Murmeltiere & Tauernfenster

Na een hele warme periode hadden we deze week een dag met regen. Dat resulteerde de volgende ochtend in prachtig ''Angezuckerte'' bergtoppen. En opnieuw is ook weer de regen van korte duur geweest en keren de warme temperaturen terug . Vanmorgen was de hemel weer strakblauw met hier en daar een sliertje restnevel en de Kitzsteinhorn stak  met zijn nieuwe laagje sneeuw weer prachtig af tegen de lucht. Zien jullie het voor je? Geweldig gewoon!

De regendag werd benut om wat huishoudelijke ''extra'' klussen te doen. De kaartenslingers hebben we na een half jaar maar eens opgeruimd. We genoten nog te veel van die mooie lieve kleurrijke kaarten, maar nu was het toch wel tijd om ze op te ruimen. We hebben met zijn drietjes op de bank nog even alle kaarten  gelezen en toen heb ik ze naar de berging gebracht. En nu ik de trap toch in de kamer had staan heb ik gelijk ook maar de ramen gewassen, sinds Pascha er is staan er natuurlijk heel wat poezenneusjes en kattenpootjes tegen het raam.

Alhoewel vrijwel alle dagen hier mooi zijn in de Oostenrijkse Alpen, was laatst ook wel weer extra bijzonder en dit wil ik jullie niet onthouden. Deze keer eens geen wandel-dag maar een dagje Grossglockner- Hochalpenstrasse, met al zijn moois. We wisten namelijk dat de koeien van de Glockner Piffalm naar hun stallen zouden gaan en hoopten ze op hun reis naar beneden aan te treffen. Even voor de tolpoortjes kwamen we tot stilstand en ja hoor daar kwamen ze aan gelopen. Versierd met mooie, kleurrijke hoofdtooien kwamen ze onder luid geklingel aangelopen. De begeleiders liepen in ''Trachten'' en hielden ze op afstand van de auto's, het was een fantastisch gezicht. Voor de dieren was het het einde van hun Almsommer, best sneu, dat worden lange maanden in de stal. 

We mogen onze weg weer vervolgen. Maar nu is de weg geplaveid met koeienvlaaien. Kunnen zie die koeien niet even een luier omdoen? Meneer Auswander doet dan ook  zijn uiterste best om onze eigen Heilige koe een beetje schoon te houden, wat redelijk goed lukt. Na de Piffalm is de weg weer schoon en al genietend van de prachtige omgeving gaan we gestaag omhoog. Onze ouders en vrienden die op bezoek waren dit voorjaar en vroege zomer hebben zich nog kunnen vergapen aan de sneeuwmuren, nu is er echter geen spoortje van de sneeuw meer te vinden.

We bereiken de 2e tunnel, Hochtor, en tevens het hoogste punt van de pas. Vanaf hier liepen we een aantal weken terug de ''Tauernfenster'' wandeling. Officieel begint de wandeling vanaf de Schareckbahn in Heiligenblut, maar via Hochtor is het dus ook mogelijk. We kijken vanuit de auto uit op de Berggrat waar we  over heen liepen en ontwaren heel in de verte 2 kleine mensjes die daar ook lopen. Wat was het een bijzondere tocht, door een uniek landschap. En daarom zal ik dan ook de wandeling straks voor jullie uitschrijven.

Het landschap trekt aan onze eigen voorbij en geleidelijk aan bereiken we de Kaiser Franz Josefs Höhe. Hier parkeren we de auto in de immense parkeergarage. Na een plaspauze wandelen we richting het Schwarovski haus vanuit hier heb je een uniek uitzicht op de Grossglockner. Met een beetje geluk spot je er nog een Steenbok. Bovenin staan enorme sterke verrekijkers en we  zien zelfs groepjes mensen over de gletscher richting het Topkruis van de Grossglockner lopen. Met het blote oog zijn ze niet zichtbaar. 

Maar wat we heel graag willen zien zijn de Murmeltieren, oftewel, de Alpenmarmotten. Meestal hoor je ze wel in de alpen. De harde fluittoon galmt dan tussen de bergen door en waarschuwt voor dreigend gevaar. Met een beetje geluk zie je ze ook op de uitkijk zitten , zonnebadend op een steen of  over een alm rennen. We weten dat ze hier op de Grossglockner achter het Schwarovski haus aardig aan mensen gewend zijn , dus gewapend met een aantal wortels gaan we verder op pad.

De alpenmarmot is een knaagdier, zo ongeveer 50 cm lang en heeft een dikke staart van nog eens 15 tot 20 cm lengte. De kleur van de vacht is afhankelijk van het jaargetijde grijs tot geelachtig/bruin. Ze eten grassen, kruiden, vruchten en ook wortels. Het zijn dagdieren, maar bij heel erge warmte zie je ze alleen in de ochtend of avond als het wat koeler wordt. Ze leven in familieverband in diepe uitgegraven gangenstelsels, dit heet een Burcht. Hier houden ze ook hun winterslaap, zo van oktober tot eind april, begin mei. Hier komt waarschijnlijk ook het gezegde vandaan: Slapen als een Marmot!

  

Wat hebben we een leuke tijd gehad met de Murmeltiere, ondanks dat het uiteindelijk wilde dieren zijn waren ze totaal niet bang of agressief. Dochter Auswander genoot nog het meeste. En terwijl het met 1 exemplaar begon die heerlijk van de aangeboden wortel at, kwamen er uiteindelijk in totaal 4 op het feestmaal af. Onze camera en mobiel konden de mooiste plaatjes schieten, wat een voorrecht om die dieren van zo dichtbij te kunnen bekijken. Een blik onder de steen die als een soort van hal diende voor hun ingang van de Burcht , liet ons zien dat ze ook nog eens hele schone dieren zijn. Aan één zijde van de ruime hal was het toilet. De keutels lagen keurig bij elkaar!

Verder hebben we deze dag heerlijk van de zon genoten, voor deze hoogte was het enorm warm en een strakblauwe lucht, geen wolkje te bekennen. We hebben dan ook heerlijk ons picknick kleed uitgerold en onze koeltas met lekkernijen leeg gegeten. Want van berglucht krijg je altijd wel enorme trek. Rozig en nagenietend van deze mooie dag, met mooie koeien en de geweldige ontmoeting met de Murmeltiere, reden we de Grossglocknerpass weer af. 

Geotrail Tauernfenster

start: Bergstation Schareck in Heiligenblut, of alternatief (zoals wij deden) bij de tunnel Hochtor

Met weinig hoogteverschil (300 meter,) een fenomenale Geologische wandeling op ongeveer 2500 meter hoogte en  grandioze vergezichten op honderden drie-duizenders!

We parkeren de auto bij de Hochtor tunnel. terwijl we de wandelschoenen aantrekken zien en horen we een stel Arabieren de grootste lol hebben op een laatste sneeuwveldje. De wandeling begint gelijk met een klimmetje, zodat we op de tunnel komen te staan. Hier vinden we de wandelbordjes met de richting Schareck. Daarna volgt weer een klimmetje. Boven aangekomen  staan we op een soort van plateau wat lijkt op een kruising van een maanlandschap en de Sahara. Voor mijn zandverzameling neem ik natuurlijk een zakje zand mee.  We kijken ons de ogen uit, wat een apart landschap! 

Dan zien we het voor ons 1e punt van de Tauernfenster, normalerwijs zat je nu ongeveer op de helft. Tijdens de tocht zien we allerlei bizar gevormde gesteentes, dolines (zinkgaten in Karstgesteente) en hohlen. Ook komen we op deze hoogte nog een mooi sneeuwveld tegen. Dan gaan we een heerlijke Jause eten en genieten we van het vergezicht. Het volgende stuk wordt een klim, naar de top van de Schareck op 2600 meter. Vanaf daar hebben we een mooi zicht het Fleischtal in. Hier hielden we 14 jaar terug, met onze beide dochters, een heerlijk vakantie in een almhut, met de koeien als buren.

De afdaling gaat over een smalle grat, en is op de moeilijkste plekken gezekerd met touwen. Ondertussen gaan de wolken zich wat samenpakken. We gaan toch geen onweer krijgen op deze hoogte? We zetten het tempo er een beetje in, we hadden eigenlijk op de terugweg ook nog een fijne pauze willen houden, maar die houden we nu voor gezien. Als we dichter bij de auto komen gaan we het gedonder horen. We voelen de grond onder ons trillen en het echoot tussen de bergen door. Dit wordt toch wel een beetje heel spannend nu. We bereiken op tijd de auto, droog en heel. Het dreigende onweer was het enige minpunt van deze dag, de wandeling was echt geweldig. 

Bedankt weer voor jullie reacties, we genieten er altijd enorm van! 

liebe Grusse van de Auswanders

und Pfiat di

Wasserfallweg Ferleiten, achter een gordijn van water langs.

Deze week hebben we onze Anmeldebescheinigung in orde gemaakt. Bij aankomst in Zell am see hebben we ons natuurlijk gelijk ingeschreven in de gemeente, dat is een verplichting. Maar uiterlijk binnen 4 maanden moet je je ook hebben ingeschreven bij het Landesbezirkshauptmanschaft, doe je dat niet dan komt de politie toch wel even aan je deur om te controleren hoe dat zit. 

Je moet kunnen aantonen dat je hier werk hebt, een scholing doet of genoeg eigen geld om jezelf te kunnen ''bedruipen'', zo niet, dan zul je het land weer moeten verlaten. Woon je 5 jaren onafgebroken in Oostenrijk dan krijg je een bescheinigung voor Daueraufenthalt. Maar voorlopig kunnen en mogen we dus gewoon in unsere Neue Heimat wonen. Weer een vinkje op onze emigratie-afstreeplijst ......

Verder zagen we de afgelopen week op de Grossglockner Hochalpenstrasse iets heel geks! Toen we even een stop maakten bij de Kapelle van het Glocknerhaus om van het uitzicht te genieten, zagen we een kleine gestalte onder een aldaar geparkeerde auto. Toen we goed keken zagen we dat het om een Murmeltier (Alpenmarmot) ging. Af en toe flikkerden de achterlampen van de auto. Die dondersteen van een Murmel zat aan de kabels onder de auto te knagen. Wel heb je ooit! We kenden verhalen van Marters die wel eens kabels van auto's stuk knaagden, maar Murmeltieren? Meneer Auswander verklaarde gelijk dit parkeerterrein tot verboden gebied voor onze auto. Toen we uitstapten zagen we dat de vandaal gauw wegkroop in zijn holletje en die zat natuurlijk heel dichtbij de parkeerplek van de auto. Ik stel me zo voor dat het Murmeltier  zo zijn gedachten heeft gehad bij het blikken gevaarte wat op zijn eigen grond stond en het wel even mores wilde leren.....

Verder maakten wij op Frohleichnam ( Sacramentsdag) , wat hier een officiële vrije dag is, een mooie wandeling die ik jullie niet wil onthouden.

Wasserfallweg Ferleiten.

parkeren: Vlak voor de tolhuisjes van de Grossglockner hochalpenstrasse sla je rechtsaf richting Tauernhaus,over de brug, daar is een gratis wandelparkeerplaats

stijging: ruim 700 hoogtemeters

8 km

Vanaf de Parking kijken we de berg omhoog en zien een geweldig mooie waterval naar beneden storten. De bergschoenen gaan aan , rugzak op en ik zet mijn wandelstokken op de goede hoogte. Dit zou namelijk een steile klim worden en dan loop ik graag met stokken. En inderdaad vanaf het 1e moment gaat het flink steil omhoog, ik voel mijn kuiten algauw branden en denk:'' Oef wat doen we onszelf weer aan''. Het pad is zeer goed te belopen, maar flink steil. Af en toe hebben we een mooi kijkje op de waterval en bij de ''Kraftplatz untere wasserfall'' maken we even een pitstop om op adem te komen, wat te drinken en genieten van de verfrissende weldaad van deze waterval.

Onderweg genieten we van vele mooie bloemen en vlinders. Ook zien we hier voor het eerst het mooie Groentje die zich gelukkig mooi laat fotograferen en zelfs een poosje meelift op meneer Auswander zijn hand.

Tegen de tijd dat ik het heb gehad van de steile klim hoor ik de waterval nu wel heel flink ruizen, we moeten er nu wel bijna zijn, nog even doorbikkelen dus, het zweet gutst me werkelijk in straaltjes naar beneden. En ja hoor zodra ik de volgende bocht omkom zie ik deze geweldige etappe van de waterval opdoemen.  Het mooie is dat de wandeling achter de waterval langs gaat. Een paar passen later sta ik achter het watergordijn, sprookjesachtig mooi geeft het me een bijzonder beeld van de tegenoverliggende alpen. Vader en dochter zitten al op het bankje achter de waterval te genieten .De negatieve ionen, die in dit geval juist positief zijn ( zie het blogje over Badgastein), zetten mijn luchtwegen wijd open, het voelt als een enorme weldaad hier achter de waterval!

Nadat we een poos hebben genoten, gefotografeerd en wat hebben gegeten, besluiten we bijna weemoedig dit prachtige weldadige plekje te verlaten, we hebben immers nog een flinke afdaling te gaan. Via een andere route dalen stijgen we eerst nog een klein stukje om daarna de afdaling in te zetten. Dan ziet dochterlief ineens een Gems lopen op de bergflank, een eenling, zoals in deze tijd nog vaak te zien. We nemen even de tijd om dit prachtige dier te bekijken en te fotograferen, af en toe kijkt hij naar ons maar trekt zich verder weinig van ons aan. 

De afdaling is flink steil, en we moeten echt even de ''rem'' erop zetten, wat we wel in de knietjes voelen. Maar al met al was het een heerlijke wandeling, we hadden 2 uur nodig tot aan de prachtige waterval en het uitzicht was werkelijke geweldig te noemen. 

Als we weer bij de auto staan besluiten we nog even de Grossglockner strasse op te rijden, de parking is immers direct voor de tolpoortjes en we hebben een seizoenkaart..We zoeken er een heerlijk plekje op en gaan nog even onze laatste proviand opeten. Het is inmiddels eind van de middag en dan wordt de passweg aardig wat rustiger. Wat heerlijk om zo dicht bij één van de mooiste paswegen van Europa te wonen! 

Voor alle reacties: Heel hartelijk bedankt lieve mensen, zo leuk om dit te lezen. Willen degene die anoniem reageren er wel een naam of  initialen bij zetten? Dan weten we ook van wie de reactie is.

oh ja, nog 1 week dan hebben we vakantie en gaan we naar Kroatië. 

En volgende week gaat dochter Auswander ''schnuppern, een soort van snuffelstage lopen bij het Tierheim in Bruck am Grossglockner. Ik ben nu al benieuwd naar haar verhalen!

Voor nu eerst: Pfiat di, tot ziens!

hereniging, afscheid en Bad Gastein

Het is stil in huis, buiten hoor ik de vogels fluiten, de koelkast zoemt, de klok tikt, maar verder is het stil. Ik denk na over de afgelopen week.  Het is vreemd , na een drukke week, met een huis vol gasten. De veranda staat vol extra wasgoed, de zon en een klein zuchtje wind drogen het heerlijk. De afgelopen week hadden wij bezoek van een andere familie Auswander. Waar wij echter emigreerden met een afstand van 1000 km, vertrokken zij met meer dan 10.000 km verschil. Het was dan ook 5 jaar geleden dat we elkaar  voor het laatst zagen. Onze dochters zijn echte  ''Besties'' van baby af aan, het afscheid destijds was hartverscheurend en ook dit keer weer enorm zwaar voor de meiden.

Het was dus een week van een langverwachte hereniging, maar ook weer één van een afscheid. Het blijft zwaar. Ik zelf ben blij dat wij op een kleine 1000 km van familie en vrienden zitten, we stappen in de auto en zijn in een halve dag weer bij onze geliefden. 

Natuurlijk hebben we veel gedaan samen, dit kon mooi door een lang weekend rond Pinksteren. Als letterlijk en figuurlijk hoogtepunt natuurlijk een rit over de Grossglockner, alwaar ze zich vergaapten over de enorme muren van sneeuw waar we doorheen reden. Ook wel komisch om te zien , waar wij nog in driekwart of korte broek door de sneeuw liepen, voelde het voor hen een stuk kouder aan. Zo snel wen je dus ook aan de warmte rond de evenaar. 

Verder bezochten we een rodelbaan, een plaatselijke markt met streekproducten, wandelden over de promenade van de mooie Zeller see en maakten de rondwandeling rond de Klammsee. De meiden gingen nog met zijn tweetjes omhoog met de cabinebaan en hadden daar even hun quality-tim als vriendinnen samen, zonder afleiding van ouders. Af afsluiting was er de mooie waterfontein en lichtshow bij de Zeller see, hier kan geen vuurwerk tegenop! Deze show is er trouwens regelmatig , en als je hier bent zeker een aanrader om te bekijken. 

Een leuk uitje die we samen ook nog maakten wil ik jullie zeker ook niet onthouden.

Gasteiner Wasserfall

De Gasteiner waterval behoort net als de Krimmler waterval tot de één van de bekendste van Oostenrijk. De waterval loopt midden door het dorp Bad Gastein, over 3 trappen verdeeld heeft ze een valhoogte van 340 meter. Door de verneveling van het water krijg je negatieve ionen wat heel gezond is voor je lichaam, ze reinigen de lucht om ons heen. Je ademhaling verbeterd, je slaapt beter, je algehele weerstand neemt toe en het zou stress verlagend werken. Ieder levend organisme heeft baat bij negatieve ionen. In een stedelijke omgeving heb je een hoge concentratie positieve ionen, wat onze gezondheid niet goed doet.  En laten nu negatieve ionen vooral in de buurt van watervallen, in de  bergen en in het bos aanwezig zijn. Wat wonen we hier toch heerlijk dan. Jullie snappen we hebben even heerlijk onze longen volgezogen met die heerlijke frisse lucht, terwijl we genoten van dit mooie schouwspel. 

We hebben een stukje gewandeld door het dorp en daarbij ook de bijzondere quellen (bronnen) bezocht. Er komt hier dagelijks 5 miljoen liter water uit de bodem, een ware natuurlijke schat. De temperatuur is 46, 4 graden, heerlijk warm en barstensvol natuurlijke mineralen. Ook Keizer Franz Joseph en Keizerin Sisi kwamen hier al voor het gezonde Thermaalwater en tegenwoordig komen er nog vele bezoekers voor een kuur met het water of in de ''Heilstollen''. 

Verder heb je daar het Gasteiner mineralwater. Het water heeft zo een honderd jaar nodig om zich door de vele gesteentelagen van de Hohe tauern heen te dringen, ondertussen vele mineralen op te nemen en uiteindelijk boven te komen waar het dan gebotteld wordt voor de verkoop. 

Je kan vanaf hier ook prachtig wandelen,op dit moment was de ''wasserfallweg'' nog gesloten vanwege steenslag gevaar. Maar we komen hier zeker nog eens terug. Bijna 30 jaar terug liepen we hier als jong stel de Gadauner schlucht. Dit deel van de wandeling is heel mooi op te nemen in het geheel van de watervalweg. Wordt vervolgd dus!

Nou eerst maar even bijkomen van de rollercoaster aan emoties van de afgelopen week. Tot een andere keer maar weer. Tijd om de was van de lijn te halen en een volgende lading op te hangen.....

De Großglockner-Hochalpenstraße.

De rust begint hier wat te komen, veel regelzaken zijn geregeld of  bijna afgerond en alle dozen zijn uitgepakt. Er is het één en ander veranderd: zo heeft Meneer Auswander een andere baan opgezocht. Het werk was niet wat hij ervan verwacht had en daarnaast was de lange aanrijtijd ook niet ideaal, zeker niet als je zo vroeg moet beginnen. Nu is momenteel de arbeidsmarkt ideaal in Oostenrijk, je kan bij wijze van spreken zo ''overhoppen'' naar een andere werkgever, en dus is hij inmiddels bij een ander bedrijf begonnen en op slechts een kwartier rijden van ons huis. Wel weer op de bakwagen en ook weer lekker onderweg dus, maar met een werkwijze die hij gewend was. Ook ik ben begonnen met solliciteren en inmiddels een paar gesprekken gehad, ook volgende week nog twee te gaan. Allen zorg gerelateerd, want daar heb ik tenslotte toch voor geleerd en ervaring in. Na volgende week kijk ik welke me het beste aanstaat en daar er in zorg ook een enorm tekort is kun je momenteel het nog een beetje uitspelen tegen elkaar. Wordt vervolgd dus!

Maandag 1 mei ging de Grossglockner Hochalpenstrasse voor het eerst weer open. De ''schneefressers'' hadden hun best gedaan en zich door de meters hoge sneeuw heen geploegd, na een half jaar was de pas weer berijdbaar. Deze week zijn we dan op een middag direct die kant op gereden, voor ons slechts een kleine 20 minuten rijden en we staan voor de tolpoortjes. Nu we zo dichtbij wonen hebben we gelijk een seizoenkaart aangeschaft en we kunnen nu zo vaak we willen de pas op. Al is het maar voor een wandeling of een picknick op een mooi rustig plekje!

Hoe vaak we de pas ook al bereden hebben, het blijft spectaculair! Je moet wel de weersverwachting in de gaten houden, want een mooie heldere dag is eigenlijk wel een must. Als je omhoog rijd en je zit in de wolken en hebt geen zicht is dat zonde van het geld. Op dit moment waren alleen de Edelweisspitze en de Franz Joseph höhe nog niet geopend, daar waren ze nog mee bezig, maar dat is voor begin mei wel normaal. Verder was het ook nog niet zo druk als in het hoogseizoen, dus extra fijn. In mooie kehres (bochten) gingen we matig steil omhoog. We reden tussen prachtige muren van sneeuw door, en zelfs in de hoogzomer zul je hierboven hier en daar nog sneeuw aantreffen. Vaak stopten we even om het indrukwekkende panorama in ons op te nemen ,een foto te maken en te genieten van de enorme rust daarboven. We liepen ook nog een stukje een wandelpad op dat een superrustig dal in ging. Veel sneeuw daar nog, dus echt lopen werd wat moeilijk, maar wel intens genieten. De rivier klaterde en af en toe hoorden we een Murmeltier (Alpenmarmot) fluiten in de verte, en zagen ze zelfs nog over de sneeuwvelden rennen, voor de rest was het er zo heerlijk rustig. Op de plekken waar de sneeuw net was weggesmolten ontvouwden de krokusjes een prachtig paars/wit tapijt, ook de roze Steenbreek groeide tussen de rotsen en de Kuhschelle (Wildemanskruid) stak ook net zijn koppie boven. Wat een prachtig gezicht! 

We besloten, eigenlijk met lichte tegenzin, toch maar aan de terugrit te beginnen en dit lieflijk plekje te verlaten. Maar ook de terugrit was weer omwerpend mooi.  Toen kwamen we voor een verassing te staan, in de tunnel kwamen we tot stilstand. Een file op de Hochalpenstrasse! Wat bleek, er was een lawine geweest en de route was versperd door de berg sneeuw over de weg. De Schneefressers waren in de verte druk bezig de weg te ruimen, we zagen de sneeuw meters hoog in de lucht gespuugd worden.

Wij kwamen als laatste aan gereden, voor ons aan stond een flinke rij. Het was een bijzondere gebeurtenis: Duitsers, Nederlanders, Oostenrijkers, Polen, Tjechen , allemaal samengebracht door die lawine op de Hochalpenstrasse. Het was best een gezellige bedoening, een enkel één bleef in zijn auto zitten maar verder was het een komisch gezicht: de motorijders lagen op de weg even hun stramme lijf rust te geven, de kinderen speelden met een bal, er werd gefilmd met een mobieltje, gebeld in allerlei talen, een hondje uitgelaten en er waren zelfs 2 buitenlandse mannen, ze leken me uit India te komen, die ter plekke koffie maakten op een klein brandertje en dat uitdeelden aan de mensen. Na een half uur, voor ons dan, was de weg weer vrij en konden we de reis naar huis aanvaarden!

Voor degene die Oostenrijk op de vakantieplanning heeft staan: De Grossglockner-hochalpenstrasse is absoluut een MUST. Ze verbind de Bundesländer Salzburg en Kärnten met elkaar, is 47,8 km lang en overbrugd de Alpenhoofdkam. Heel vroeger was het een muilezelpad en ook de Romeinen gebruikten de route wat uit verschillende vondsten blijkt. In 1935 werd de straat geopend zoals wij hem nu kennen, er was 5 jaar bouwtijd voor nodig en jammer genoeg koste het ook een aantal mensenlevens.

Aan de route zijn 2 afslagen, één naar de Edelweisspitze op 2571 meter en één naar de Kaiser Frans Joseph höhe op 2369 meter hoogte. Hier sta je dan oog in oog met de machtige Grossglockner de hoogste berg van Oostenrijk en de Pasterzegletscher. Al moet ik zeggen dat we die gletsjer in de afgelopen bijna 30 jaar dat we hier zo eens in de zoveel jaren kwamen echt flink hebben zien  krimpen.

Hierboven is trouwens van alles te doen, je kunt wandelen door de Gamsgruben tunnel. In het verleden liep dat pad helemaal door, wij liepen die prachtige wandeling ooit ook, maar na verschillende lawines is de wandeling tot tunnel 6 te maken. Ook kun je naar het Swarovski huis wandelen en vaak kun je daar ook heel mooi de Murmeltieren van dichtbij bekijken en met wat geluk de Steenbokken op de berghelling. Je kunt afdalen naar de gletsjer, maar daar die behoorlijk is gekrompen is het ook echt een flinke afdaling. Ruim 20 jaar terug liepen we er nog vrij vlot naar toe. Verder is er een museum en een souvenirwinkel. Trouwens over de route verdeeld zijn meerdere punten om even te stoppen. zo vond ik zelf het museum bij de Hochtor heel interessant met veel uitgestalde vondsten en prachtige gesteentes!

De Hochalpenstrasse is een mautstrasse, dat wil zeggen een tolweg. De stand van dit jaar (2023) is:

auto en kleine camper: 40 euro voor een dagkaart

             motor:  30 euro  

En dan kun je gewoon die dag er op en af rijden.

Er zijn mogelijkheden voor een 3 weken kaart, (73euro) die je er binnen 2 keer al uit hebt, dit kan de moeite waard zijn als je hier  vakantie houd.