''Schnuppern'' & Zirbenzauber

Dochter Auswander loopt al de hele week stage bij Wild & Erlebnispark Ferleiten aan de voet van de Grossglockner Hochalpenstrasse. Met dit Kaiserwetter dat maar niet lijkt te willen eindigen is dit natuurlijk extra fijn.  Ze geniet volop en zit vol verhalen iedere avond. In geuren en kleuren krijgen we de verhalen te horen, en die geuren zijn ook letterlijk, als ze aan het eind van de dag bij me in de auto stapt. Dan grap ik tegen haar: ''ha daar hebben we de boerin weer'', en dan lacht ze van oor tot oor want ze heeft zo genoten. Soms kan het meisje wat nu in een Cargobroek en werkschoenen naast me neerploft ook echt een hele dame zijn, als ze sierlijk op haar spitzen aan het balletten is of haar mooie dirndl draagt . Nu echter is ze volop aan het genieten van deze fijne Schnupperweek en ooit hoopt ze hiervan haar beroep te kunnen maken. Wij als ouders genieten natuurlijk met haar mee en zien in gedachten haar daar druk aan het werk. Er is een Steinkitz, het jonkie van een Steenbok, dat ze 3 maal per dag met de fles voed. Het arme diertje is wees geworden en is de 1e tijd van zijn leven bij de dierverzorger en zijn gezin in huis geweest, tot ze te groot werd, en was nu de 1e week in het tierpark. Aan dochterlief nu de beurt om het beestje te voeden en dat is natuurlijk een geweldige ervaring!

De ochtend begint met het klaarmaken van het eten voor de dieren in een soort van keuken. Dan wordt alles uitgereden door het park. Dit gebeurd in een Cadi, vergelijkbaar met een Golfkarretje, maar dan  met laadbak erop. Al vrij snel mocht ze zelf hiermee op pad en dat is natuurlijk superstoer voor een 15 jarig meisje. De hele dag staat in het teken van voederen, schoonmaken, controleren, en waar nodig reparatie klusjes doen. Soms ook bij de dierverzorger op de trekker meerijden en uit het bos wat boompjes kappen en die aan de dieren brengen, of grote hooibalen halen. Ze komt op plekken waar anderen niet komen en ziet de dieren van heel dicht bij. Wordt aangesproken door bezoekers als er een schaap met zijn horens vastzit in een hooi net en bevrijd het diertje dan eigenhandig uit zijn benarde positie, terwijl de bezoekers van achter de hekken toekijken. Ze geniet van de taken die ze zelfstandig mag doen  bij de dieren en het rijden in de Cady. Wat een gemis zal dit worden, als volgende week de gewone lessen weer gaan beginnen op school.......

Verder wil ik jullie ook dit blog geen leuke wandeltip onthouden.

Zirbenzauber am Graukogel

parkeren bij het talstation van de Graukogelbahn Bad Gastein (gratis)

Met de stoeltjeslift van de Graukogelbahn omhoog (stand 2023 38 euro voor een volwassene en 17 euro voor een kind), of natuurlijk lopends omhoog dan is het 800 meter stijgen en 12 km lopen. De stoeltjeslift tocht is echter wel de moeite waard en ontzettend uitzichtrijk!

Op ongeveer 1950 meter hoogte verloopt de Zirbenzauber wandeling en is redelijk vlak aangelegd, er zit wat hoogteverschil in, maar is voor iedereen goed te doen, ook zijn er meer dan genoeg rust plekjes. De wandeling is vooral ook een ontspannende ''themenweg'' en voert tussen de eeuwenoude bomen door, er staan exemplaren van 300 jaar tussen. Het duurt ongeveer 45 minuten als je snel doorloopt. Maar ik raad aan: Neem vooral de tijd om te genieten ! 

De Zirbe wordt in het Nederlands vertaald als alpenden, arve of pijnboom. Maar ze wordt ook wel de Koningin van de alpen genoemd of de ''Leef langer boom''. In de Urgemutliche  almhutten die vaak in de alpen ziet, zie je vrijwel het hele interieur bestaan uit Zirbenhout, al eeuwenlang wordt ze dus volop gebruikt. Het Zirbenhout bevat de stof Pinosylvin waarvan in wetenschappelijke studies is aangetoond dat het de hartslag positief beinvloed tijdens de slaap . Ook werkt de stof  anti-bacterieel, en tegen schimmels en insecten!

Neem vooral ook de tijd om even op een bankje of ligbed te genieten van het fantastische uitzicht en de heerlijke Zirbengeur op te snuiven. Over de hele route zijn deze ''Kraftplatze'' te vinden , wat het tot een leuke tour voor oud en jong maakt. 

Wij hebben de tour verlengd en zijn nog richting de Palfnersee gewandeld. Dit was nog een uur verder lopen en ondanks dat het nog maar iets meer dan 100 meter stijgen was een flinke stijging! De zon stond hoog aan de knalblauwe hemel en al gauw liep het zweet ons weer over de rug. Maar het was de moeite waard de Palfnersee lag er fantastisch mooi bij. Vanaf hier zou je nog door kunnen wandelen naar de Palfnerscharte of de Reedsee, maar dan zouden we de terugtocht met de stoeltjeslift missen. We wilden ons op de terugweg nog een mooi plekje tussen de Zirben opzoeken om daar nog even een Jause te eten voor we naar beneden zouden gaan en gewoon nog even heerlijk ontspannen te genieten van het mooie uitzicht.

Voor families met jonge kinderen of iets oudere mensen is de Zirbenweg een echte must. Voor wie nog zin heeft in een korte kuitenbijter is de klim naar de Palfnersee en daarna de Scharte nog een aanrader. Maar ga dan op tijd op pad om de aansluiting met de stoeltjeslift niet te missen, want anders wordt het een hele lange afdaling.

Als je dan toch in Bad Gastein bent zou je nog even bij die mooie waterval kunnen kijken die het hele dorp in twee helften splitst en waar volop de negatieve ( dus positief voor de gezondheid) ionen rondvliegen. Als je dan geen gezonde en verkwikkende dag hebt beleefd weet ik het ook niet meer.

Vanaf hier de lieve groetjes en bedankt voor jullie reacties we kijken er altijd naar uit om ze te lezen.

 Pfiat di

 

Opnieuw met Kaiserwetter naar de Hintersee bij Mittersill

De bedoeling was om op Paasmaandag bij  prachtige Kaiserwetter een nieuw dal te ontdekken. Na een drukke week vol regelzaken waren we daar echt even aan toe. Rugzakken ingepakt met proviand, wandelschoenen mee en goedgemutst op pad richting Ferleiten om het Käfertal te gaan ontdekken. Ik had gelezen dat het er erg mooi zou zijn, waterval en schitterende panorama's en  daarnaast relatief ''makkelijk'' te belopen, en ja dat hebben we in deze tijd van het  jaar nog wel nodig met de sneeuw in de bergen. We kwamen echter 4 km voor Ferleiten al voor een vervelende verassing te staan: De hekken waren gesloten en er was een lawinewaarschuwing te lezen. Wat nu?

Ja dit is immers al  nieuwkomers in Oostenrijk allemaal nieuw voor ons, in deze periode begin april hadden we hier nooit vakantie gehouden. Ter plekke werd besloten om dan maar naar Mittersill te rijden, daar hadden we 2 weken terug ook gewandeld ( zie het blogje: Met Kaiserwetter naar de Hintersee bij Mittersill) en dat was prima te doen geweest met wat kleine aanpassingen in de route. 

Wat hebben we genoten! Strak blauwe lucht, witte toppen die er tegen af staken, een heerlijke voorjaarszon en frisse alpenlucht. Al hadden we de wandeling al eens gemaakt, het was toch weer nieuw. Er was al veel sneeuw gesmolten, we konden nu dus het hele wandelpad volgen en hoefden slechts hier en daar nog door de sneeuw te lopen. We zagen dus een heel nieuw deel van de route. Begeleid door het ruisen van de rivier en het voorjaarsgezang van de vogels, maakten we de stijging van zo een 260 meter richting de see. 

Er waren nu nog veel meer Krokussen te voorschijn gekomen, daar waar de sneeuw net gesmolten was was het een ''tapijt'' van veelal paars en soms witte bloemetjes. Een genot voor de ogen!

Tot onze verbazing was de Hintersee volledig ontdooid, geen ijs meer te bekennen, nu kwamen de kleuren van het water wel allemaal mooi tot zijn recht.

Op een sneeuwveld iets hoger zagen we nog 2 Gemsen lopen. En bij de Hintersee genoten we weer op een bankje van het prachtige panorama en de zon op onze wangen.

Via de ''lehrweg'' die over de alm loopt zijn we weer afgedaald naar beneden. wat een verschil met 2 weken terug toen was dat nog niet mogelijk. Heerlijk rozig van de zon de frisse alpenlucht en de indrukken  lopen we terug naar de auto.

Deze wandelweg kunnen we dus ten zeerste aanraden als jullie hier ooit in de buurt verblijven . In de zomer zal de wandelroute nog mooier zijn omdat de almen dan bewoond zullen zijn door koeien, paarden en geiten.

De 1e schoolweek en een Winterwonderland aan de Tappenkarsee.

De 1e schoolweek van dochter Auswander zit erop. Toen  ik haar achterliet maandag op school kreeg ik een klein beetje het peuter/kleuterschool gevoel over me heen: je laat je kleintje in een vreemde wereld achter en moet er maar op vertrouwen dat het goed komt. De hele dag dwalen je gedachten naar je kind af. Zo had ik dat tenminste wel deze maandag en vroeger  met oudste en jongste dochter Auswander. Herkenbaar voor jullie?

Toen ik de sleutel in het slot hoorde en haar vrolijke stemgeluid door de hal hoorde schallen wist ik dat het goed zat. Vlug liet ik mijn uitpakwerkzaamheden van vele verhuisdozen in de steek en rende de trap af om haar verhalen aan te horen. Nou het was allemaal prima verlopen, de docenten waren aardig en ook met wat leerlinge had ze al een leuk contact gehad. De wiskunde docent sprak een heel plat Pinzgauer dialect en was heel moeilijk te verstaan. Gelukkig tekende hij alles goed uit op het bord en was het zo voor haar wel te volgen geweest. Ik ga er van uit dat ze  als jong meisje de klanken van het plaatselijke dialect snel onder de knie zal krijgen.  En ja, alles was wel een stuk anders geweest en dus even wennen, maar ze had er een positief gevoel van en dat is gelukkig de hele week gebleven. Na één week nieuwe school is het ook al weer tijd voor vakantie. In Oostenrijk hebben de kinderen geen mei vakantie maar een week Paasvakantie. 

Ten slotte wil ik jullie nog even een mooie wandeling laten zien. Deze wandeling maakten we toen we dus ook een lang weekend in Oostenrijk doorbrachten tijdens onze huizenjacht. Het was winter en er lag een mooi laagje sneeuw, dus we moesten een wat makkelijkere wandeling doen, desondanks was het genieten van de natuur en de omliggende bergwereld.

Start: Parkeerplaats bij de Jägersee Kleinarl bij Wagrain

Hier wandelden we de heerlijke Jägersee rond als in een ''Winterwonderland'', De see ligt op 1099 meter en wordt doorkruist door de Kleinarlerbach, een constante aanvoer vers water vanuit de hoger gelegen Tappenkarsee en het smeltwater vanuit de bergen. Op dit moment is de see deels bevroren, maar we kennen dit mooie bergmeer ook al van ruim 25 jaar geleden toen we als jongs stel samen de wandeling vanaf hier maakten richting de Tappenkarsee. In de zomer kun je trouwens ook roeiboten huren om over dit schilderachtige smaragdgroene water te kunnen roeien. 

De wandeling rond het meer is ongeveer 2 km en was voor ons in de winter ideaal om even af te schakelen van de huizenjacht stress.

Ben je hier echter in de zomer dan raad ik je ten zeerste aan de wandeling richting de Tappenkarsee te maken. Er komt dan wel een klimmetje in van zo een 700 meter, maar de route is echt prachtig mooi , komt langs mooie watervallen en stijgt in serpentines omhoog. Vergeet ook niet te genieten onderweg, het is geen hardloopwedstrijd. De see is een waar natuurjuweel en is één van de grootste bergmeren van de Ost-alpen. Eventueel wandel je nog door voor een ''gute jause'' naar de Tappenkarsee hut.

Deze wandeling staat ook zeker weer op de lijst om in de zomer ,als de sneeuw daar boven is weggesmolten, weer eens te herhalen!

Met Kaiserwetter naar de Hintersee bij Mittersill

Schilderachtig gelegen tussen steile bergen ligt de Hintersee op 1313 meter hoogte. In 1495 is deze bergsee ontstaan door een geweldige lawine. Het is de grootste bergsee uit de omgeving Mittersill, ze is 550 meter lang en op zijn diepst 10 meter, het water is glashelder. Alleen konden wij dat op onze wandeldag niet echt zien doordat een groot deel van het meer nog was dichtgevroren.

We hadden er even genoeg van: uitpakken, inruimen, kleine klusjes en regelzaken, we moesten er even tussenuit! Daarbij was het stralendes ''Kaiserwetter'' zoals ze dat hier noemen, stralend weer, strakblauwe lucht en weinig wind, ideaal wandelweer dus....

start: parkeerplaats Schösswendklamm Mittersill, op de route richting Felbertausernstrasse, direct na de tunnel rechtsaf.

 

7.70 kilometer en 350 hoogtemeters 

Direct na de parkeerplaats volg je het wandelbordje richting de klamm. Een piepklein stukje natuurjuweel, vanaf verschillende uitzichtpunten kun je zien hoe sterk water eigenlijk is. Daarna blijf je de bordjes Hintersee volgen. Je volgt de rivier, komt over almen die, terwijl wij hier in maart waren, nog deels besneeuwd en deels bezaaid  met krokussen waren. In de zomer zullen hier koeien en paarden lopen, dit zagen wij aan de weideroosters en de hekjes die we onderweg tegen kwamen. 

Op een gegeven moment werd het sneeuw te diep voor ons en besloten we de normale weg te volgen. Bij zomerdag moet het geen enkel probleem zijn deze schilderachtige route te vervolgen. Het zicht op de steile bergen van dit keteldal wordt steeds mooier, overal komen watervallen naar beneden en de vogels genieten al fluitend van de warme voorjaarszon. Dan horen we een enorm gedreun, het lijkt wel onweer, en het dondert en echoot door de bergen; een lawine! Vol ontzag bekijken we, op veilige aftstand, dit natuurspektakel. Hoe verder we het dal in komen, hoe meer lawines we horen en zien vallen. 

Aangekomen bij de Hintersee blijkt het grootste deel van de see nog bevroren te zijn, desondanks is het een schitterend plaatje om te bekijken. We nemen plaats op één van de vele bankjes en genieten van de zon op ons gezicht en eten onze lunch op dat betoverende plekje. Normalerwijs kun je een  ''lehrweg'' rond de see volgen , een familiewandeling met info borden en wetenswaardigheden, maar de sneeuw was er echt te diep. Daarbij kwam het gevaar van de lawines, die achter in het dal natuurlijk nog groter was. We besloten ter plekke hier iets later in het voorjaar zeker nog eens terug te komen. In april zou het hier op de almen één zee van Narcissen zijn, we zijn benieuwd. Wordt vervolgd dus!

 

 

De bevroren wereld van de Sigmund Thun klamm.

Slechts een paar kilometer van onze '' neue Heimat'' ligt het plaatsje Kaprun. Eén van de grootste toeristische trekpleisters daar is de Sigmund Thun klamm. Een klamm is een kloof waar het (gletsjer)water zich met groots geweld een weg door heen heeft gebaand. 

Tijdens één van onze tripjes richting Oostenrijk en ons nieuwe huis, namen we ook even een ''break'' om deze klamm te herontdekken.  14 Jaar terug wandelden we voor het eerst samen met onze vrienden die hier ook vakantie hielden, deze klamm. Kleine dochter Auswander zat toen nog bij papa in de rug drager. Nu echter was het winter en de klamm is dan gesloten, ten 1e is het één grote bevroren wereld vol grote ijspegels, dus te gevaarlijk om te belopen en er zijn toch vaak delen van de houten loopbruggen die toch beschadigd raken door vallend gesteente. Maar er is wel degelijk een mogelijkheid om even een kijkje te nemen in de klamm  en dat deden we dus. Hier volgt de route: 

Start: parkeerplaats bij de Klammsee  bij Kaprun. Op de route richting de Kaprun Stausee.

Hier steek je met een houten loopbrug de rivier over en sla je direct rechts af. Je loopt nu richting de Klammsee. Rond de klammsee loopt ook een lehrweg met info borden  en in de zomer kun je er gebruik maken van Kneipbaden, er zijn bankjes om te relaxen en speeltoestellen voor de kleintjes.

Op het moment dat wij rond de klammsee liepen  was de brandweer een reddingsoefening aan het doen in het bevroren water, het was wel een fascinerend schouwspel om ze zo bezig te zien!

Na de klammsee daal je langzaam wat af maar blijf je rechtdoor lopen, langs de wandelroute heb je al plekken waar de machtig mooie ijspegels zich al tonen.Dan kom je bij een grote brug. hier vanaf kun je prachtig de bevroren klamm in kijken. Wat een geweldig schouwspel ijspegels in alle soorten en maten en hier en daar zie en hoor je nog water ruizen. 

Als we zijn uitgekeken wandelen we een stukje terug, hier kun je een paadje naar beneden volgen en kom je uit bij de uitgang van de klamm, ook hier hebben we weer een mooi uitzicht en vergapen we ons aan de mooi gevormde ijspegels. Normalerwijs zou je hier de rondwandeling rond de Klammsee kunnen vervolgen maar het pad wat in een soort trapvorming de berg omhoog loopt is één ijsbaan geworden. We proberen een stukje omhoog te gaan maar glijden even hard terug. we moeten hier natuurlijk hard om lachen, maar besluiten met het oog op de veiligheid gewoon dezelfde route terug te nemen.

Nu we hier één week wonen hebben we de route nogmaals gelopen. Gewoon even uit de verhuisstress van dozen uitpakken, alles een plekje geven en de overige zaken die geregeld moeten worden als jezelf inschrijven bij de gemeente, de auto invoeren, verzekeringen, internet enz enz. Net als we iedere keer denken alles geregeld te hebben komt er wel weer iets nieuws. Tijd dus voor een ommetje in de natuur.

We lopen de route opnieuw. en we zijn amper 1 maand later en er is geen ijspegel meer te bekennen. De ''Frozen'' wereld is veranderd in de lente. Overal duiken de voorjaarsbloemetjes op en de padden zijn ook al op vrijerspad. 

Mocht je in deze omgeving met vakantie zijn dan is een combi van de klamm en de klammsee echt een aanrader. Zeker op een warme zomerdag is het heerlijk in de klamm en daarna nog even relaxen rond de see en een lekker ijsje eten op het terras. Zorg wel voor stevig schoeisel tijdens de wandeling en houd kleine kinderen bij de hand. De klamm gaat rond half mei meestal weer open tot ergens begin november afhankelijk van de weerssituatie.

volwassenen zonder gastenkaart betalen 6 euro 50 

kinderen zonder gastenkaart 4 euro 40

met een gastenkaart krijg je korting op de entreeprijs. 

Er zitten 133 hoogtemeters in de wandeling, Klamm en Klammsee maken een plezierige rondwandeling van 4 km samen. Voor de hele familie geschikt.

Aanrader!

Sneeuwwandeling door het Bluntau dal.

De afgelopen maanden zijn we veel heen en weer gereisd van Nederland naar Oostenrijk. Sollicitatiegesprek, woonruimte zoeken, niet slagen voor woonruimte en dus opnieuw huisjes  bekijken. Om nog maar te zwijgen van dat voorwerk thuis achter de pc en bellen met Oostenrijkse makelaars en verhuurders. Drukke, volle dagen dus. En dan ook nog 1000 kilometers heen en 1000 kilometers terug. Maar iedere keer probeerden we toch even een ''ontspanningsmomentje'' in te plannen in die dagen. Zo sliepen we in één van die lange weekenden dat we weer naar Oostenrijk togen in het mooie Bluntautal. Een werkelijk uniek stukje natuur onder de rook van Salzburg stad. De avond dat we aan kwamen sneeuwde het flink, het laatste stuk naar het huis waar we een appartement huurden was dus ook best spannend zo in het donker.

De volgende ochtend toen we onze gordijnen open trokken zagen we pas echt hoe mooi het gebied was. De bergtoppen knalden ons werkelijk waar vers besneeuwd, wit tegemoet, tegen een steeds strakker blauw wordende lucht. We wilden eigenlijk wel per direct aan de wandel, maar er stonden eerst 2 afspraken voor die ochtend gepland dus dat zat er niet in. Toen we echter onze ronde hadden gemaakt , gingen we in ons appartementje iets eten en direct daarop de wandelschoenen aan en de natuur in.  Deze hele zoektocht was namelijk best ook emotioneel zwaar en de rust in de natuur deed onze accu weer opladen. Deze wandeling wil ik jullie dus ook niet onthouden!

 

start: Parkeerplaats aan het begin van het Bluntautal (betaald parkeren) Golling an der Salzach

De wandeling is super makkelijk, zeer geschikt voor families, zelfs met een kinderwagen te belopen, zit amper hoogteverschil in. Maar de schoonheid van de natuur doet zo goed en voor ons nu met een flink pak verse sneeuw ook ideaal te belopen. De hele wandeling wordt je begeleid door de kristal heldere Torrener Ache en uiteindelijk kom je dan bij de Bluntausee. Ondanks dat het winter was, was het water niet bevroren en het water scheen prachtig Turquoise op.

 Na die prachtige seeën ( ja eigenlijk zijn het er 2) kom je uiteindelijk bij de Bärenhutte. hier zou je een smakelijke pauze kunnen inlassen. Wij zijn vanaf hier weer terug gewandeld , maar dan via de andere weg, naar ons startpunt. Halverwege de middag zakte de zon al weg  en begonnen we het toch wel vrij fris te krijgen. 

Ben je hier in de zomer en wil je toch nog echt een beetje het bergwandelgevoel in de benen krijgen kun je nog een heel eind door lopen. In de zomertijd zijn de Bluntau wasserfall en de Torrener wasserfall  nog te bezoeken. Vanaf hier begint de klim het Hagengebirge in, dit hoort bij de Berchtesgadener alpen, en er schijnt er zelfs een grot te vinden zijn.

Wil je dus ooit ook eens een relaxte wandeling maken in een prachtig stukje Salzburgerland, dan raad ik het Bluntautal absoluut aan!