Ook pap en mam zijn weer vertrokken naar Nederland, en naar we net hoorden, weer veilig in Nederland aangekomen. Samen maakten we leuke tripjes en showden we zo onze mooie nieuwe woonomgeving aan hen. Zo liepen we nog een ronde bij de Pillersee en gingen we naar de Kneipp bronnen in Bad fusch, beide, zeker met de warmte van de afgelopen week, fijne uitstapjes. Verder werden we getrakteerd op een heerlijk etentje bij de Forellen ranch. 

Onze Pascha is morgen 2 weken bij ons en is al aardig een deel van ons gezin geworden. Deze ''goedzak'' is zo lief en aanhankelijk en volgt zijn vrouwtje, onze dochter Auswander, de hele dag door het huis. Meerdere keren per dag laat ze hem aan het lijntje kennis maken met zijn nieuwe omgeving. De 1e keer was hij nogal schrikkerig en voor alles op de loer, maar dat werd al gauw makkelijker. Als ze nu een rondje met hem heeft gemaakt is hij het 1e kwartier aan het zielig miauwen omdat hij weer graag naar buiten wil. Maar dat durven we na zo een korte tijd nog niet aan. Men zegt dat een kat ongeveer 4-6 weken nodig heeft om zich te hechten aan zijn nieuwe omgeving, dus hij zal nog even geduld moeten hebben.

                    

Vandaag had ik mijn 1e werkbespreking van Hilfswerk. Nadat er een soort van discussie ontstond onder wat collega's over de plan van aanpak van een ''Kunde'', was ik even het spoor bijster. Het ging over in het plat Pinzgau en er werd voor mijn gevoel zo snel gepraat dat ik niet meer begreep waar het over ging. Even later, in de pauze sprak een collega me aan, ze kwam van Tjechoslowakije en vertelde me dat zij het na de 2 jaren dat ze hier nu woonde ook nog steeds niet kon volgen. Ik denk dat je echt nog jong moet zijn, een kind, om het Pinzgau dialect echt goed te leren verstaan en spreken. Gelukkig heb ik met mijn werk er geen last van, als ik dan even het niet goed versta vraag ik het gewoon nog een keer en wordt het me geduldig uitgelegd. Wat ik wel erg vervelend vind is dat ik de nieuwe Kunden wel moet zien te vinden. Gelukkig hebben we Google maps tegenwoordig om te gebruiken, maar ook dan is het nog altijd niet even makkelijk. Soms zijn er straten die totaal verstrooide huisnummers lijken te hebben. Dan zijn er ooit eens huizen bijgebouwd en die krijgen dan weer andere huisnummers. Het zweet breekt me dan uit, ( zeker met de warmte van dit moment) want mijn klokje in de werk-app tikt wel door  en je hebt soms wel Kunden die ''betreud'' moeten worden op vaste tijden, omdat ze bv dan net thuis komen uit het Tagescenter ( een soort Buurthuiskamer) of ik de verpleegkundige moet assisteren. De mensen zijn over het algemeen super lief voor me en ik krijg  menigmaal te horen dat ik zo goed Duits spreek. ''Maar dat heb je op school geleerd zeker?'' krijg ik dan te horen. Als ik vertel dat ik me dat zelf heb aangeleerd en veelal door als kind veel Duitse Kinderseries te kijken, zijn ze vaak stomverbaasd. 

De route van de zeven watervallen

Ik wil nog één mooie wandelroute met jullie delen van onze Kroatië vakantie: de 7 watervallen wandeling. Al zou ik bijna een boek kunnen schrijven van alle mooie wandelingen en bezienswaardigheden van deze streek.....

start: Buzet. Parkeerplaats bij de bierfabriek  en dan de bordjes volgen waarop staat Staza sedam Slapova

17 km lang

Vanaf ons vakantiehuisje rijden we via de Poklon pas het Ucka gebergte door, alleen al die route rijden is geweldig mooi en na 50 minuten staan we op de parking. De wandelschoenen worden vast  geknoopt en de rugzak met proviand en voldoende water gaat op. Het 1e stuk wandelen we langs een half droog gevallen rivier, de Mirna. We balen aardig, we zijn te laat, is onze gedachte, in de droge warme zomer vallen de watervallen droog lazen we.....

Na het open , warme stuk komen we eindelijk in de beschutting van de bomen. De ''koperen ploert'' brand ook deze dag flink en we zijn echt blij met de schaduw. Groot is onze verbazing als we dan toch een waterval zien die daadwerkelijk stroomt, het ziet er paradijselijk mooi uit. We zien dat hier ook een via Ferrata, oftewel klettersteig start. Na de 1e waterval komt er een flinke klim aan, uiteindelijk zo stijl dat we via ijzeren pennen die in de rotsen geslagen zijn als een soort van treden en kabels ons omhoog moeten werken. De wandeling is dus best intensief en niet voor iedereen geschikt. Het zweet gutst ons met stralen naar beneden, maar het is ook wel weer een hele uitdaging. Boven aangekomen heb je een geweldig uitzicht over de kloof waar de rivier zich doorheen wringt. Boven begaan we een fout en lopen de verkeerde kant op. De wegbewijzering is niet echt al te best komen we achter. Uit ervaring kunnen we nu vertellen dat het het handigst is om een lijstje bij je te hebben van alle 7 watervallen in de goede volgorde, dan loop je echt zoals het hoort.

de Zagon waterval , Bacva, Vela Pec, Mala Pec, Kotli, Zelencak en de Grjok

Wij komen op een weinig belopen binnendoor pad uit, maar uiteindelijk belanden we gelukkig weer op de route. De natuur is overweldigend onderweg, we spotten heel erg veel vlinders en horen de mooiste, voor ons onbekende vogels zingen. Soms voelen we ons alsof we in de jungle zijn beland. De vochtige warmte, de geuren en geluiden, het is een ware sensatie voor je zintuigen.

Het mooiste deel van de wandeling vond ik toen we bij de Zelencak waterval ons een stop inlasten en we warm en bezweet in de natuurlijke ''Spa'' lieten zakken. In tegenstelling tot de rivieren in Oostenrijk die veelal gevoed worden door de gletschers  en dus ijskoud, was het water hier verrukkelijk van temperatuur. Verkoelend en toch heerlijk aangenaam. De natuurkrachten hadden prachtige poeltjes gevormd, natuurlijke badkuipjes, het water borrelde als een ontspannen massage langs onze vermoeide en warme lichamen en het geluid van het water en het vogelgezang deed de ontspanning alleen maar toenemen! Er was ook een iets groter meer, met een prachtig diepgroene kleur, waar je in kon springen , we waanden ons werkelijk in ons eigen persoonlijke Blue Lagoon!

Ondanks dat het een intensieve wandeling is en ook lang, is het zo de moeite waard. Beslist zwemkleding meenemen en gewoon de tijd nemen om te genieten onderweg. Wij persoonlijk vonden het er zo leuk dat we er een week later weer heen gingen en vanaf de andere kant van de lus wandeling  een plekje opzochten en heerlijk de dag doorbrachten met natuurlijke Spa baden.

Bedankt voor jullie lieve berichtjes, we genieten hier altijd weer van

Pfiat di en tot ziens maar weer!

 

  

vakantie Kroatië

Dobar dan,(Goedendag)

Dochter Auswander omschreef het bij thuiskomst erg mooi: ''Ik heb een heerlijke vakantie gehad, heb enorm genoten, maar ik ben blij dat ik vannacht weer in mijn eigen bed slaap, het was goed zo'' Inwendig gniffelend denk ik even aan alle vakanties als we Oostenrijk verlieten , dan zat ik met 2 huilende mensen in de auto, zodra de laatste topjes in de achteruitkijkspiegel verdwenen waren. En dan de 1e dagen in Nederland ook nog ziek van heimwee. Dit was het 1e vakantiejaar dat dus ''normaal'' verliep. Gewoon lekker genieten van de vakantie, maar ook weer fijn om naar huis te gaan. Geen tranen onderweg en alleen een hart en hoofd vol mooie vakantieherinneringen....

Voor mij persoonlijk had het anders nog wel een week extra mogen duren, het heerlijke klimaat, de combinatie van zee en bergen, de planten, de enorme hoeveelheid aan vlinders en de overheerlijke ijsjes die we daar aten. Wat een beetje vreemd voelde was het zinnetje : We gaan weer naar huis. Dit was immers onze 1e vakantie dat ons thuis in Oostenrijk lag en niet in Nederlands hoge noorden. 

De dag van aankomst maakten we direct al kennis met de Kroatische gastvrijheid. De tafel stond vol heerlijke plaatselijke lekkernijen die Jelka zelf had gemaakt, zelfgemaakte likeur en wijn en de koelkast gevuld met mineraalwater en frisdrank. We waren stomverbaasd! Oh ja en niet te vergeten ze hielpen mee onze bagage van de auto naar ons appartement te dragen.

De 1e avond hoefde ik dus niet eens te koken. Vanaf het balkon keken we neer op de zee bij zwoele temperaturen en genoten van dit feestmaal. Er was zoveel over dat we de volgende dag er onderweg nog een heerlijke lunch aan hadden. We hadden trouwens naast het huis nog een heerlijk stukje tuin met een mooie lounge set  en een stenen grill plaats. Hier hebben we dan ook heerlijk gebruik van gemaakt. 

De 1e ochtend dat we op pad wilden gaan schoot dochter Auswander ineens de tuin in. Wat had ze ontdekt? Een heuse schildpad! Ik wist dat ze hier in het wild wel voorkwamen, maar hoe groot is de kans dat je ze hier dan ook ziet? We gaven hem de naam Willie, is zowel geschikt voor een jongen als een meisje immers en vrijwel iedere ochtend zagen we hem weer in de tuin. Meestal hadden we een stukje meloen of perzik voor hem, die hij gretig opat. Het was zo een schattig beestje, we hadden hem wel meenemen willen naar huis. Maar ja het klimaat in Oostenrijk zou hij niet overleven, of je zou hem al binnen moeten houden. Zijn donkere kraaloogjes zagen elke beweging van ons  en kwam dochterlief er aan met een stukje fruit dan kon hij ook nog best snel lopen op zijn korte pootjes . Bij navraag bleek dat het beestje al 5 jaar in de tuin leefde. Destijds was een deel bos van naast het huis bij de tuin getrokken , wat nu onze zithoek was . En waarschijnlijk leefde hij dus in het bos , want sindsdien leefde hij in de tuin. Om te slapen en schuilen  kroop Willie in een dik begroeide struik en dan vond je hem ook echt niet terug. Ik hoop dat de volgende gasten net zo lief en zorgzaam voor Willie zijn als wij waren.....

En wat een heerlijke gevarieerde vakantie hadden we. De ene dag lagen we in de zee te dobberen, zwommen in poelen van de rivier, die in tegenstelling tot de alpenrivieren heerlijk van temperatuur waren, dan waren we aan het hiken in de bergen, zaten we op de boot naar het eiland Cres of  Brijuni,  bekeken Romeinse oudheden of een botanische tuin. En de vlinders? Wat een vlinder eldorado was het daar. Op het eiland Cres zaten de lavendelstruiken zo tjokvol, dat als er een auto voorbijreed er ''wolken'' vlinders  omhoog dwarrelden en dan weer langzaam neerdaalden. We dachten in Frankrijk al veel vlinders gezien te hebben, maar dit sloeg het helemaal. Onze ogen konden al dit moois bijna niet volgen. Onze camera's knipten er op los, maar ja met de warmte waren de vlinders enorm actief, dus moeilijk vast te leggen. Bij de Hikes door het nationaal park Ucka was het net zo genieten. We hadden de Parelmoervlinders op ons zitten, we kwamen gewoon niet verder. En ieder gebied waar we kwamen was weer een ander soort dat het meest vertegenwoordigd was. Ben je vlinderliefhebber, wandel je graag en hou je van een gevarieerde vakantie met een dagje strand tussendoor? Dan kan ik je de omgeving van het nationaalpark Ucka in Kroatië zeker ook aanbevelen! Wij zullen hier zeker eens vaker heen gaan.

Maandag is het weer tijd voor school en werk. Nu gaat maandag het echte leven ook voor mij beginnen, best spannend dus ik start dan bij Hilfswerk Salzburg. Voor dochter is het haar laatste schoolweek hier. Geen les meer maar allerlei leuke uitjes zoals naar de Tauern Spa om te zwemmen en met de trein naar Salzburg stad. Daarna volgen er 9 weken zomervakantie voor haar, wat een luxe!

Een andere keer zal ik nog een leuke Hike uitschrijven hier. Het is weer tijd voor de normale zaken, wasjes wegwerken en ook wat regelzaken. Ja, we zijn weer thuis he!

Allen bedankt voor jullie lieve berichtjes op ons blog, schrijf vooral je naam of initialen erbij zodat we weten wie de reactie plaatst en tot een volgende keer maar weer.

Pfiat di