Rund um den Achberg en de Aschauer Klamm

''Lieverd, ik verwacht een pakje, maar moet echt nodig naar het toilet, kun jij zo meteen de deur wel even openen?'' Met dat berichtje stuurde ik dochter Auswander richting de voordeur, waar tot haar verbazing geen postbezorger maar een oude klasgenoot voor onze deur stond. Toen we later aan de koffie en fris zaten bleek dat het haar toch niet als complete verassing overviel omdat ze ineens geen live locatie meer kreeg te zien op de telefoon. Ze had hun hele camperreis kunnen volgen en nu ze in de buurt van Oostenrijk  kwamen ineens niet meer. Daar had ze toch wel even haar gedachten over laten gaan. En nu haar schoolvriendin van het vriendengroepje net goed en wel terug was naar Nederland, stond nu dus weer een schoolvriend op de stoep. Geweldig toch, dochter Auswander was beslist niet: ''Uit het oog uit het hart.''

De beide pubers wilden de volgende dag graag met de cabinebahn omhoog gaan en terug wandelen, zijn ouders namen zich een luxe relax en geniet dag voor en wij als Auswanders, besloten voor een lange dag-wandeling te gaan in de omgeving van Unken.

Nadat we heerlijk krakend verse broodjes en wat lekkere smeerseltjes als beleg hadden gekocht reden wij richting Unken. We kenden deze omgeving van de Innersbachklamm en besloten daar op de parking de auto te plaatsen en de wandeling te beginnen. De bergschoenen werden weer vastgeknoopt, de rugzak gevuld met de verse broodjes en voldoende drinkwater en we gingen op pad. Volgens de routebeschrijving zou het een wandeling van 17,5 km zijn. Het 1e deel verliep langs de rivier de Saalach  en over houten bruggetjes die stevig in de muur verankerd zitten. We verbazen ons over de enorme hoeveelheid aan Cyclaampjes die hier groeien. De mini versie van de Cyclaam zoals we die kennen als kamerplant. Verder zien we ook heel erg veel Stengel-enzianen, met hun mooie blauwe kleur. De flora is hier bijna onwerkelijk mooi. De wandeling heet officieel: rund um den Achberg,maar staat vrijwel nergens zo aangegeven op de bordjes. Mijn tip bij deze om een lijstje bij je te hebben  ( of screenshot van dit blog) en dan deze punten aan te houden:

Unken- Kirche- Gsengsteig- Fussbalplatz-( je komt uit vlak bij de oude grensovergang naar D, hier steek je weg over) Klaranlage- Köstlerhof -Haiderhof- Aschauer klamm ( het hoogtepunt van deze tour!)-Reith-Innersbachklamm-Gaissteig-Steganlange Schwerm ( de houten bruggetjes tegen de Saalachoever), eventueel een afsteker naar de Lowenquelle- en uiteindelijk over de grote brug weer naar Unken.

De wandeling voert ons heen en terug over de grens naar het Duitse Berchtesgaden, zelfs door een gehuchtje dat Niederland heet en is geweldig mooi en gevarieerd. Wat kleine Kanttekeningen: de zwaarte zit hem in de lengte een kleine 20 km, niet zo zeer in de klim dat zijn slechts iets meer dan 400 meter en de route door de klamm is wat moeilijker. Op de borden staat aangegeven dat je rekening moet houden met alpine gevaren, dit betekend dus smalle paadjes en gevaar van vallend gesteente. Maar op de smalste en steilste stukken is de route wel gezekerd met touwen, dus eigenlijk nergens echt gevaarlijk. Goede schoenen zijn belangrijk, goed opletten waar je loopt en eventueel kleinere kinderen bij de hand nemen. Ineens komt ons de klamm toch wel erg bekend voor en na wat brainstormen komen we erachter dat we hier al eens wandelden met onze oudste dochter en jongste dochter nog in het buideltje. Destijds waren mijn schoonouders 40 jaar getrouwd en vierden we dat als familie in Berchtesgaden. Wie had gedacht dat we een kleine 15 jaar later in deze prachtige omgeving zouden wonen?

 

Ons loopt ondertussen het zweet in pareltjes naar beneden, de temperatuur is boven de 30 graden  en er staat geen wolkje aan de hemel. We zijn blij met af en toe wat schaduw. Op een lieflijk plekje langs de rivier in de klamm gaan we een heerlijke verkoelende pauze houden. De Aschauer klamm noemen ze ook wel ''die klamm  der 100 gumpen''. Gumpen zijn natuurlijk gevormde poeltjes tussen de waterval etappes in, zeer idyllisch gelegen met hun kristalheldere water. Ze lokken ons met deze warmte enorm aan en we besluiten een pauze te maken.  De warme voeten gaan het water in, wat een verrukking, we voelen de weldadige koelte door ons hele lijf stromen. We vullen ons vocht aan, want we kunnen onze kleding bijna uitwringen, eten nog wat en dan moeten we echt weer door, we zijn immers nog maar net even over de helft. Als we het pad weer op stappen zien we een Hazelworm die niet verder komt, hij krijgt de klim tegen de boomwortel omhoog niet klaar. Voorzichtig pakt meneer Auswander hem op en zet hem veilig aan de kant. Een Hazelworm lijkt op een slang, maar is een Pootloze Hagedis en niet gevaarlijk.

De klamm doet ons een beetje denken aan de wandeling bij Kotli tijdens onze vakantie in Kroatië, al was het water daar nog wel een stuk warmer. Geleidelijk aan hebben we een hele klim gemaakt, maar door de overweldigende omgeving die iedere bocht tevoorschijn kwam hadden we dat amper door. Dit deel van de wandeling komen we meerdere mensen tegen, alhoewel niet enorm veel. Zodra we de klamm uit zijn en de route vervolgen zijn we weer compleet alleen. Na het deel door het bos komen we op een paradijselijk mooi deel met zicht op de Loferer Steinberge. Er staat zelfs een huisje langs de route als uit een plaatsjesboek. Hier zou je werkelijk jaloers op kunnen zijn, de rust, het uitzicht, zucht zwijmel.....Maar anderzijds zal het in de winter niet zo gemakkelijk zijn om het huis te bereiken en heb je waarschijnlijk wel een eigen trekkertje met sneeuwschuiver nodig. 

Onze stappentellers geven inmiddels al bijna 17 km aan, maar nog geen eindpunt te zien en mede door de warmte begint de moeheid iets toe te slaan, ook mijn knie begint met de afdaling toch wel te protesteren. Even doorbikkelen  dus en genieten van het mooie uitzicht, de veelvoud aan wilde Cyclamen en Enzian's en de overheerlijke rust. Af en toe bij een waterbakje of stroompje verfrissen we ons, manlief vult zijn complete pet met water en zet hem op zijn hoofd, een komisch gezicht! 

Uiteindelijk redden we het net thuis om ons wat op te frissen en schone kleding aan te trekken, de uitgebreide douche die we ons hadden voorgenomen moeten we even doorschuiven. Ik had namelijk een tafeltje voor 6 gereserveerd om half 8 en dat hebben we uiteindelijk net gered. Na 20 km lopen gaat de schnitzel mit Pommes en goudgele Stiegl er goed in. Meestal gaat er een deel van mijn maaltijd naar meneer Auswander, maar ik heb reuzetrek na deze prachtige maar lange wandeling. We kletsen onderwijl over onze dag die we allen op een andere manier doorgebracht hebben en dan is het tijd om afscheid van elkaar te nemen. De camper stuurt morgen weer richting Nederland. 

De Aschauer klamm is een aanrader, vrij toegankelijk. De wandelparking vindt je aan de weg tussen Lofer en het Duitse Schneizlreuth. Maar als je de rondwandeling in zijn geheel wil maken, net als ons kun je parkeren bij Unken of de Innersbachklamm. Op tijd weg gaan om de dag optimaal te genieten!

Bedankt nog voor jullie lieve reacties op onze vorige Blogs. Nogmaals de vraag om met naam of initialen te antwoorden, als je anoniem  reageert. Dat maakt het voor ons extra leuk om te lezen. 

Voor nu tot ziens en 

Pfiat di

0

Kreuzköpfl

Na 2 wat mindere weken qua weer, was het dan eindelijk weer eens een echte dag om hoog de bergen in te gaan. Veel zicht en geen vooruitzicht op een onweersbui in de loop van de middag, dus tijd om onze rugzak weer eens in te pakken. We rijden naar het ons bekende Bad Fusch, het ooit Mondaine kuurplaatsje boven Fusch an der Grossglocknerstrasse. De slippers worden verruild voor stevige bergschoenen en we gaan op pad. Er staat 3,5 uur op het bordje om de top van de Kreuzköpfl te bereiken, een klim van bijna 1000 meter. De Hike is een T3, dat houd in dat het even wat pittiger is dan een gewone bergwandeling, met steile, moeilijkere  stukken en door natuurlijke gebied.  We laten ons niet afschrikken, we hebben de hele dag, en de staalblauwe lucht steekt prachtig af tegen de witte toppen, want vorige week is er zelfs boven op wat verse sneeuw gevallen. Al gauw komen we voor de 1e uitdaging te staan, de regen van de laatste tijd en het lopen van de koeien daar, heeft een deel van het pad veranderd in een heus schuin lopend modderbad! Hoe komen we hier door heen? Teruggaan en een andere wandeling zoeken, of maar gewoon door? We besluiten gewoon door te gaan, het zal immers overal het zelfde zijn. Via wat opstaande graspollen, banen we ons een weg door dit modderbad en gelukkig komen we alle 3, zonder glijpartijen droog en schoon over. Ik ben dan ook zeer blij met mijn wandelstokken als extra steun. 

Het is er heerlijk  rustig, deze wandeling is eens niet toeristisch overlopen, zoals op dit moment er veel zijn. Iedere dag verbazen we ons er weer over hoe enorm druk het hier is met toeristen alle Parkings bij Bergbahnen en andere attracties  staan propvol. Ook onderweg verneem je het, de route naar het werk of naar de winkel duurt een keer zo lang. Ook meneer Auswander heeft het op zijn werk daardoor een stuk drukker gekregen.

Wij genieten van de rust, de vogels en het aanzwellend geruis van de waterval. Bij de waterval staan we even te genieten van de heerlijke verfrissende bries die het  water geeft, we zijn al aardig warm geworden van de klim. Daarna gaat het steil bergop, we voelen onze kuiten al gaan branden . In mijn hoofd hoor ik een stemmetje dat zegt: Waarom doe ik me dit zelf ook aan?

Soms is er even tijd op een vierkante meter iets rechter stukje om een kleine ''verschnaufpause'' te houden, maar dat is het dan ook wel. We smachten alle 3 wel naar een bankje om even lekker te zitten en wat bij te tanken, maar alles wat er komt is geen bankje. Dat is het enige nadeel van deze rustigere, niet overlopen wandelingen, er zijn ook vrijwel geen bankjes. Als vader en dochter echt  moeten eten, besluiten we maar gewoon op de grond te gaan zitten, als er even een rechter stuk over een stuk ''Schotterstrasse'' komt. Dat deel weg is het enige rechte stuk van de wandeling en we zijn echt blij onze kuiten even rust te kunnen geven. We besluiten ter plekke dat als deze weg ook richting Bad Fusch gaat, als is het met een kleine omweg, we die dan op de terugweg zullen volgen. Want we zien het alle 3 niet zitten om het modderbad straks naar beneden te moeten lopen, dat wordt één grote glijpartij! We turen in de verte om het pad te volgen en zien dan inderdaad een splitsing in de weg richting Bad Fusch gaan. Pfew, zijn we daar even blij mee!

Onderweg komen we nog een groep koeien tegen en moeten we dus tussen de vlaaien door laveren, maar ook dat gedeelte komen we prima door. Daarna begint de stijging weer en nu nog steiler dan het 1e deel. We concentreren ons op het moois onderweg, de paddenstoelen vliegen nu letterlijk als paddenstoelen uit de grond , maar we zien ook mooie bloemen en planten. Dan komen we weer door een stuk bos en dan gaan we over de open grasweides. En ja voor het eerst treffen we andere wandelaars aan, man vrouw en hond zijn bezig aan de afdaling.

Dan eindelijk zien we het 1e bankje in de verte, het zijn gewoon 3 boomstammen als zitvlak en een plank als rugleuning maar het voelt voor ons als een luxe sofa, en dan dat uitzicht: Fenomenaal! We kijken over het hele dal heen  en zien links van ons de Glocknergruppe en een heel klein stukje van de Grossglocknerstrasse met ieni mini autootjes erop. We zouden wel een hele dag willen blijven zitten om van dit geweldige uitzicht te genieten, maar we moeten nog een mooi stuk, dus we tanken even bij en gaan dan weer op pad. 

Het pad wordt steiler en gaat uiteindelijk over  in een soort brede ''Grat'', vergezeld van vele mooie vlinders zoals het Tweekleurig Hooibeestje en het Alpenhooibeestje komen we aan bij een deel wat is gezekerd met touwen om de klim en afdaling iets te vergemakkelijken. Hier ben ik echt wel blij mee. Dan komt eindelijk de top in zicht. Even zakt de moed me in de schoenen. '''Moet ik daar nog helemaal heen'', vraag ik me af  en zou eigenlijk wel willen opgeven. Dochter Auswander met haar jeugdige energie heeft de pas er goed in en ik zie haar gedaante steeds kleiner worden. Maar ik pak al mijn moed en energie tezamen, ik ben nu zo ver gekomen, dit laatste deel moet ook nog lukken. En na een laatste steile klim staan we dan alle 3 boven bij het Gipfelkreuz, wat een euforie. Maar wat een desillusie als blijkt dat de hele top bezaaid is met vliegende mieren! Binnen de kortste keren zitten we eronder, het lijkt wel één van de 10 plagen, we weten  niet hoe snel we weg moeten komen. We maken gauw wat Top fotos, als bewijs en schrijven een heel kort stukje in het gipfelbuch, dan dalen we snel een stuk af. Een stukje lager is er niks aan de hand en peuzelen we onze Jause lekker op en genieten, kriebelvrij, want geen vliegende mieren, van het mooie uitzicht. Een vliegtuigje wat langs vliegt is zelfs lager dan ons, een bijzonder gezicht. 

Vader en dochter zijn dusdanig aangesterkt dat zij de volgende top nog willen halen, de Kühkarlkopf. Het is immers maar 170 meter stijgen nog! Ik bedank hier hartelijk voor, ik ben blij deze top gehaald te hebben en geniet nog even van het overweldigende uitzicht, Daarna daal ik rustig op mijn gemakje af om mijn knieën niet te zwaar te belasten. Ondertussen heb ik de tijd om rustig wat vlinders te fotograferen en neem alle tijd op het bankje onderweg om heerlijk van het uitzicht te genieten. Dan wordt het me echt te warm in de volle zon en snak naar de schaduw van de bomen een stuk lager, dus ik besluit rustig verder af te dalen. Hoorde ik nu stemmen in de verte? En ja hoor, na een poosje wordt het geluid sterker en ook dochterlief haar belletje aan haar rugzak hoor ik vrolijk rinkelen. Ze zijn dus bijna bij me en inmiddels hebben we het stukje Schotterstrasse ook bereikt. 

Ik krijg nog even een foto te zien van het behalen van deze top en dan lopen we door en zoals gepland volgen we nu de Schotterstrasse. Er wijst geen bordje die kant op, maar we zien aan de richting dat het de goede kant op gaat, misschien iets langer, maar wel veiliger dan die modderglijbaan. Wat een rust voor onze benen en toch fijn genieten van de mooie omgeving. We komen langs verschillende watervalletjes waar we ons even heerlijk verkoelen en zien ondertussen ook de lucht betrekken. houden we het nog droog? Aan het eind van het pad staan we voor een gesloten hek, manlief wil het openen, maar er zit een groot slot op, dat wordt er dus overheen klimmen of onder het prikkeldraad door. Aan de andere kant van het hek zien we een verbodsbord staan, nou ja dat konden we van bovenaf niet zien, we waren niet expres in overtreding. 

Met vermoeide en warme voeten ploffen we neer op het bankje bij het meertje van Bad Fusch, maar lang kunnen we niet genieten van deze pauze, het begint te regenen en we besluiten het bankje onder de bomen op te zoeken om te schuilen. Het bankje waar mijn ouders een paar weken terug beschutting zochten tegen de felle zon. Gelukkig blijft het bij en mini buitje, maar we besluiten toch maar om de schoenen weer aan te doen en richting de auto te lopen. Respectievelijk 15 en 17 km hebben we deze dag weer gelopen en dan is het altijd fijn om de auto weer te zien en de bergschoenen te kunnen inruilen tegen slippers. 

Het was een prachtige, doch pittige tocht. Wie deze mooie tocht ook eens wil maken: Wees voorbereid!

Pascha loopt inmiddels heerlijk buiten en is blij met zijn vrijheid. Na 4 weken binnen was hij ook echt toe aan dit uitje. De eerste keer was het best spannend. Komt hij wel terug? Soms ''hopt'' hij door de tuin achter een Sprinkhaan aan of een vlieg. Laatst had hij een mooie dag-actieve nachtvlinder te pakken, gelukkig kon dochter Auswander het verschrikte beestje redden en  later nog weg laten vliegen. Soms is Pascha ook wel een held op sokken, bij een vreemd geluid spurt hij bij ons de trap van de veranda op, een komisch gezicht!

De laatste dagen wat gezellige bezoekjes gehad van vrienden en oude bekenden, allen op terugreis uit het zuiden of in deze buurt met vakantie. Even een bakkie koffie drinken , bijkletsen en een rondje door ons huis. Lieve vrienden, wij hebben erg genoten van jullie komst! Zelfs dochter Auswander haar schoolvriendin wilde na het weekje Italie toch nog weer even langs om gedag te zeggen. Waar zij een week eerder met verse sneeuw over de Grossglockner vertrokken, kwamen ze met 31 graden terug. wat een verschil! 

Allen weer bedankt voor de lieve reactie's op de vorige blogs. We genieten hier altijd weer van. 

Tot een volgende keer

Pfiat di.

Hike naar de Vojak

Inmiddels al weer meer als een week aan het werk voor Hilfswerk Salzburg. Wat had ik de 1e 2 dagen een hoofdpijn van alle informatie die ik over me heen kreeg. Even sloeg de paniek toe, hoe krijg ik ooit deze nieuwe stof in mijn hoofd? Ik ken de zorg , dat is het probleem niet. Maar het werken met de speciale werk app in de Handy viel me vies tegen. Zoveel codes, zoveel handelingen om te onthouden, zoveel afkortingen  om te gebruiken die me allemaal zo vreemd leken, het duizelde me werkelijk! Zo is  bijvoorbeeld de afkorting kd Kunde, en HKP de Hauskrankenpflege, en zo staan er 2 pagina's vol  met afkortingen die me hocus pocus oogden. Gelukkig werd ik begeleid door een lieve geduldige collega en vertelde ze me dat het echt goed zou komen. Ze zei me dat ze mijn gevoel herkende en als ik eenmaal 2 weken aan het werk zou zijn het vanzelf goed zou komen.

Inmiddels werk ik dus al zelfstandig, rijd ik in mijn eigen werkauto door de omgeving en waarlijk iedere dag gaat het me makkelijker af. Soms mis ik wel mijn fijne werk op de Buurthuiskamer en mijn lieve collegas's daar, ik geef eerlijk toe dat was echt wel mijn ding. Maar als ik dan rond rijd in mijn werkauto en naar die Majestueuze bergwereld kijk onderweg  dan maakt dat weer veel goed.

Soms maak ik grappige situaties mee als mensen het dialect spreken , dan versta ik ze amper. Zodra ze vernemen dat ik geen Oostenrijker ben doen ze echt wel hun best om Hoch Deutsch te spreken, wat ze niet altijd makkelijk afgaat. Zo weet ik inmiddels dat Fetzen , doeken zijn, Maar je kunt ook een Fetzen hebben als je te diep in het glaasje hebt gekeken. En zo kan ik nog wel even doorgaan met bijzondere Pinzgau woorden. 

Ook Pascha , onze adoptie kat uit het Tierheim waar Amaya haar schnupperstage maakte is inmiddels een deel van ons huisgezin. Na de vakantie naar Kroatië zijn dochterlief en ik dus naar de plaatselijke dierenwinkel gegaan en gingen met een kar vol katten huisraad weer richting huis. Pascha houden we voorlopig nog wel een aantal weken binnen om hem te laten wennen en als hij naar buiten gaat dan is het aan een lijntje. 

Vorige week kwamen mijn ouders over vanuit Nederland en konden ze met eigen eigen ogen zien en beleven waar wij nu wonen. In het weekend maakten we leuke trips samen. Zo reden we samen de Grossglockner Hochalpenstrasse ( een echte must see als je hier in de buurt bent) en gingen we met de Maiskogelbahn omhoog om daar een wandeling te maken en daarna heerlijk een ''Jause '' te eten bij de berghut. Aankomend weekend staan er nog wat leuke tripjes gepland.

Zoals beloofd deel ik  nog graag een mooie wandeling van Kroatië met jullie.

wandeling van Poklon naar de Vojak bergtop.

start: op de Poklon pashoogte de auto parkeren en bordjes Vojak volgen.

bijna 300 meter stijgen.

De Vojak is het hoogste punt van  het Istrisch schiereiland en ligt in het Ucka natuurpark ( spreek uit als Oetsjka). Om precies te zijn is de Vojak  1401 meter hoog en van daarboven heb je een prachtzicht over het land en de zee. De eilanden Krk, Cres en Losinje zie je prachtig liggen. 

Natuurpark Ucka heeft een uniek klimaat een mix van de bergen en de zee, wat een bijzondere flora en fauna geeft. Wij vonden het een geweldig gebied, met zeer veel  soorten bloemen en planten en dus ook veel vlinders.

Vanaf de parkeerplaats volg je steeds de bordjes Vojak, en zie je even geen bordje dan volg je de ronde rode stip met blauw in het midden of wit/rood. Het 1e stuk ging flink steil omhoog, ik voelde mijn kuiten al gaan branden, Gelukkig was het door een bos en dus fijn beschut tegen de zon. Iets hoger steeg het pad wel maar was het makkelijker te begaan. Langzamerhand werd het bos opener, en op de open plekken groeiden allerlei mooie bloemen en planten. De Bosparelmoervlinder was hier volop aanwezig en was ook heel erg ''handtam'' we zaten binnen de kortste keren onder die mooie fladderaars. Onze camera's klikten er weer vrolijk op los, en dan had je pardoes ook 1 of 2 vlinders op je camera of mobiel zitten. Een waar vlinder eldorado! We konden dit mooie plekje bijna niet verlaten, zo genoten we. Maar ja we wisten dat we nog wel een mooi stuk moesten lopen, dus maakten ons weer op pad. 

Op een gegeven moment kwamen we boven de boomgrens en het werd dus gelijk ook een stuk warmer. Bij deze de tip: Maak deze hike op een iets koelere dag en neem voldoende drinkwater mee, want tijdens de wandeling tref je geen plek om wat te drinken te kopen of een natuurlijke bron.  Op het plateau aangekomen maakten we ons een fijne pauze, aten en dronken wat en genoten van het uitzicht en de vele vlinders die er rondvlogen. Daarna werd het tijd voor de laatste steile klim, naar de top van de Vojak. Vergezeld van Koninspages die heerlijk op de thermiek zweefden maakten wij de klim. Ik zie er altijd wat tegen op als ik eerst omhoog kijk waar ik heen moet, maar doe het rustig aan op mijn eigen tempo, vader en dochter hebben de spurt er al weer in en zijn al gauw stipjes in de verte geworden. Uiteindelijk viel het me nog best mee, het pad slingert zich in serpentinen omhoog, waardoor het wel stijl is maar prima te doen. 

Boven op de top staat een stenen uitzichttoren uit 1911( die trouwens gebouwd werd door een Oostenrijkse Tourismusverein), onder in is een info punt die echter op dit moment nog gesloten is en ernaast is een platform waar vandaan de Parapenters  kunnen gaan springen. We maken wat foto's, drinken nog wat en maken ons dan op voor de terugweg. Hier zijn mogelijkheden genoeg. Zolang je maar Poklon aanhoud, kom je weer op de pas uit.

Bij de pas aangekomen rijden we nog een stukje door. Dan kom je namelijk bij de bron Voda Josipa, oftewel de Frans Joseph bron, een erfstukje uit de Oostenrijkse Hongaarse tijd. Dit water is zo heerlijk koud en super lekker. We hebben nadien hier vaker onze flessen met water gevuld. 

Voor nu eerst 

Pfiat di en tot een volgende keer!

Ook weer bedankt voor al jullie lieve reacties, we lezen ze hier met veel plezier.

hereniging, afscheid en Bad Gastein

Het is stil in huis, buiten hoor ik de vogels fluiten, de koelkast zoemt, de klok tikt, maar verder is het stil. Ik denk na over de afgelopen week.  Het is vreemd , na een drukke week, met een huis vol gasten. De veranda staat vol extra wasgoed, de zon en een klein zuchtje wind drogen het heerlijk. De afgelopen week hadden wij bezoek van een andere familie Auswander. Waar wij echter emigreerden met een afstand van 1000 km, vertrokken zij met meer dan 10.000 km verschil. Het was dan ook 5 jaar geleden dat we elkaar  voor het laatst zagen. Onze dochters zijn echte  ''Besties'' van baby af aan, het afscheid destijds was hartverscheurend en ook dit keer weer enorm zwaar voor de meiden.

Het was dus een week van een langverwachte hereniging, maar ook weer één van een afscheid. Het blijft zwaar. Ik zelf ben blij dat wij op een kleine 1000 km van familie en vrienden zitten, we stappen in de auto en zijn in een halve dag weer bij onze geliefden. 

Natuurlijk hebben we veel gedaan samen, dit kon mooi door een lang weekend rond Pinksteren. Als letterlijk en figuurlijk hoogtepunt natuurlijk een rit over de Grossglockner, alwaar ze zich vergaapten over de enorme muren van sneeuw waar we doorheen reden. Ook wel komisch om te zien , waar wij nog in driekwart of korte broek door de sneeuw liepen, voelde het voor hen een stuk kouder aan. Zo snel wen je dus ook aan de warmte rond de evenaar. 

Verder bezochten we een rodelbaan, een plaatselijke markt met streekproducten, wandelden over de promenade van de mooie Zeller see en maakten de rondwandeling rond de Klammsee. De meiden gingen nog met zijn tweetjes omhoog met de cabinebaan en hadden daar even hun quality-tim als vriendinnen samen, zonder afleiding van ouders. Af afsluiting was er de mooie waterfontein en lichtshow bij de Zeller see, hier kan geen vuurwerk tegenop! Deze show is er trouwens regelmatig , en als je hier bent zeker een aanrader om te bekijken. 

Een leuk uitje die we samen ook nog maakten wil ik jullie zeker ook niet onthouden.

Gasteiner Wasserfall

De Gasteiner waterval behoort net als de Krimmler waterval tot de één van de bekendste van Oostenrijk. De waterval loopt midden door het dorp Bad Gastein, over 3 trappen verdeeld heeft ze een valhoogte van 340 meter. Door de verneveling van het water krijg je negatieve ionen wat heel gezond is voor je lichaam, ze reinigen de lucht om ons heen. Je ademhaling verbeterd, je slaapt beter, je algehele weerstand neemt toe en het zou stress verlagend werken. Ieder levend organisme heeft baat bij negatieve ionen. In een stedelijke omgeving heb je een hoge concentratie positieve ionen, wat onze gezondheid niet goed doet.  En laten nu negatieve ionen vooral in de buurt van watervallen, in de  bergen en in het bos aanwezig zijn. Wat wonen we hier toch heerlijk dan. Jullie snappen we hebben even heerlijk onze longen volgezogen met die heerlijke frisse lucht, terwijl we genoten van dit mooie schouwspel. 

We hebben een stukje gewandeld door het dorp en daarbij ook de bijzondere quellen (bronnen) bezocht. Er komt hier dagelijks 5 miljoen liter water uit de bodem, een ware natuurlijke schat. De temperatuur is 46, 4 graden, heerlijk warm en barstensvol natuurlijke mineralen. Ook Keizer Franz Joseph en Keizerin Sisi kwamen hier al voor het gezonde Thermaalwater en tegenwoordig komen er nog vele bezoekers voor een kuur met het water of in de ''Heilstollen''. 

Verder heb je daar het Gasteiner mineralwater. Het water heeft zo een honderd jaar nodig om zich door de vele gesteentelagen van de Hohe tauern heen te dringen, ondertussen vele mineralen op te nemen en uiteindelijk boven te komen waar het dan gebotteld wordt voor de verkoop. 

Je kan vanaf hier ook prachtig wandelen,op dit moment was de ''wasserfallweg'' nog gesloten vanwege steenslag gevaar. Maar we komen hier zeker nog eens terug. Bijna 30 jaar terug liepen we hier als jong stel de Gadauner schlucht. Dit deel van de wandeling is heel mooi op te nemen in het geheel van de watervalweg. Wordt vervolgd dus!

Nou eerst maar even bijkomen van de rollercoaster aan emoties van de afgelopen week. Tot een andere keer maar weer. Tijd om de was van de lijn te halen en een volgende lading op te hangen.....