor gezien. Als we dichter bij de auto komen gaan we het gedonder horen. We voelen de grond onder ons trillen en het echoot tussen de bergen door. Dit wordt toch wel een beetje heel spannend nu. We bereiken op tijd de auto, droog en heel. Het dreigende onweer was het enige minpunt van deze dag, de wandeling was echt geweldig. 

Bedankt weer voor jullie reacties, we genieten er altijd enorm van! 

liebe Grusse van de Auswanders

und Pfiat di

Rund um den Achberg en de Aschauer Klamm

''Lieverd, ik verwacht een pakje, maar moet echt nodig naar het toilet, kun jij zo meteen de deur wel even openen?'' Met dat berichtje stuurde ik dochter Auswander richting de voordeur, waar tot haar verbazing geen postbezorger maar een oude klasgenoot voor onze deur stond. Toen we later aan de koffie en fris zaten bleek dat het haar toch niet als complete verassing overviel omdat ze ineens geen live locatie meer kreeg te zien op de telefoon. Ze had hun hele camperreis kunnen volgen en nu ze in de buurt van Oostenrijk  kwamen ineens niet meer. Daar had ze toch wel even haar gedachten over laten gaan. En nu haar schoolvriendin van het vriendengroepje net goed en wel terug was naar Nederland, stond nu dus weer een schoolvriend op de stoep. Geweldig toch, dochter Auswander was beslist niet: ''Uit het oog uit het hart.''

De beide pubers wilden de volgende dag graag met de cabinebahn omhoog gaan en terug wandelen, zijn ouders namen zich een luxe relax en geniet dag voor en wij als Auswanders, besloten voor een lange dag-wandeling te gaan in de omgeving van Unken.

Nadat we heerlijk krakend verse broodjes en wat lekkere smeerseltjes als beleg hadden gekocht reden wij richting Unken. We kenden deze omgeving van de Innersbachklamm en besloten daar op de parking de auto te plaatsen en de wandeling te beginnen. De bergschoenen werden weer vastgeknoopt, de rugzak gevuld met de verse broodjes en voldoende drinkwater en we gingen op pad. Volgens de routebeschrijving zou het een wandeling van 17,5 km zijn. Het 1e deel verliep langs de rivier de Saalach  en over houten bruggetjes die stevig in de muur verankerd zitten. We verbazen ons over de enorme hoeveelheid aan Cyclaampjes die hier groeien. De mini versie van de Cyclaam zoals we die kennen als kamerplant. Verder zien we ook heel erg veel Stengel-enzianen, met hun mooie blauwe kleur. De flora is hier bijna onwerkelijk mooi. De wandeling heet officieel: rund um den Achberg,maar staat vrijwel nergens zo aangegeven op de bordjes. Mijn tip bij deze om een lijstje bij je te hebben  ( of screenshot van dit blog) en dan deze punten aan te houden:

Unken- Kirche- Gsengsteig- Fussbalplatz-( je komt uit vlak bij de oude grensovergang naar D, hier steek je weg over) Klaranlage- Köstlerhof -Haiderhof- Aschauer klamm ( het hoogtepunt van deze tour!)-Reith-Innersbachklamm-Gaissteig-Steganlange Schwerm ( de houten bruggetjes tegen de Saalachoever), eventueel een afsteker naar de Lowenquelle- en uiteindelijk over de grote brug weer naar Unken.

De wandeling voert ons heen en terug over de grens naar het Duitse Berchtesgaden, zelfs door een gehuchtje dat Niederland heet en is geweldig mooi en gevarieerd. Wat kleine Kanttekeningen: de zwaarte zit hem in de lengte een kleine 20 km, niet zo zeer in de klim dat zijn slechts iets meer dan 400 meter en de route door de klamm is wat moeilijker. Op de borden staat aangegeven dat je rekening moet houden met alpine gevaren, dit betekend dus smalle paadjes en gevaar van vallend gesteente. Maar op de smalste en steilste stukken is de route wel gezekerd met touwen, dus eigenlijk nergens echt gevaarlijk. Goede schoenen zijn belangrijk, goed opletten waar je loopt en eventueel kleinere kinderen bij de hand nemen. Ineens komt ons de klamm toch wel erg bekend voor en na wat brainstormen komen we erachter dat we hier al eens wandelden met onze oudste dochter en jongste dochter nog in het buideltje. Destijds waren mijn schoonouders 40 jaar getrouwd en vierden we dat als familie in Berchtesgaden. Wie had gedacht dat we een kleine 15 jaar later in deze prachtige omgeving zouden wonen?

 

Ons loopt ondertussen het zweet in pareltjes naar beneden, de temperatuur is boven de 30 graden  en er staat geen wolkje aan de hemel. We zijn blij met af en toe wat schaduw. Op een lieflijk plekje langs de rivier in de klamm gaan we een heerlijke verkoelende pauze houden. De Aschauer klamm noemen ze ook wel ''die klamm  der 100 gumpen''. Gumpen zijn natuurlijk gevormde poeltjes tussen de waterval etappes in, zeer idyllisch gelegen met hun kristalheldere water. Ze lokken ons met deze warmte enorm aan en we besluiten een pauze te maken.  De warme voeten gaan het water in, wat een verrukking, we voelen de weldadige koelte door ons hele lijf stromen. We vullen ons vocht aan, want we kunnen onze kleding bijna uitwringen, eten nog wat en dan moeten we echt weer door, we zijn immers nog maar net even over de helft. Als we het pad weer op stappen zien we een Hazelworm die niet verder komt, hij krijgt de klim tegen de boomwortel omhoog niet klaar. Voorzichtig pakt meneer Auswander hem op en zet hem veilig aan de kant. Een Hazelworm lijkt op een slang, maar is een Pootloze Hagedis en niet gevaarlijk.

De klamm doet ons een beetje denken aan de wandeling bij Kotli tijdens onze vakantie in Kroatië, al was het water daar nog wel een stuk warmer. Geleidelijk aan hebben we een hele klim gemaakt, maar door de overweldigende omgeving die iedere bocht tevoorschijn kwam hadden we dat amper door. Dit deel van de wandeling komen we meerdere mensen tegen, alhoewel niet enorm veel. Zodra we de klamm uit zijn en de route vervolgen zijn we weer compleet alleen. Na het deel door het bos komen we op een paradijselijk mooi deel met zicht op de Loferer Steinberge. Er staat zelfs een huisje langs de route als uit een plaatsjesboek. Hier zou je werkelijk jaloers op kunnen zijn, de rust, het uitzicht, zucht zwijmel.....Maar anderzijds zal het in de winter niet zo gemakkelijk zijn om het huis te bereiken en heb je waarschijnlijk wel een eigen trekkertje met sneeuwschuiver nodig. 

Onze stappentellers geven inmiddels al bijna 17 km aan, maar nog geen eindpunt te zien en mede door de warmte begint de moeheid iets toe te slaan, ook mijn knie begint met de afdaling toch wel te protesteren. Even doorbikkelen  dus en genieten van het mooie uitzicht, de veelvoud aan wilde Cyclamen en Enzian's en de overheerlijke rust. Af en toe bij een waterbakje of stroompje verfrissen we ons, manlief vult zijn complete pet met water en zet hem op zijn hoofd, een komisch gezicht! 

Uiteindelijk redden we het net thuis om ons wat op te frissen en schone kleding aan te trekken, de uitgebreide douche die we ons hadden voorgenomen moeten we even doorschuiven. Ik had namelijk een tafeltje voor 6 gereserveerd om half 8 en dat hebben we uiteindelijk net gered. Na 20 km lopen gaat de schnitzel mit Pommes en goudgele Stiegl er goed in. Meestal gaat er een deel van mijn maaltijd naar meneer Auswander, maar ik heb reuzetrek na deze prachtige maar lange wandeling. We kletsen onderwijl over onze dag die we allen op een andere manier doorgebracht hebben en dan is het tijd om afscheid van elkaar te nemen. De camper stuurt morgen weer richting Nederland. 

De Aschauer klamm is een aanrader, vrij toegankelijk. De wandelparking vindt je aan de weg tussen Lofer en het Duitse Schneizlreuth. Maar als je de rondwandeling in zijn geheel wil maken, net als ons kun je parkeren bij Unken of de Innersbachklamm. Op tijd weg gaan om de dag optimaal te genieten!

Bedankt nog voor jullie lieve reacties op onze vorige Blogs. Nogmaals de vraag om met naam of initialen te antwoorden, als je anoniem  reageert. Dat maakt het voor ons extra leuk om te lezen. 

Voor nu tot ziens en 

Pfiat di

0

Kitzlochklamm en veranderingen.

 Ik moest ineens vorige week denken aan deze zin die ik ergens gelezen had: ''Ergens  heen gaan te wonen, is wel iets anders dan er altijd vakantie houden''. En ja, ik kan niet anders dan dit inderdaad beamen. Nu we beide in het werkproces zitten, is het allemaal een stuk drukker geworden en moeten we het echt van een vrij moment hebben. We zitten nu in het echte leven hier. Ben je op vakantie dan heb je alle tijd om op pad te gaan, mits het weer het natuurlijk toelaat. Je ontdekt in de loop van de tijd ook de mentaliteit van de Oostenrijker en dat is veel werken. Als ze wel eens hoorden waar wij al allemaal geweest waren om te wandelen  of gewoon van de natuur te genieten, kregen we menigmaal te horen dat ze er nog nooit waren geweest of heel heel lang geleden omdat ze er gewoon geen tijd voor hadden. En dan woon je in zo een mooi land.......

 Er zijn trouwens wat veranderingen geweest in mijn werk. Ik ben van de mobiele zorg overgegaan naar de stationaire zorg. Alhoewel ik enerzijds de zorg thuis erg fijn vond had het ook een hoop min punten. De tijd van de ene naar de andere kunde stond vast en moest je je dus aan houden. Kwam je door ''starker verkehr'' later aan dan in de planning stond, moest je alles weer verantwoorden middels een rapportage en werd het alleen maar later. Daarbij kwam nog dat mijn rooster regelmatig wisselde en ik echt niet de hele week wilde werken. Volgens de planner was er met mijn wensen niet altijd rekening te houden omdat er binnen de thuiszorg regelmatig een ''kunde'' uitviel door ziekte of ziekenhuisbezoek. Ik heb toen aangegeven op zoek te gaan naar een andere baan omdat ik een goede balans tussen werk en privé erg belangrijk vind. Men wilde mij echter niet kwijt en bood me toen in een Seniorenhaus een baan aan. Waar ik dus deze week voor het eerst gewerkt heb. Ook dit was natuurlijk best erg spannend voor me, daar ik de laatste 2,5 jaar ''niet meer aan het bed gestaan had'' , ik mijn kennis weer een beetje moest opfrissen en ik weer helemaal opnieuw moest beginnen met het leren kennen van bewoners en collega's. Maar ik heb hier in ieder geval mijn 3 dagen werken per week  en weet een maand van te voren mijn rooster. 

Nog meer veranderingen. Na de warme weken die geweest zijn is het weer de afgelopen week echt omgeslagen. Tussendoor nog eens een mooie dag of dagdeel, maar ook regelmatig regen. Het is gelukkig geen noodweer zoals in Karinthië of Italië waar hagelstenen van enorme proporties vielen en voor enorme schade zorgde. De beelden op tv liegen er niet om, en voor veel vakantiegangers is de vakantie snel ten einde gekomen. Wat een ''kater'' om zo je vakantie te beleven waar je lang naar uit hebt gekeken en geld voor opzij hebt gezet.....

Juist nu het, jammer genoeg, wat  minder mooi is, is dochter Auswander haar schoolvriendin samen met haar ouders hier op vakantie op de camping. Gelukkig zijn er tussendoor ook mooie droge momenten en vermaken ze zich  prima, alleen al elkaar weer zien en even bijkletsen is natuurlijk al fijn. Samen maakten we  een mooie tocht door de Kitzlochklamm en die willen we jullie ook niet onthouden.

Kitzlochklamm : Ausflug in eine magische Welt

                                                                                                                                              

''Helmplicht'' staat er op een bord bij de ingang. Grote gele helmen die net schoongepoetst zijn liggen op ons te wachten. Een komisch gezicht is het wel, een beetje lacherig bekijken we elkaar en ik schuif nog een lok haar aan de kant om beter zicht te hebben. Als eerste valt de mooie waterval op, wild stort het water zich naar beneden en het zal zeker nog wilder zijn na de regen van de afgelopen nacht en de hoosbui die kort te voren is geweest. Nu wij er echter zijn is het gelukkig droog en we krijgen zelfs nog de zon te zien , wat de klamm nog mooier doet uitkomen. Iedere bocht geeft weer een ander schouwspel, we zien hoe het water in de loop der jaren zich woest kolkend een weg heeft gebaand tussen de hoge rotwanden door. Dan volgt een flinke klim over  houten trappen, 120 meter moeten we omhoog. Op een plateau neem ik een korte ''Verschnaufpause'' en trek mijn jas uit, het zweet loopt me al in straaltjes over de rug en ik zie dat de rest van de groep er ook zo over denkt. We begrijpen ook waarom de helmen gedragen moeten, we komen door uitgehakte gangen in de rotsen die hier en daar best wat laag en donker zijn. Je moet er niet aan denken dat je hier je hoofd zou stoten aan een rots! We genieten van de mooie zichten op de rivier, maken hier en daar wat foto's en gaan zo op ons gemakje door de Klamm. Aan het eind van de Klamm staat een gedenk plateau. In de zomer van 1974  was er een schoolreisje met een groep van 30 meisjes in de klamm. Ze waren opgesteld door de lerares op de brug voor een herinneringsfoto, maar ja , de brug hield de last niet en stortte in, 8 kinderen vonden de dood bij dit verschrikkelijke ongeluk. De lerares is later veroordeelt. Wat een afschuwelijke tragedie in zo een mooie omgeving. Ik denk aan de ouders van de kinderen en voel de pijn van binnen. Maar ook de lerares heeft daarna vast geen fijn leven meer gehad. Vreselijk.....

De Klamm werd een paar jaar gesloten en veiliger gemaakt. Tegenwoordig zijn er strenge regels voor klammen en wordt er jaarlijks controle uitgevoerd en natuurlijk NOOIT, met een grote groep mensen op een brug blijven staan. 

Klammen en Schluchten ( een brede kloof die je vaak zonder entree kunt lopen) vind je vooral in de alpen. Oostenrijk heeft er ook veel, maar het exacte aantal heb ik niet kunnen vinden. In de loop der jaren liepen wij in Oostenrijk, Zwitserland en Italië al menige klamm. Het  snel stromende water en de avontuurlijke wandelpaden tussen de rotsen door samen met het natuurschouwspel , maken het tot een mooie wandeling. Daarnaast is een voordeel dat het niet altijd helder weer hoeft te zijn , zoals voor een hooggebergte toer wel fijn is. Je moet wel een beetje redelijk ter been zijn en kleine kinderen bij de hand nemen. Stevig schoeisel is ook wel een must, het kan altijd iets glad zijn door het vocht in de klamm en soms zijn er ook wel wat hoge stappen te nemen. 

start: Taxenbach. Meer dan genoeg  gratis parkeerplaatsen bij de Klamm

entree: voor volwassenen 9 euro en kids 6,60, Met de gastenkaart krijg je korting. 

Met de entree gelden wordt de klamm onderhouden.

De route door de Klamm is ongeveer 1500 meter en je doet op je gemakje, 1,5 uur over. Je kan de route verlengen door na de Klamm nog naar Maria Elend te wandelen en zo weer terug naar Taxenbach. Dan komt er 1,5 uur bij. 

Ook pap en mam zijn weer vertrokken naar Nederland, en naar we net hoorden, weer veilig in Nederland aangekomen. Samen maakten we leuke tripjes en showden we zo onze mooie nieuwe woonomgeving aan hen. Zo liepen we nog een ronde bij de Pillersee en gingen we naar de Kneipp bronnen in Bad fusch, beide, zeker met de warmte van de afgelopen week, fijne uitstapjes. Verder werden we getrakteerd op een heerlijk etentje bij de Forellen ranch. 

Onze Pascha is morgen 2 weken bij ons en is al aardig een deel van ons gezin geworden. Deze ''goedzak'' is zo lief en aanhankelijk en volgt zijn vrouwtje, onze dochter Auswander, de hele dag door het huis. Meerdere keren per dag laat ze hem aan het lijntje kennis maken met zijn nieuwe omgeving. De 1e keer was hij nogal schrikkerig en voor alles op de loer, maar dat werd al gauw makkelijker. Als ze nu een rondje met hem heeft gemaakt is hij het 1e kwartier aan het zielig miauwen omdat hij weer graag naar buiten wil. Maar dat durven we na zo een korte tijd nog niet aan. Men zegt dat een kat ongeveer 4-6 weken nodig heeft om zich te hechten aan zijn nieuwe omgeving, dus hij zal nog even geduld moeten hebben.

                    

Vandaag had ik mijn 1e werkbespreking van Hilfswerk. Nadat er een soort van discussie ontstond onder wat collega's over de plan van aanpak van een ''Kunde'', was ik even het spoor bijster. Het ging over in het plat Pinzgau en er werd voor mijn gevoel zo snel gepraat dat ik niet meer begreep waar het over ging. Even later, in de pauze sprak een collega me aan, ze kwam van Tjechoslowakije en vertelde me dat zij het na de 2 jaren dat ze hier nu woonde ook nog steeds niet kon volgen. Ik denk dat je echt nog jong moet zijn, een kind, om het Pinzgau dialect echt goed te leren verstaan en spreken. Gelukkig heb ik met mijn werk er geen last van, als ik dan even het niet goed versta vraag ik het gewoon nog een keer en wordt het me geduldig uitgelegd. Wat ik wel erg vervelend vind is dat ik de nieuwe Kunden wel moet zien te vinden. Gelukkig hebben we Google maps tegenwoordig om te gebruiken, maar ook dan is het nog altijd niet even makkelijk. Soms zijn er straten die totaal verstrooide huisnummers lijken te hebben. Dan zijn er ooit eens huizen bijgebouwd en die krijgen dan weer andere huisnummers. Het zweet breekt me dan uit, ( zeker met de warmte van dit moment) want mijn klokje in de werk-app tikt wel door  en je hebt soms wel Kunden die ''betreud'' moeten worden op vaste tijden, omdat ze bv dan net thuis komen uit het Tagescenter ( een soort Buurthuiskamer) of ik de verpleegkundige moet assisteren. De mensen zijn over het algemeen super lief voor me en ik krijg  menigmaal te horen dat ik zo goed Duits spreek. ''Maar dat heb je op school geleerd zeker?'' krijg ik dan te horen. Als ik vertel dat ik me dat zelf heb aangeleerd en veelal door als kind veel Duitse Kinderseries te kijken, zijn ze vaak stomverbaasd. 

De route van de zeven watervallen

Ik wil nog één mooie wandelroute met jullie delen van onze Kroatië vakantie: de 7 watervallen wandeling. Al zou ik bijna een boek kunnen schrijven van alle mooie wandelingen en bezienswaardigheden van deze streek.....

start: Buzet. Parkeerplaats bij de bierfabriek  en dan de bordjes volgen waarop staat Staza sedam Slapova

17 km lang

Vanaf ons vakantiehuisje rijden we via de Poklon pas het Ucka gebergte door, alleen al die route rijden is geweldig mooi en na 50 minuten staan we op de parking. De wandelschoenen worden vast  geknoopt en de rugzak met proviand en voldoende water gaat op. Het 1e stuk wandelen we langs een half droog gevallen rivier, de Mirna. We balen aardig, we zijn te laat, is onze gedachte, in de droge warme zomer vallen de watervallen droog lazen we.....

Na het open , warme stuk komen we eindelijk in de beschutting van de bomen. De ''koperen ploert'' brand ook deze dag flink en we zijn echt blij met de schaduw. Groot is onze verbazing als we dan toch een waterval zien die daadwerkelijk stroomt, het ziet er paradijselijk mooi uit. We zien dat hier ook een via Ferrata, oftewel klettersteig start. Na de 1e waterval komt er een flinke klim aan, uiteindelijk zo stijl dat we via ijzeren pennen die in de rotsen geslagen zijn als een soort van treden en kabels ons omhoog moeten werken. De wandeling is dus best intensief en niet voor iedereen geschikt. Het zweet gutst ons met stralen naar beneden, maar het is ook wel weer een hele uitdaging. Boven aangekomen heb je een geweldig uitzicht over de kloof waar de rivier zich doorheen wringt. Boven begaan we een fout en lopen de verkeerde kant op. De wegbewijzering is niet echt al te best komen we achter. Uit ervaring kunnen we nu vertellen dat het het handigst is om een lijstje bij je te hebben van alle 7 watervallen in de goede volgorde, dan loop je echt zoals het hoort.

de Zagon waterval , Bacva, Vela Pec, Mala Pec, Kotli, Zelencak en de Grjok

Wij komen op een weinig belopen binnendoor pad uit, maar uiteindelijk belanden we gelukkig weer op de route. De natuur is overweldigend onderweg, we spotten heel erg veel vlinders en horen de mooiste, voor ons onbekende vogels zingen. Soms voelen we ons alsof we in de jungle zijn beland. De vochtige warmte, de geuren en geluiden, het is een ware sensatie voor je zintuigen.

Het mooiste deel van de wandeling vond ik toen we bij de Zelencak waterval ons een stop inlasten en we warm en bezweet in de natuurlijke ''Spa'' lieten zakken. In tegenstelling tot de rivieren in Oostenrijk die veelal gevoed worden door de gletschers  en dus ijskoud, was het water hier verrukkelijk van temperatuur. Verkoelend en toch heerlijk aangenaam. De natuurkrachten hadden prachtige poeltjes gevormd, natuurlijke badkuipjes, het water borrelde als een ontspannen massage langs onze vermoeide en warme lichamen en het geluid van het water en het vogelgezang deed de ontspanning alleen maar toenemen! Er was ook een iets groter meer, met een prachtig diepgroene kleur, waar je in kon springen , we waanden ons werkelijk in ons eigen persoonlijke Blue Lagoon!

Ondanks dat het een intensieve wandeling is en ook lang, is het zo de moeite waard. Beslist zwemkleding meenemen en gewoon de tijd nemen om te genieten onderweg. Wij persoonlijk vonden het er zo leuk dat we er een week later weer heen gingen en vanaf de andere kant van de lus wandeling  een plekje opzochten en heerlijk de dag doorbrachten met natuurlijke Spa baden.

Bedankt voor jullie lieve berichtjes, we genieten hier altijd weer van

Pfiat di en tot ziens maar weer!

 

  

Hike naar de Vojak

Inmiddels al weer meer als een week aan het werk voor Hilfswerk Salzburg. Wat had ik de 1e 2 dagen een hoofdpijn van alle informatie die ik over me heen kreeg. Even sloeg de paniek toe, hoe krijg ik ooit deze nieuwe stof in mijn hoofd? Ik ken de zorg , dat is het probleem niet. Maar het werken met de speciale werk app in de Handy viel me vies tegen. Zoveel codes, zoveel handelingen om te onthouden, zoveel afkortingen  om te gebruiken die me allemaal zo vreemd leken, het duizelde me werkelijk! Zo is  bijvoorbeeld de afkorting kd Kunde, en HKP de Hauskrankenpflege, en zo staan er 2 pagina's vol  met afkortingen die me hocus pocus oogden. Gelukkig werd ik begeleid door een lieve geduldige collega en vertelde ze me dat het echt goed zou komen. Ze zei me dat ze mijn gevoel herkende en als ik eenmaal 2 weken aan het werk zou zijn het vanzelf goed zou komen.

Inmiddels werk ik dus al zelfstandig, rijd ik in mijn eigen werkauto door de omgeving en waarlijk iedere dag gaat het me makkelijker af. Soms mis ik wel mijn fijne werk op de Buurthuiskamer en mijn lieve collegas's daar, ik geef eerlijk toe dat was echt wel mijn ding. Maar als ik dan rond rijd in mijn werkauto en naar die Majestueuze bergwereld kijk onderweg  dan maakt dat weer veel goed.

Soms maak ik grappige situaties mee als mensen het dialect spreken , dan versta ik ze amper. Zodra ze vernemen dat ik geen Oostenrijker ben doen ze echt wel hun best om Hoch Deutsch te spreken, wat ze niet altijd makkelijk afgaat. Zo weet ik inmiddels dat Fetzen , doeken zijn, Maar je kunt ook een Fetzen hebben als je te diep in het glaasje hebt gekeken. En zo kan ik nog wel even doorgaan met bijzondere Pinzgau woorden. 

Ook Pascha , onze adoptie kat uit het Tierheim waar Amaya haar schnupperstage maakte is inmiddels een deel van ons huisgezin. Na de vakantie naar Kroatië zijn dochterlief en ik dus naar de plaatselijke dierenwinkel gegaan en gingen met een kar vol katten huisraad weer richting huis. Pascha houden we voorlopig nog wel een aantal weken binnen om hem te laten wennen en als hij naar buiten gaat dan is het aan een lijntje. 

Vorige week kwamen mijn ouders over vanuit Nederland en konden ze met eigen eigen ogen zien en beleven waar wij nu wonen. In het weekend maakten we leuke trips samen. Zo reden we samen de Grossglockner Hochalpenstrasse ( een echte must see als je hier in de buurt bent) en gingen we met de Maiskogelbahn omhoog om daar een wandeling te maken en daarna heerlijk een ''Jause '' te eten bij de berghut. Aankomend weekend staan er nog wat leuke tripjes gepland.

Zoals beloofd deel ik  nog graag een mooie wandeling van Kroatië met jullie.

wandeling van Poklon naar de Vojak bergtop.

start: op de Poklon pashoogte de auto parkeren en bordjes Vojak volgen.

bijna 300 meter stijgen.

De Vojak is het hoogste punt van  het Istrisch schiereiland en ligt in het Ucka natuurpark ( spreek uit als Oetsjka). Om precies te zijn is de Vojak  1401 meter hoog en van daarboven heb je een prachtzicht over het land en de zee. De eilanden Krk, Cres en Losinje zie je prachtig liggen. 

Natuurpark Ucka heeft een uniek klimaat een mix van de bergen en de zee, wat een bijzondere flora en fauna geeft. Wij vonden het een geweldig gebied, met zeer veel  soorten bloemen en planten en dus ook veel vlinders.

Vanaf de parkeerplaats volg je steeds de bordjes Vojak, en zie je even geen bordje dan volg je de ronde rode stip met blauw in het midden of wit/rood. Het 1e stuk ging flink steil omhoog, ik voelde mijn kuiten al gaan branden, Gelukkig was het door een bos en dus fijn beschut tegen de zon. Iets hoger steeg het pad wel maar was het makkelijker te begaan. Langzamerhand werd het bos opener, en op de open plekken groeiden allerlei mooie bloemen en planten. De Bosparelmoervlinder was hier volop aanwezig en was ook heel erg ''handtam'' we zaten binnen de kortste keren onder die mooie fladderaars. Onze camera's klikten er weer vrolijk op los, en dan had je pardoes ook 1 of 2 vlinders op je camera of mobiel zitten. Een waar vlinder eldorado! We konden dit mooie plekje bijna niet verlaten, zo genoten we. Maar ja we wisten dat we nog wel een mooi stuk moesten lopen, dus maakten ons weer op pad. 

Op een gegeven moment kwamen we boven de boomgrens en het werd dus gelijk ook een stuk warmer. Bij deze de tip: Maak deze hike op een iets koelere dag en neem voldoende drinkwater mee, want tijdens de wandeling tref je geen plek om wat te drinken te kopen of een natuurlijke bron.  Op het plateau aangekomen maakten we ons een fijne pauze, aten en dronken wat en genoten van het uitzicht en de vele vlinders die er rondvlogen. Daarna werd het tijd voor de laatste steile klim, naar de top van de Vojak. Vergezeld van Koninspages die heerlijk op de thermiek zweefden maakten wij de klim. Ik zie er altijd wat tegen op als ik eerst omhoog kijk waar ik heen moet, maar doe het rustig aan op mijn eigen tempo, vader en dochter hebben de spurt er al weer in en zijn al gauw stipjes in de verte geworden. Uiteindelijk viel het me nog best mee, het pad slingert zich in serpentinen omhoog, waardoor het wel stijl is maar prima te doen. 

Boven op de top staat een stenen uitzichttoren uit 1911( die trouwens gebouwd werd door een Oostenrijkse Tourismusverein), onder in is een info punt die echter op dit moment nog gesloten is en ernaast is een platform waar vandaan de Parapenters  kunnen gaan springen. We maken wat foto's, drinken nog wat en maken ons dan op voor de terugweg. Hier zijn mogelijkheden genoeg. Zolang je maar Poklon aanhoud, kom je weer op de pas uit.

Bij de pas aangekomen rijden we nog een stukje door. Dan kom je namelijk bij de bron Voda Josipa, oftewel de Frans Joseph bron, een erfstukje uit de Oostenrijkse Hongaarse tijd. Dit water is zo heerlijk koud en super lekker. We hebben nadien hier vaker onze flessen met water gevuld. 

Voor nu eerst 

Pfiat di en tot een volgende keer!

Ook weer bedankt voor al jullie lieve reacties, we lezen ze hier met veel plezier.

Stoissengraben

Dochter Auswander heeft 2 dagen mogen Schnuppern bij het Tierheim in Bruck am Grosssglockner. Dit is vergelijkbaar met een Snuffelstage, kijken of het werk daadwerkelijk iets is wat je leuk vind. Het werken met dieren is helemaal haar ding en ze heeft dus enorm genoten. Vooral het voeden van de jonge kittens met het ''spuitje'' was natuurlijk geweldig. De dierverzorgers waren zeer te spreken over haar.

We hebben ook visite gehad van onze voormalige achterbuurtjes. Ze waren hier in de buurt met vakantie  en waren ook wel benieuwd naar ons nieuwe stekkie. Na een rondleiding door ons huis hebben we onder het genot van een bakkie koffie even bij gekletst.

Vanavond voor het eerst onze nieuwe huisarts bezocht. Ja inderdaad vanavond, 2 avonden in de week heeft hij ook spreekuur, maar is dan de overige dagen al weer om 12 uur vrij! We wilden ons even voorstellen en gelijk even nieuwe medicatie bestellen. We zitten dus netjes op de vooraf afgesproken tijd in de wachtkamer te wachten. Ik vind het wachten in een wachtkamer nooit echt fijn, het loopt qua tijd vaak uit en er zitten vele mensen die niet fit zijn bij elkaar in één ruimte. Dan valt ons op, dat mensen die later binnen komen al voor ons aan worden opgeroepen en het duurt nu wel erg lang. Ik doe dus navraag bij de assistente wat blijkt: we hadden de E card ( de verzekeringspas) in een soort van lezer moeten laten scannen en dan kom je op de wachtlijst te staan, ondanks dat je eerst al telefonisch een afspraak hebt moeten maken. Zo vreemd en dubbel werk denk ik bij mezelf, maar ja zo werkt het hier nu eenmaal, we leren iedere dag weer nieuwigheden hier. Gauw dus in orde maken en onze beurt weer afwachten en bijna een uur later dan we binnenkwamen zijn we uiteindelijk dan toch aan de beurt.

De assistente is hier ook de krankenschwester en doet alle taken. In Nederland moet je apart naar een plek voor bloedprikken of inentingen, zij doet dat hier gewoon tussen haar baliewerkzaamheden door. En voor het ophalen van medicatie maakt het niet uit welke apotheek je neemt, ook daar scan je weer je e-card bij binnenkomst en wordt je geholpen. Op dit moment is voor alles hier nu de 1e keer en zijn we soms best verbaasd over hoe ander alles hier werkt.

Dan wil ik jullie nog zeker een mooie wandeling laten zien. kijk mee en geniet!

Wasserfallweg Stoißengraben

Wanderparkplatz Stoißengraben

aan de B311 tussen Saalfelden en Lofer (kostenloos)

tot aan de watervalsteig 5 km heen en terug

Een prachtige wandeling door een schlucht, continu begeleid door het heerlijke ruizen van de Buchweissbach. Tot aan de Wasserfallsteig is de wandeling voor iedereen te bewandelen, want het gaat over een Forststrasse. Dan zou je denken: ''oh maar dat is mij te simpel''. Maar de omgeving is zo ontzettend mooi, je loopt door het Naturschutzgebiet Kalkhochalpen , met vele bijzondere bloemen en dus ook vlinders en insecten en dan die enorme rotwanden om je heen. Werkelijk schitterend! We spotten hier in dit gebied 2 Glasvleugelpijlstaartvlinders, ze lijken erg veel op de Kolibrivlinder en bewegen ook net zo. Geweldig om te zien hoe ze van de Orchidee snoepten. 

Op een gegeven moment komt er dan een pad die van de weg afleid. Hier staat ook duidelijk dat het om een wasserfallsteig gaat, een klettersteig catagorie A/B dus niet al te moeilijk, maar voor mensen die slecht ter been zijn, of niet ''tritsicher'' is hier het eindpunt. Voor kinderen raden ze wel een echte klettersteigset aan bij deze verdere tour. 

De route is werkelijk geweldig, over bruggetjes, ladders en via ijzers in de rotswanden , steeds begeleid van stalen kabels klimmen we verder de schlucht in. Iedere bocht die we maken komt er een nieuw schouwspel tevoorschijn, we zijn diep onder de indruk van dit moois . En dan die route, ik voel me als een kind in de Apekooi ,vroeger in de gymzaal. Adrenaline gaat door je lijf, maar wat is dit een mooi avontuur. Ik heb zelf wat last van hoogtevrees, maar ik moet en zal deze route lopen, eh klimmen, dit moois wil ik niet missen! 

Uiteindelijk staan we dan voor de waterval, die uit 2 delen bestaat en uit een spleet boven uit de rosten tevoorschijn komt. Dat wat wij als spleet zien is eigenlijk een grot waar deze bron ontspringt. We ploffen na deze krachtsinspanning neer op het bankje en genieten van dit mooie schouwspel en ademen die heerlijke negatieve ionen  ( dat was positief , weten jullie nog?) in. En inderdaad ondanks de inspanning voelen we ons alle 3 heel fit en goed en zouden nog wel een stuk verder kunnen gaan. De route loopt ook door en dan zou je naar een flinke klim van zo een 1100 meter uitkomen bij de Peter Wiechenthaler hutte, maar voor je dan weer beneden bent zit je op een route van een 25 km en dat wordt ons echt te gek voor vandaag. Maar vader en dochter smeden nog per direct op dat bankje tegenover die kolkende waterval het plan om deze route toch eens samen te gaan lopen en dan heel vroeg in de ochtend al te gaan starten.

We keren na deze pauze via dezelfde steig weer terug naar het gewone wandelpad. Aan de Forstrasse zoeken we ons een fijn plekje langs de rivier op en koelen onze voeten in het koude bergwater. Maar dan zullen we toch weer terug naar de auto moeten lopen. Altijd weer moeilijk om zulke mooie plekjes weer te verlaten. Alleen het verschil is dat we hier nu vaker heen kunnen rijden, we wonen hier nu immers. Wat voelen we ons ''rijke'' mensen dat we iedere dag van al dit moois kunnen en mogen genieten! 

Weer bedankt voor al jullie lieve commentaren op dit blog. We gaan er nu ff tussenuit. Tot na onze vakantie.

Pfiat di, tot ziens!

Triefen

 Heb ik nou een mooie idylle van dochter Auswander als een zeepbel  laten uiteen spatten? Laatst zomaar ineens zei ze: "mam ik vind het zo grappig dat alle Oostenrijkse mensen je lieverd noemen als ze je bedanken, zo bijzonder zo lief" Dus ik vraag me hoe ze daar bij komt en een voorbeeld kan opnoemen. Nou zegt ze, als bijvoorbeeld mijn docent me iets vraagt en ik het beantwoord, zegt ze altijd: Danke dear. En vrijwel iedereen die me bedankt zegt Danke dear. En ook zo leuk dat ze dat dan lieverd op zijn Engels zeggen! Inwendig moet ik een beetje grinniken, maar ik snap duidelijk hoe ze het bedoelt. Dat Danke dir, klinkt in het dialect hier best veel op Danke dear.......

Zo zegt iedereen hier in onze omgeving het woord : Passt. Eerst keken we vreemd op, wat bedoelen ze daar nu eigenlijk mee? Maar het wordt bedoeld als een instemming, Goed of ok! Voor sommigen is het echt een stopwoordje en komt achter vrijwel elke zin voor. 

Wat ik ook bijzonder vind is dat de Oostenrijker bij elk kopje koffie een glas water serveert, dat hoort er standaard bij en is een oud gebruik. Ook schoenen worden nooit binnenshuis gedragen. Bij de deur trek je je schoenen uit en ga je over op huisslofjes die je gastheer vaak in de hal al klaar heeft staan. Tegenwoordig hebben wij dus ook een mandje met huissloffen en huissokken in de hal klaar staan.  En zo zullen er in de loop der tijd nog wel meer bijzondere woordjes en gebruiken door ons geleerd gaan worden.

Gisteren liepen wij trouwens een mooie wandeling die we jullie zeker niet willen onthouden.

Triefen-Rundwanderung 

start: parkeerplaats bij de kerk in het Hintertal (Hochkönig Steineres meer)

stijging: 156 meter

6 km

Bergschoenen aan , rugzak op en daar gaan we. Het 1edeel is een relatief lichte familiewandeling, die voor iedereen mogelijk is. Als we het lieflijke dorpje uitlopen, steken we de houten brug over en slaan rechts af richting Triefen. Een half uur volgen we een vrijwel recht pad, langs een mooie, heerlijk ruisende beek , de Urslau en een  fenomenaal zicht op het Hochkoning massief. Dan staan we plotseling voor het naturdenkmal Triefen. Een bijzondere waterval, het zit 'm niet in de hoogte maar in de breedte dit keer!

Een waterdicht gesteente met een diepe scheur, laat het water als het ware als een soort van watergordijn uit de rots komen. Een bijzonder gezicht. We maken een stop voor wat foto's en gaan dan verder. Voor mensen die slecht ter been zijn of jonge ouders met kleine kids of zij die  een kinderwagen bij zich hebben is het hier wat langer genieten van dit mooie schouwspel en dan weer rustig teruglopen. 

Wij gaan aan een mooie, lichte stijging beginnen richting de Enzenalm. De natuur is er overweldigend mooi en we spotten veel vlinders. Dikkopjes, Oranjetipjes ,Aardbeivlinders ,kleine Dwergblauwtjes, de Sleutelbloemvlinder en zelfs 2 Rouwmantels, die laatste 2 waren jammer genoeg te snel om ze te kunnen fotograferen. 

We houden ''een Jause'' op een bankje met een prachtzicht op de omgeving, het zonnetje schijnt, de rivier ruist en we genieten op en top. Als onze honger en dorst gestild is, want berglucht doet echt wat met je, gaan we weer verder. 

Op de Enzenalm treffen we 2 mooie Merries en een veulen, ze laten zich rustig bekijken en even aaien. Onze camera's klikken er vrolijk op los, want dit is een megamooie plaatje, de paarden voor het Hochkönig massief!

Tussen de herkauwende koeien dalen we daarna langzaam aan weer naar beneden af en komen weer uit bij de Triefenfall. Het laatste  deel van de wandeling is dus hetzelfde, maar het levert een prachtige en niet al te zware wandeling op. We ''spelen'' nog een beetje bij de rivier op de terugweg, frissen onze voeten op in het  koude water en eten nog wat laatste proviand op. We zie de lucht betrekken boven het massief, er lijkt een onweersbui aan te komen, tijd om terug richting de auto te gaan. Als we bijna bij de auto zijn horen we de 1e donderslag al. Blij dat we niet voor de grote rondwandeling zijn gegaan vandaag!

Al met al een prachtige wandeling. Dit gebied, op een half uurtje van ons huis, gaan we zeker nog uitgebreider verkennen in de komende tijd en kunnen we aan jullie allen aanraden. De keuze aan wandelingen is hier enorm, van redelijke wandelingen tot echte zware tochten. 

Naturdenkmal Birnbachloch

De afgelopen week hadden we hier last van het ''Italiëntief''. Niks in vergelijking met het noodweer in Italië waarbij de enorme regenval voor veel schade zorgde en zelfs mensenlevens kostte, maar wel een aantal grijze dagen met veel regen en laaghangende bewolking waarbij we de bergtoppen niet zagen. Dochterliefs verkoudheid nam af, die van mij begon. Alles was wat troosteloos dus. Behalve het nieuws dat Hilfswerk Salzburg me graag in dienst wil nemen. Ik had op de Schnuppertag mezelf goed geprofileerd en ze willen dolgraag met me aan de slag! 

Hemelvaartsdag was de langverwachte weersverbetering er gelukkig. We zijn die dag heerlijk in de tuin aan de slag geweest. Eega bouwde een brug over de sloot zodat we het achterste deel van de tuin ook kunnen gebruiken en dochter en ik vulden wat bloembakken met tuinkruiden zodat we vanuit de keuken zo onze tuin in kunnen lopen om verse kruiden te plukken. De dag er na had meneer Auswander nog een korte rit van zijn werk te doen, de middag hebben we daarna benut om nog even samen de Grossglocknerstrasse op te rijden. Het viel ons direct op dat het een stuk drukker was, veel Hemelvaartsweekend toeristen, en ook dat de sneeuw al iets minder was dan 14 dagen terug. Desondanks was het weer een genotsrit en fijn dat we er nu elk moment zo even op kunnen rijden. Wie had dat ooit gedacht?

Gisteren maakten we een prachtige wandeling die we jullie niet willen onthouden:

Naturdenkmal Birnbachloch

start:  Parkplatz Ullachtal in Leogang ( vrij parkeren)

hoogetemeters: 410 

Het is het Hemelvaartsweekend, en ook nog eens mooi weer, de Parkeerplaats in het Ullachtal staat dus flink vol, dit hebben we hier nog niet echt meegemaakt. Maar dat mag de pret niet drukken, bergschoenen aan en de rugzak met proviand op de rug en daar gaan we. Het doel is de Birnbachloch, een grot waaruit een natuurlijke bron ontspringt. Aan het begin van de wandeling komen we langs een mooie Grillstelle aan de rivier. Grillplekjes met tafeltjes en bankjes, ideaal voor een gezellig samenzijn met familie of vrienden. Die gaan we zeker onthouden!

Het 1e deel van de route gaat over goed begaanbaar pad, dochter Auswander heeft ook nog geluk we komen over een alm waar koeien lopen en ze moet natuurlijk weer even met ze knuffelen. Onze eigen koeienfluisteraar! Daarna komen we door een mooi bosgebied en hoewel we veel auto's op de parking zagen valt het met de drukte hier enorm mee. We horen de vogels hun lentegezang ter gehore brengen en de rivier die na de laatste vele regendagen flink water vervoerd, maar verder is het heerlijk rustig. 

We willen van de dag ook een heerlijke Genietdag maken en doen het rustig aan, ik verneem ook dat mijn verkoudheid het me wat zwaarder maakt. Overal langs de route staan rustbankjes en we maken er af en toe dan ook fijn gebruik van. De zon staat hoog aan de hemel, we krijgen het al warm door de gestage klimming, we trekken ons jasje uit en vullen wat vocht aan. Maar ook zitten we gewoon soms even te genieten op zo een bankje. Stel je voor: De zon schijnt heerlijk op je, een klein zuchtje wind ''aait'' over je wangen, de vogels fluiten en je hoort het geruis van de rivier, dat alles is pure ontspanning!

Na het bos gedeelte volgt een iets spannender deel van het pad, het wordt aangegeven als Alpine steig, hier en daar zijn wat hogere passen en wat staalkabels aangebracht, maar over het algemeen niks moeilijks. Via mooie serpentinen stijgen we de berg omhoog en de blik op de Leoganger Steinberge wordt steeds mooier. In de verte lijken we al iets te ontwaren als een waterval wat uit de berg lijkt te komen. Zou dat ons einddoel zijn? 

Ook zie je heel duidelijk de Birnhornkees, beter gezegd, wat nog over is van de gletsjer. Tegenwoordig is er niet veel meer van over, hoofdzakelijk lawinesneeuw dat de oude gletscherroute volgt. Maar tot het eind van de 19e eeuw werd de gletsjer gebruikt door de Munchener bierbrouwerijen die hier hun ijs haalden. Want de Birnbachgletscher was de laagst gelegen gletsjer van Midden Europa. Via lange glijbanen werden de blokken ijs naar beneden gegleden en dan via paardekoetsen naar de trein gebracht. Gemiddeld gingen zo een 1000 wagon ladingen vol met ijs naar Munchen toe!

Het laatste deel is erg spannend , maar zeker ook leuk. De route loopt een deel door de waterval, je ''kraxeld'' dus op handen en voeten tussen de rotsblokken door, krijgt af en toe wat water bij je schoen in en dan sta je voor de 20 beter brede ''ingangshal'' van de grot. Geweldig wat mooi!

Koud , maar glashelder water komt uit de grot gestroomd. Ieder jaargetijde stroomt ze en ze zou uit een onderaardse zee komen. We nemen een beker water eruit en proeven het, schoner kun je het water niet drinken! Ook wil ik nog even met mijn voeten in deze bijzondere quelle staan, ik houd het een paar seconden vol, maar het water is zo koud dat ik er gauw weer uitstap.

De route terug nemen we via een andere weg, Nadat we het Alpine steig gedeelte af gelopen zijn kun je een iets langere route naar de parkeerplaats nemen. zo maken we er ook nog een leuke rondwandeling van. We moeten over een geweldig leuke houten ''hangebrucke''. Ieder stap maakt de brug aan het wiebelen alsof je vroeger op de kermis in de Cakewalk zat, maar het is oh zo leuk!

We zijn deze dag ongeveer 9 km aan de wandel  geweest, wil je de wandeling verlengen  dan zou je de Passauer hutte in de route kunnen opnemen. Voor ons was het prima zo. Een geweldige genotswandeling een absolute aanrader!

ps: Ik geniet altijd enorm van jullie reacties, dank daarvoor! Blijf er alstublieft mee doorgaan, zodat ik ook kan zien dat jullie digitaal met ons meegenieten. Voor wie anoniem reageert: zet er even een naam of initiaal bij zodat we kunnen zien wie de reactie geeft. Lieve groetjes van de Auswanders.

Bad Fusch, een bezoek aan een historisch Kuuroord

Dochter Auswander voelt zich niet fit, wat keelpijn, druk op de oren, wat minder goed geslapen. Ik besluit haar af te melden van school, kan ze even bijkomen. Ik krijg de directeur persoonlijk aan de lijn. ''Heeft u al een afspraak bij de dokter gemaakt'' vraagt hij me. Pardon, denk ik, afspraak bij de dokter? Hij verteld me dat dit hier de gang van zaken is, en dan is een leerling echt afgemeld. 

Vreemde toestand denk ik bij mezelf. In Nederland ''mag'' je na een week ziek zijn en na de nodige huismiddeltjes geprobeerd te hebben, nog eens een afspraak maken bij de huisarts, en hier moet ik eigenlijk bij de 1e symptomen al de dokter bellen. Ik vertel dat dochter Auswander eerst gewoon even thuis blijft en dat ik pas de dokter bel als ze echt ziek is. De Herr Director zal ook wel gedacht hebben: Wat een vreemde gang van zaken bij die Hollanders!

Gisteren vertelde ze me dat ze echt zin had in oma's tomatensoep. ''Ach kon oma nu maar even een pannetje langsbrengen''. Ik ken dat gevoel wel, als je niet helemaal fit bent kun je soms echt naar iets smachten. Maar nee, 1000 km rijden voor een pannetje tomaten soep van oma dat doen we maar niet. Dus toen ik vanmorgen even bij de Billa was hier in het centrum heb ik gelijk wat spulletjes gekocht voor een tomatensoep en mijn best gedaan om er iets lekkers van te maken. En gelukkig werd mijn versie van de tomatensoep goed gekeurd. Haar gezicht straalde toen ze heerlijk van de soep at. Ze zeggen wel eens dat soep een goed medicijn is, nu dat was zeker te merken.

Morgen ga ik trouwens een ''Schnuppertag'' meedraaien binnen de thuiszorg. Even een dag om te kijken of dit van beide kanten ons wat toelijkt. Wel spannend!

Dan heb ik natuurlijk ook een leuke wandeling voor jullie, op een heel bijzonder stukje aarde: het voormalig kuuroord Bad Fusch.

Kneippanlage Bad Fusch

Start: 3 mogelijkheden  hetzij in Fusch, dan wordt de wandeling 4 km langer en loop je langs de Badestrasse licht stijgend omhoog naar het voormalige kuuroord. Of je rijd omhoog met de auto en parkeert de auto daar, maar de ruimte is daar beperkter, en dan is het eerder een lichte spatziergang, maar werkelijk waar enorm mooi.  Volgens internet zou je de auto ook bij de Embachkapelle kunnen parkeren, iets verder richting de Grossglocknerstrasse en vanuit daar omhoog kunnen wandelen. Dan zou het een pad met stijging zijn, maar natuurlijk. Deze route staat nog op de bucketlist om te proberen.

Een stukje geschiedenis:

Dit gebied was al eeuwen terug bekend om zijn bijzondere Heilquellen, vroeger waren er zelfs 11,maar tegenwoordig zijn er nog 3 over, door lawines, overstromingen, maar ook door natuurlijk verloop verdwenen meerdere bronnen. In zijn glorietijd was het een Mondaine plaats, met Kuurhotels, kegel en tennisbaan. Vanaf het station in Bruck ging een speciale Stellwagendienst omhoog om de Kuurgasten te vervoeren. ze kwamen hier voor drinkkuren, badkuren en de schone lucht. In het zomerseizoen waren dat vaak wel 500 gasten.

Na de 1e wereldoorlog kwam de teloorgang: een slechte verbinding met de buitenwereld en de concurrentie met grotere, beter bereikbare kuuroorden, maar ook een aantal branden en lawines deden geen goed. Na de 2e wereldoorlog probeerden ze het Kuuroord weer nieuw leven in te blazen, maar mislukte. Vanaf 2008 is de Badstraat weer open gesteld voor auto's, al is de weg smal en niet geheel geasfalteerd, maar wel prima te berijden. De Gemeente en het tourismusverband en de nieuwe bezitter zijn stap voor stap bezig gegaan om het gebied weer aantrekkelijk te maken. Tegenwoordig kun je de 3 overgebleven bronnen dus weer bezoeken. Er is een uitzichttoren, een ''voel je relax schommel'' een labyrinth en verschillende arm en been kneipbaden die je kunt gebruiken. Je kunt wandelen in de bossen en naar de mooie Teich, een schitterend kristalhelder meertje. Vooral op een warme zomerdag zal dit enorm verfrissend zijn voor lijf en leden denk ik. Er is ook een ''Jausenstation'' waar je lekkere, zelfgemaakte gerechten kunt eten of een lekker koude drank. 

Te midden van het imposante berglandschap aan de voet van de Grossglockner Hochalpenstrasse, gingen we op zoek naar de oude Heilquellen met hun heldere, koude, gezonde water. Op het moment dat wij er waren was nog alles nog gesloten en dus heerlijk rustig, af en toe zagen we een andere wandelaar. Het bos, met zijn mos bedekte bosbodem leek me wel een sprookjesbos toe, de vogels floten op hun allermooist en dan dat meertje, kristalhelder en zo mooi blauw groen van kleur! We gingen op een bankje gewoon even heerlijk genieten . Dochter Auswander ging op onderzoek en ontdekte al gauw wat mooie rupsen in het groen en ook nog een hagedis, het lijfje dik van de jonkies die ze binnenkort zou gaan baren. De zon scheen op onze wangen en we genoten van al het moois. De bronnen die je onderweg ziet zijn geweldig om te aanschouwen, het water klatert en natuurlijk moesten we ook even proeven. Het water van de  ''augenquelle'' moesten we natuurlijk ook even in onze ogen sprenkelen, want je weet maar nooit toch, wie weet zou onze zicht nog wel wat beter worden? ;

De Großglockner-Hochalpenstraße.

De rust begint hier wat te komen, veel regelzaken zijn geregeld of  bijna afgerond en alle dozen zijn uitgepakt. Er is het één en ander veranderd: zo heeft Meneer Auswander een andere baan opgezocht. Het werk was niet wat hij ervan verwacht had en daarnaast was de lange aanrijtijd ook niet ideaal, zeker niet als je zo vroeg moet beginnen. Nu is momenteel de arbeidsmarkt ideaal in Oostenrijk, je kan bij wijze van spreken zo ''overhoppen'' naar een andere werkgever, en dus is hij inmiddels bij een ander bedrijf begonnen en op slechts een kwartier rijden van ons huis. Wel weer op de bakwagen en ook weer lekker onderweg dus, maar met een werkwijze die hij gewend was. Ook ik ben begonnen met solliciteren en inmiddels een paar gesprekken gehad, ook volgende week nog twee te gaan. Allen zorg gerelateerd, want daar heb ik tenslotte toch voor geleerd en ervaring in. Na volgende week kijk ik welke me het beste aanstaat en daar er in zorg ook een enorm tekort is kun je momenteel het nog een beetje uitspelen tegen elkaar. Wordt vervolgd dus!

Maandag 1 mei ging de Grossglockner Hochalpenstrasse voor het eerst weer open. De ''schneefressers'' hadden hun best gedaan en zich door de meters hoge sneeuw heen geploegd, na een half jaar was de pas weer berijdbaar. Deze week zijn we dan op een middag direct die kant op gereden, voor ons slechts een kleine 20 minuten rijden en we staan voor de tolpoortjes. Nu we zo dichtbij wonen hebben we gelijk een seizoenkaart aangeschaft en we kunnen nu zo vaak we willen de pas op. Al is het maar voor een wandeling of een picknick op een mooi rustig plekje!

Hoe vaak we de pas ook al bereden hebben, het blijft spectaculair! Je moet wel de weersverwachting in de gaten houden, want een mooie heldere dag is eigenlijk wel een must. Als je omhoog rijd en je zit in de wolken en hebt geen zicht is dat zonde van het geld. Op dit moment waren alleen de Edelweisspitze en de Franz Joseph höhe nog niet geopend, daar waren ze nog mee bezig, maar dat is voor begin mei wel normaal. Verder was het ook nog niet zo druk als in het hoogseizoen, dus extra fijn. In mooie kehres (bochten) gingen we matig steil omhoog. We reden tussen prachtige muren van sneeuw door, en zelfs in de hoogzomer zul je hierboven hier en daar nog sneeuw aantreffen. Vaak stopten we even om het indrukwekkende panorama in ons op te nemen ,een foto te maken en te genieten van de enorme rust daarboven. We liepen ook nog een stukje een wandelpad op dat een superrustig dal in ging. Veel sneeuw daar nog, dus echt lopen werd wat moeilijk, maar wel intens genieten. De rivier klaterde en af en toe hoorden we een Murmeltier (Alpenmarmot) fluiten in de verte, en zagen ze zelfs nog over de sneeuwvelden rennen, voor de rest was het er zo heerlijk rustig. Op de plekken waar de sneeuw net was weggesmolten ontvouwden de krokusjes een prachtig paars/wit tapijt, ook de roze Steenbreek groeide tussen de rotsen en de Kuhschelle (Wildemanskruid) stak ook net zijn koppie boven. Wat een prachtig gezicht! 

We besloten, eigenlijk met lichte tegenzin, toch maar aan de terugrit te beginnen en dit lieflijk plekje te verlaten. Maar ook de terugrit was weer omwerpend mooi.  Toen kwamen we voor een verassing te staan, in de tunnel kwamen we tot stilstand. Een file op de Hochalpenstrasse! Wat bleek, er was een lawine geweest en de route was versperd door de berg sneeuw over de weg. De Schneefressers waren in de verte druk bezig de weg te ruimen, we zagen de sneeuw meters hoog in de lucht gespuugd worden.

Wij kwamen als laatste aan gereden, voor ons aan stond een flinke rij. Het was een bijzondere gebeurtenis: Duitsers, Nederlanders, Oostenrijkers, Polen, Tjechen , allemaal samengebracht door die lawine op de Hochalpenstrasse. Het was best een gezellige bedoening, een enkel één bleef in zijn auto zitten maar verder was het een komisch gezicht: de motorijders lagen op de weg even hun stramme lijf rust te geven, de kinderen speelden met een bal, er werd gefilmd met een mobieltje, gebeld in allerlei talen, een hondje uitgelaten en er waren zelfs 2 buitenlandse mannen, ze leken me uit India te komen, die ter plekke koffie maakten op een klein brandertje en dat uitdeelden aan de mensen. Na een half uur, voor ons dan, was de weg weer vrij en konden we de reis naar huis aanvaarden!

Voor degene die Oostenrijk op de vakantieplanning heeft staan: De Grossglockner-hochalpenstrasse is absoluut een MUST. Ze verbind de Bundesländer Salzburg en Kärnten met elkaar, is 47,8 km lang en overbrugd de Alpenhoofdkam. Heel vroeger was het een muilezelpad en ook de Romeinen gebruikten de route wat uit verschillende vondsten blijkt. In 1935 werd de straat geopend zoals wij hem nu kennen, er was 5 jaar bouwtijd voor nodig en jammer genoeg koste het ook een aantal mensenlevens.

Aan de route zijn 2 afslagen, één naar de Edelweisspitze op 2571 meter en één naar de Kaiser Frans Joseph höhe op 2369 meter hoogte. Hier sta je dan oog in oog met de machtige Grossglockner de hoogste berg van Oostenrijk en de Pasterzegletscher. Al moet ik zeggen dat we die gletsjer in de afgelopen bijna 30 jaar dat we hier zo eens in de zoveel jaren kwamen echt flink hebben zien  krimpen.

Hierboven is trouwens van alles te doen, je kunt wandelen door de Gamsgruben tunnel. In het verleden liep dat pad helemaal door, wij liepen die prachtige wandeling ooit ook, maar na verschillende lawines is de wandeling tot tunnel 6 te maken. Ook kun je naar het Swarovski huis wandelen en vaak kun je daar ook heel mooi de Murmeltieren van dichtbij bekijken en met wat geluk de Steenbokken op de berghelling. Je kunt afdalen naar de gletsjer, maar daar die behoorlijk is gekrompen is het ook echt een flinke afdaling. Ruim 20 jaar terug liepen we er nog vrij vlot naar toe. Verder is er een museum en een souvenirwinkel. Trouwens over de route verdeeld zijn meerdere punten om even te stoppen. zo vond ik zelf het museum bij de Hochtor heel interessant met veel uitgestalde vondsten en prachtige gesteentes!

De Hochalpenstrasse is een mautstrasse, dat wil zeggen een tolweg. De stand van dit jaar (2023) is:

auto en kleine camper: 40 euro voor een dagkaart

             motor:  30 euro  

En dan kun je gewoon die dag er op en af rijden.

Er zijn mogelijkheden voor een 3 weken kaart, (73euro) die je er binnen 2 keer al uit hebt, dit kan de moeite waard zijn als je hier  vakantie houd. 

            

De Krimmler Wasserfälle, een prachtig natuurschouwspel!

Na alle drukte en de regelzaken waarover ik de vorige keer schreef, wilden we wel graag even heerlijk aan de wandel, onze spreekwoordelijke accu opladen.  Maar de sneeuwdump van laatst had best een pak sneeuw gebracht, een hoop wandelingen  zijn nog niet te doen. Waar kon je wel genieten van overweldigende natuur en toch over een redelijk goed pad lopen? En zo kwam het idee van de Krimmler  waterval dus voorbij. Twee keer eerder stonden we als jong stel voor deze waterval. Echter hadden we steeds pech, iedere keer als we de parkeerplaats op reden begon het te regenen en hield het niet op, gezien de entree en parkeerkosten hielden we het wijselijk voor gezien en maakten van de dag  maar een passen rij route. Nu we redelijk in de buurt wonen wilden we een 3e kans wagen. Drie keer is scheepsrecht zegt men toch? 

Met een valhoogte van 380 meter is de Krimmler  waterval één van de grootste van Europa. Over drie kaskaden stort de waterval met een indrukwekkend schouwspel naar beneden. Ze is de 5 hoogste van de hele wereld zelfs! Via een mooi pad van 4 km, de ''Wasserfallweg'' maak je de klim omhoog. Voor mensen die slecht ter been zijn of ouders met een kinderwagen of hele kleine kinderen is het onderste uitkijkpunt prima te bereiken. Daarna ga je geleidelijk de klim omhoog maken. Op verschillende plaatsen zijn uitzichtpunten waar je kunt genieten van dit natuurspektakel, maar ook even op adem kunt komen. Alhoewel het pad steeds steiler wordt is het nergens moeilijk te belopen en staan er af en toe ook bankjes om even bij te komen. De rivier heet trouwens de Krimmler Ache en heeft bijna 20 km nodig om van de Gletsjermond  uiteindelijk bij de waterval te komen, hier doet ze 9-12 uur over. 

Af en toe gaf de zon over de waternevel een pracht van een regenboog te zien, soms zelfs een dubbele. 

Na de 1e kaskade volgt een wat platter deel van de wandeling. Hier hebben we een pauze gehouden op de gladgeslepen rotsen naast de rivier. Terwijl de zon op ons brandde, de vlinders af en aan vlogen, genoten wij van onze Semmeltjes  die we deze ochtend op de route heen nog even hadden gekocht .Hierna komt een wat pittiger stuk. Nog steeds goed te belopen, maar steiler. Ook zien we hier en daar    het 1e beetje sneeuw liggen. 

Na het laatste steilere stuk zijn we dan boven, we steken via een brug de rivier over en lopen het Achental in. Hier is de indrukwekkende waterval van daarnet een kabbelend beekje geworden en we lopen vrijwel recht. Wel fijn even die ontspanning voor onze kuiten. Dan zie ik over een oude sneeuwlawine een Gems lopen, we nemen even de tijd om het prachtige dier te bekijken en fotograferen en natuurlijk hopen we dat er nog meer te voorschijn komen, maar het blijft bij een ''einzelgänger. 

Hier boven in het Achental is het nog goed wit, maar de kracht van de zon is sterk, van alle rotsen drupt de smeltsneeuw naar beneden. Al die druppels vormen weer een klein stroompje over ons pad en stromen uiteindelijk de rivier in. 

Het landschap is overweldigend, de Grossglockner en de Grossvenediger, de 2 hoogste bergen van Oostenrijk komen tevoorschijn en steken tegen de blauwe lucht af. De hutten in het dal zijn nog niet geopend, maar toch besluiten we door te lopen naar de 1e hut op de Veitnalm. Een ''urige'' kleine almhut op 1578 meter hoogte. Vanaf juni zijn zij geopend en verkopen dan hun eigen producten, hier kun je dan dus een fijne lekker pauze maken met een Brettljause bijvoorbeeld. een houten plank vol spek, kaas en boerenbrood. Een echte aanrader !

Wij zoeken ons een plekje in de zon op de bank naast de hut. De almen rond de hut zijn wit/paars van de krokussen en onze camera's maken eerst heel wat foto's van dit moois voor we onze rugzak induiken en we onze Nussschnecke oppeuzelen. 

Maar dan moeten we nog terug. We hebben immers de hele route nog terug af te leggen. We vinden het moeilijk dit mooie, rustige plekje te verlaten. Over een aantal weken zal de hut weer open gaan, de koeien hier weer grazen en de wandelaars op het terras genieten van hun Brettljause en verfrissende Radler. 

Vandaag hebben we totaal bijna15 km gelopen, maar intens genoten. We waren wel blij dat we weer bij de auto waren en de wandelschoenen konden verruilen voor slippers. Officieel was de Krimmler wasserfalle nog niet geopend, dus we hoefden geen entree te betalen. Jammer genoeg werkte de parkeerautomaat al wel ;-)

Voor degene die deze wandeling ook eens willen maken:

start: Krimml, parkeren op één van de parkeerplaatsen aldaar. (gebuhrenpflichtig)

entree van de waterval: 8 euro voor volwassenen, 4 euro voor kids

neem je de combiticket van de waterval en het museum Wasserwelten dan betaal je 13 euro 90 en zit de parkeerplaats er bij in begrepen.

Het enige nadeel van deze wandeling is dat het in het hoogseizoen een echte Toeristenmagneet is.......