hereniging, afscheid en Bad Gastein

Het is stil in huis, buiten hoor ik de vogels fluiten, de koelkast zoemt, de klok tikt, maar verder is het stil. Ik denk na over de afgelopen week.  Het is vreemd , na een drukke week, met een huis vol gasten. De veranda staat vol extra wasgoed, de zon en een klein zuchtje wind drogen het heerlijk. De afgelopen week hadden wij bezoek van een andere familie Auswander. Waar wij echter emigreerden met een afstand van 1000 km, vertrokken zij met meer dan 10.000 km verschil. Het was dan ook 5 jaar geleden dat we elkaar  voor het laatst zagen. Onze dochters zijn echte  ''Besties'' van baby af aan, het afscheid destijds was hartverscheurend en ook dit keer weer enorm zwaar voor de meiden.

Het was dus een week van een langverwachte hereniging, maar ook weer één van een afscheid. Het blijft zwaar. Ik zelf ben blij dat wij op een kleine 1000 km van familie en vrienden zitten, we stappen in de auto en zijn in een halve dag weer bij onze geliefden. 

Natuurlijk hebben we veel gedaan samen, dit kon mooi door een lang weekend rond Pinksteren. Als letterlijk en figuurlijk hoogtepunt natuurlijk een rit over de Grossglockner, alwaar ze zich vergaapten over de enorme muren van sneeuw waar we doorheen reden. Ook wel komisch om te zien , waar wij nog in driekwart of korte broek door de sneeuw liepen, voelde het voor hen een stuk kouder aan. Zo snel wen je dus ook aan de warmte rond de evenaar. 

Verder bezochten we een rodelbaan, een plaatselijke markt met streekproducten, wandelden over de promenade van de mooie Zeller see en maakten de rondwandeling rond de Klammsee. De meiden gingen nog met zijn tweetjes omhoog met de cabinebaan en hadden daar even hun quality-tim als vriendinnen samen, zonder afleiding van ouders. Af afsluiting was er de mooie waterfontein en lichtshow bij de Zeller see, hier kan geen vuurwerk tegenop! Deze show is er trouwens regelmatig , en als je hier bent zeker een aanrader om te bekijken. 

Een leuk uitje die we samen ook nog maakten wil ik jullie zeker ook niet onthouden.

Gasteiner Wasserfall

De Gasteiner waterval behoort net als de Krimmler waterval tot de één van de bekendste van Oostenrijk. De waterval loopt midden door het dorp Bad Gastein, over 3 trappen verdeeld heeft ze een valhoogte van 340 meter. Door de verneveling van het water krijg je negatieve ionen wat heel gezond is voor je lichaam, ze reinigen de lucht om ons heen. Je ademhaling verbeterd, je slaapt beter, je algehele weerstand neemt toe en het zou stress verlagend werken. Ieder levend organisme heeft baat bij negatieve ionen. In een stedelijke omgeving heb je een hoge concentratie positieve ionen, wat onze gezondheid niet goed doet.  En laten nu negatieve ionen vooral in de buurt van watervallen, in de  bergen en in het bos aanwezig zijn. Wat wonen we hier toch heerlijk dan. Jullie snappen we hebben even heerlijk onze longen volgezogen met die heerlijke frisse lucht, terwijl we genoten van dit mooie schouwspel. 

We hebben een stukje gewandeld door het dorp en daarbij ook de bijzondere quellen (bronnen) bezocht. Er komt hier dagelijks 5 miljoen liter water uit de bodem, een ware natuurlijke schat. De temperatuur is 46, 4 graden, heerlijk warm en barstensvol natuurlijke mineralen. Ook Keizer Franz Joseph en Keizerin Sisi kwamen hier al voor het gezonde Thermaalwater en tegenwoordig komen er nog vele bezoekers voor een kuur met het water of in de ''Heilstollen''. 

Verder heb je daar het Gasteiner mineralwater. Het water heeft zo een honderd jaar nodig om zich door de vele gesteentelagen van de Hohe tauern heen te dringen, ondertussen vele mineralen op te nemen en uiteindelijk boven te komen waar het dan gebotteld wordt voor de verkoop. 

Je kan vanaf hier ook prachtig wandelen,op dit moment was de ''wasserfallweg'' nog gesloten vanwege steenslag gevaar. Maar we komen hier zeker nog eens terug. Bijna 30 jaar terug liepen we hier als jong stel de Gadauner schlucht. Dit deel van de wandeling is heel mooi op te nemen in het geheel van de watervalweg. Wordt vervolgd dus!

Nou eerst maar even bijkomen van de rollercoaster aan emoties van de afgelopen week. Tot een andere keer maar weer. Tijd om de was van de lijn te halen en een volgende lading op te hangen.....

De Großglockner-Hochalpenstraße.

De rust begint hier wat te komen, veel regelzaken zijn geregeld of  bijna afgerond en alle dozen zijn uitgepakt. Er is het één en ander veranderd: zo heeft Meneer Auswander een andere baan opgezocht. Het werk was niet wat hij ervan verwacht had en daarnaast was de lange aanrijtijd ook niet ideaal, zeker niet als je zo vroeg moet beginnen. Nu is momenteel de arbeidsmarkt ideaal in Oostenrijk, je kan bij wijze van spreken zo ''overhoppen'' naar een andere werkgever, en dus is hij inmiddels bij een ander bedrijf begonnen en op slechts een kwartier rijden van ons huis. Wel weer op de bakwagen en ook weer lekker onderweg dus, maar met een werkwijze die hij gewend was. Ook ik ben begonnen met solliciteren en inmiddels een paar gesprekken gehad, ook volgende week nog twee te gaan. Allen zorg gerelateerd, want daar heb ik tenslotte toch voor geleerd en ervaring in. Na volgende week kijk ik welke me het beste aanstaat en daar er in zorg ook een enorm tekort is kun je momenteel het nog een beetje uitspelen tegen elkaar. Wordt vervolgd dus!

Maandag 1 mei ging de Grossglockner Hochalpenstrasse voor het eerst weer open. De ''schneefressers'' hadden hun best gedaan en zich door de meters hoge sneeuw heen geploegd, na een half jaar was de pas weer berijdbaar. Deze week zijn we dan op een middag direct die kant op gereden, voor ons slechts een kleine 20 minuten rijden en we staan voor de tolpoortjes. Nu we zo dichtbij wonen hebben we gelijk een seizoenkaart aangeschaft en we kunnen nu zo vaak we willen de pas op. Al is het maar voor een wandeling of een picknick op een mooi rustig plekje!

Hoe vaak we de pas ook al bereden hebben, het blijft spectaculair! Je moet wel de weersverwachting in de gaten houden, want een mooie heldere dag is eigenlijk wel een must. Als je omhoog rijd en je zit in de wolken en hebt geen zicht is dat zonde van het geld. Op dit moment waren alleen de Edelweisspitze en de Franz Joseph höhe nog niet geopend, daar waren ze nog mee bezig, maar dat is voor begin mei wel normaal. Verder was het ook nog niet zo druk als in het hoogseizoen, dus extra fijn. In mooie kehres (bochten) gingen we matig steil omhoog. We reden tussen prachtige muren van sneeuw door, en zelfs in de hoogzomer zul je hierboven hier en daar nog sneeuw aantreffen. Vaak stopten we even om het indrukwekkende panorama in ons op te nemen ,een foto te maken en te genieten van de enorme rust daarboven. We liepen ook nog een stukje een wandelpad op dat een superrustig dal in ging. Veel sneeuw daar nog, dus echt lopen werd wat moeilijk, maar wel intens genieten. De rivier klaterde en af en toe hoorden we een Murmeltier (Alpenmarmot) fluiten in de verte, en zagen ze zelfs nog over de sneeuwvelden rennen, voor de rest was het er zo heerlijk rustig. Op de plekken waar de sneeuw net was weggesmolten ontvouwden de krokusjes een prachtig paars/wit tapijt, ook de roze Steenbreek groeide tussen de rotsen en de Kuhschelle (Wildemanskruid) stak ook net zijn koppie boven. Wat een prachtig gezicht! 

We besloten, eigenlijk met lichte tegenzin, toch maar aan de terugrit te beginnen en dit lieflijk plekje te verlaten. Maar ook de terugrit was weer omwerpend mooi.  Toen kwamen we voor een verassing te staan, in de tunnel kwamen we tot stilstand. Een file op de Hochalpenstrasse! Wat bleek, er was een lawine geweest en de route was versperd door de berg sneeuw over de weg. De Schneefressers waren in de verte druk bezig de weg te ruimen, we zagen de sneeuw meters hoog in de lucht gespuugd worden.

Wij kwamen als laatste aan gereden, voor ons aan stond een flinke rij. Het was een bijzondere gebeurtenis: Duitsers, Nederlanders, Oostenrijkers, Polen, Tjechen , allemaal samengebracht door die lawine op de Hochalpenstrasse. Het was best een gezellige bedoening, een enkel één bleef in zijn auto zitten maar verder was het een komisch gezicht: de motorijders lagen op de weg even hun stramme lijf rust te geven, de kinderen speelden met een bal, er werd gefilmd met een mobieltje, gebeld in allerlei talen, een hondje uitgelaten en er waren zelfs 2 buitenlandse mannen, ze leken me uit India te komen, die ter plekke koffie maakten op een klein brandertje en dat uitdeelden aan de mensen. Na een half uur, voor ons dan, was de weg weer vrij en konden we de reis naar huis aanvaarden!

Voor degene die Oostenrijk op de vakantieplanning heeft staan: De Grossglockner-hochalpenstrasse is absoluut een MUST. Ze verbind de Bundesländer Salzburg en Kärnten met elkaar, is 47,8 km lang en overbrugd de Alpenhoofdkam. Heel vroeger was het een muilezelpad en ook de Romeinen gebruikten de route wat uit verschillende vondsten blijkt. In 1935 werd de straat geopend zoals wij hem nu kennen, er was 5 jaar bouwtijd voor nodig en jammer genoeg koste het ook een aantal mensenlevens.

Aan de route zijn 2 afslagen, één naar de Edelweisspitze op 2571 meter en één naar de Kaiser Frans Joseph höhe op 2369 meter hoogte. Hier sta je dan oog in oog met de machtige Grossglockner de hoogste berg van Oostenrijk en de Pasterzegletscher. Al moet ik zeggen dat we die gletsjer in de afgelopen bijna 30 jaar dat we hier zo eens in de zoveel jaren kwamen echt flink hebben zien  krimpen.

Hierboven is trouwens van alles te doen, je kunt wandelen door de Gamsgruben tunnel. In het verleden liep dat pad helemaal door, wij liepen die prachtige wandeling ooit ook, maar na verschillende lawines is de wandeling tot tunnel 6 te maken. Ook kun je naar het Swarovski huis wandelen en vaak kun je daar ook heel mooi de Murmeltieren van dichtbij bekijken en met wat geluk de Steenbokken op de berghelling. Je kunt afdalen naar de gletsjer, maar daar die behoorlijk is gekrompen is het ook echt een flinke afdaling. Ruim 20 jaar terug liepen we er nog vrij vlot naar toe. Verder is er een museum en een souvenirwinkel. Trouwens over de route verdeeld zijn meerdere punten om even te stoppen. zo vond ik zelf het museum bij de Hochtor heel interessant met veel uitgestalde vondsten en prachtige gesteentes!

De Hochalpenstrasse is een mautstrasse, dat wil zeggen een tolweg. De stand van dit jaar (2023) is:

auto en kleine camper: 40 euro voor een dagkaart

             motor:  30 euro  

En dan kun je gewoon die dag er op en af rijden.

Er zijn mogelijkheden voor een 3 weken kaart, (73euro) die je er binnen 2 keer al uit hebt, dit kan de moeite waard zijn als je hier  vakantie houd. 

            

De Krimmler Wasserfälle, een prachtig natuurschouwspel!

Na alle drukte en de regelzaken waarover ik de vorige keer schreef, wilden we wel graag even heerlijk aan de wandel, onze spreekwoordelijke accu opladen.  Maar de sneeuwdump van laatst had best een pak sneeuw gebracht, een hoop wandelingen  zijn nog niet te doen. Waar kon je wel genieten van overweldigende natuur en toch over een redelijk goed pad lopen? En zo kwam het idee van de Krimmler  waterval dus voorbij. Twee keer eerder stonden we als jong stel voor deze waterval. Echter hadden we steeds pech, iedere keer als we de parkeerplaats op reden begon het te regenen en hield het niet op, gezien de entree en parkeerkosten hielden we het wijselijk voor gezien en maakten van de dag  maar een passen rij route. Nu we redelijk in de buurt wonen wilden we een 3e kans wagen. Drie keer is scheepsrecht zegt men toch? 

Met een valhoogte van 380 meter is de Krimmler  waterval één van de grootste van Europa. Over drie kaskaden stort de waterval met een indrukwekkend schouwspel naar beneden. Ze is de 5 hoogste van de hele wereld zelfs! Via een mooi pad van 4 km, de ''Wasserfallweg'' maak je de klim omhoog. Voor mensen die slecht ter been zijn of ouders met een kinderwagen of hele kleine kinderen is het onderste uitkijkpunt prima te bereiken. Daarna ga je geleidelijk de klim omhoog maken. Op verschillende plaatsen zijn uitzichtpunten waar je kunt genieten van dit natuurspektakel, maar ook even op adem kunt komen. Alhoewel het pad steeds steiler wordt is het nergens moeilijk te belopen en staan er af en toe ook bankjes om even bij te komen. De rivier heet trouwens de Krimmler Ache en heeft bijna 20 km nodig om van de Gletsjermond  uiteindelijk bij de waterval te komen, hier doet ze 9-12 uur over. 

Af en toe gaf de zon over de waternevel een pracht van een regenboog te zien, soms zelfs een dubbele. 

Na de 1e kaskade volgt een wat platter deel van de wandeling. Hier hebben we een pauze gehouden op de gladgeslepen rotsen naast de rivier. Terwijl de zon op ons brandde, de vlinders af en aan vlogen, genoten wij van onze Semmeltjes  die we deze ochtend op de route heen nog even hadden gekocht .Hierna komt een wat pittiger stuk. Nog steeds goed te belopen, maar steiler. Ook zien we hier en daar    het 1e beetje sneeuw liggen. 

Na het laatste steilere stuk zijn we dan boven, we steken via een brug de rivier over en lopen het Achental in. Hier is de indrukwekkende waterval van daarnet een kabbelend beekje geworden en we lopen vrijwel recht. Wel fijn even die ontspanning voor onze kuiten. Dan zie ik over een oude sneeuwlawine een Gems lopen, we nemen even de tijd om het prachtige dier te bekijken en fotograferen en natuurlijk hopen we dat er nog meer te voorschijn komen, maar het blijft bij een ''einzelgänger. 

Hier boven in het Achental is het nog goed wit, maar de kracht van de zon is sterk, van alle rotsen drupt de smeltsneeuw naar beneden. Al die druppels vormen weer een klein stroompje over ons pad en stromen uiteindelijk de rivier in. 

Het landschap is overweldigend, de Grossglockner en de Grossvenediger, de 2 hoogste bergen van Oostenrijk komen tevoorschijn en steken tegen de blauwe lucht af. De hutten in het dal zijn nog niet geopend, maar toch besluiten we door te lopen naar de 1e hut op de Veitnalm. Een ''urige'' kleine almhut op 1578 meter hoogte. Vanaf juni zijn zij geopend en verkopen dan hun eigen producten, hier kun je dan dus een fijne lekker pauze maken met een Brettljause bijvoorbeeld. een houten plank vol spek, kaas en boerenbrood. Een echte aanrader !

Wij zoeken ons een plekje in de zon op de bank naast de hut. De almen rond de hut zijn wit/paars van de krokussen en onze camera's maken eerst heel wat foto's van dit moois voor we onze rugzak induiken en we onze Nussschnecke oppeuzelen. 

Maar dan moeten we nog terug. We hebben immers de hele route nog terug af te leggen. We vinden het moeilijk dit mooie, rustige plekje te verlaten. Over een aantal weken zal de hut weer open gaan, de koeien hier weer grazen en de wandelaars op het terras genieten van hun Brettljause en verfrissende Radler. 

Vandaag hebben we totaal bijna15 km gelopen, maar intens genoten. We waren wel blij dat we weer bij de auto waren en de wandelschoenen konden verruilen voor slippers. Officieel was de Krimmler wasserfalle nog niet geopend, dus we hoefden geen entree te betalen. Jammer genoeg werkte de parkeerautomaat al wel ;-)

Voor degene die deze wandeling ook eens willen maken:

start: Krimml, parkeren op één van de parkeerplaatsen aldaar. (gebuhrenpflichtig)

entree van de waterval: 8 euro voor volwassenen, 4 euro voor kids

neem je de combiticket van de waterval en het museum Wasserwelten dan betaal je 13 euro 90 en zit de parkeerplaats er bij in begrepen.

Het enige nadeel van deze wandeling is dat het in het hoogseizoen een echte Toeristenmagneet is.......

 

 

 

 

Het Raurisertal

Vorige week was er hier een echte Snow dump gaande in Oostenrijk. Was er over de hele winter amper sneeuw gevallen  kwam er nu op de valreep met de lente nog een bak sneeuw aan. Gelukkig trok het grootste deel van de Snow dump langs ons heen, maar we ontkwamen er niet helemaal aan. Ik had al medelijden  met meneer Auswander, hij zou toch niet op zijn 1e zelfstandige werkdag ook nog aan het sneeuwketting moeten omleggen bij de truck?

Gelukkig viel het in onze omgeving dus redelijk mee, in het dal was het hoofdzakelijk regen of natte sneeuw, iets hoger kwam echter een mooie nieuwe laag te liggen. Wij waren natuurlijk ook wel nieuwsgierig naar de Neuschnee en dus togen wij zondag richting het Raurisertal . 

Het Raurisertal is 30 km lang , 253 vierkante meters maar herbergt maar 3100 vaste bewoners. Dit zorgt ervoor dat het dal heel natuurlijk is en een schat aan natuurschoon heeft.  Zo wordt Rauris ook wel  het "geheimes Juwel'' van Nationalpark Hohhe Tauern genoemd. Bijna 30 jaar geleden ontdekten wij als jong stel dit dal voor het eerst en doorkruisten wij het schitterende Rauriser  urtal. Dit willen we zeker deze zomer weer eens in de herhaling doen. Dochter Auswander is namelijk ook een echte wandel fanaat of zal ik maar zeggen een echte Klimgeit?

Er zijn zo veel mooie wandelmogelijkheden door het hele dal. Zo is er de : Tauerngoldrundwanderweg, Gletscherschaupfad, Wasserfallrundweg, in het Krumltal ook een zijdal van Rauris vind je een Themaroute over de Gieren en zo kan ik nog wel een half uur doorgaan. Van makkelijke wandelingen met kleine kinderen tot de echte klimroutes naar het Gipfelkreuz. Verder zijn er Goldwaschplatze, waar je je geluk kunt beproeven, als een echte goudzoeker, maar ook waterspeelplaatsen, speeltuinen en kun je met de Hochalmbahn  gemakkelijk de berg omhoog. Het laatste deel van het Raurisertal is trouwens een tolweg, Kolm Saigurn en kost je 9 euro. Met verschillende voordeelkaarten zoals de Salzburgerland card , Hohe Tauern card of de Rauriser gastenkaart krijg je korting of is de tocht zelfs gratis!

Terug naar zondag. We vertrokken vanuit een groen dal en iedere klim die we met de auto maakten werd het witter en witter. Kolm Saigurn deden we niet, die bewaren we voor de zomer, als de sneeuw weg is en we er echt fijn aan de wandel kunnen. We parkeerden de auto bij het Krumtal waar ook mooie wandelroutes starten. 

Als enige auto stonden we op de parking, de ticketautomaat werkte nog niet en het was er heerlijk stil, alleen het gezang van de vogels en het 'kloppen'' van de specht was hoorbaar. Overal waren sporen van dieren te zien, we probeerden te kijken welke dieren het allemaal waren. Hebben jullie een idee?

 

We passeerden  een prachtig Boswachtershuis, donker hout, groene luiken en midden in de bossen gelegen. Vanaf hier lopen we een pad de berg omhoog ,tenminste wat we denken dat het meeste op een pad lijkt. Dan komen we op een mooie open plek uit , we voelen ons alleen op de wereld, wat een rust heerst hier. Dochter Auswander vliegt uitgelaten door de sneeuw heen en wij genieten van haar kapriolen als ze bijna uitglijd. 

De sneeuw is uitstekende plaksneeuw en als we een balletje naar beneden rollen ontstaat al gauw een enorme bal. Zo groot dat hij niet  meer te rollen of te tillen valt. We besluiten een sneeuwpop te maken, onze eigen ''Raurie''. Vlijtig wordt er gezocht naar materialen om te dienen als ogen, mond, neus, haren en armen. 

Ondanks dat we niet echt kunnen wandelen hebben we een heerlijke tijd op deze manier. En terwijl de zon niet eens voluit schijnt gloeien onze wangen. De weerkaatsing van het UV licht op de sneeuw gaat immers dubbelop. Rozig rijden we weer naar huis en genieten na van ons ontspannen familiemoment, Dat was ook echt wel even hard nodig, we hebben weer de nodige hobbels op ons emigratie pad gehad. Maar daar over in een ander blog meer........

De 1e schoolweek en een Winterwonderland aan de Tappenkarsee.

De 1e schoolweek van dochter Auswander zit erop. Toen  ik haar achterliet maandag op school kreeg ik een klein beetje het peuter/kleuterschool gevoel over me heen: je laat je kleintje in een vreemde wereld achter en moet er maar op vertrouwen dat het goed komt. De hele dag dwalen je gedachten naar je kind af. Zo had ik dat tenminste wel deze maandag en vroeger  met oudste en jongste dochter Auswander. Herkenbaar voor jullie?

Toen ik de sleutel in het slot hoorde en haar vrolijke stemgeluid door de hal hoorde schallen wist ik dat het goed zat. Vlug liet ik mijn uitpakwerkzaamheden van vele verhuisdozen in de steek en rende de trap af om haar verhalen aan te horen. Nou het was allemaal prima verlopen, de docenten waren aardig en ook met wat leerlinge had ze al een leuk contact gehad. De wiskunde docent sprak een heel plat Pinzgauer dialect en was heel moeilijk te verstaan. Gelukkig tekende hij alles goed uit op het bord en was het zo voor haar wel te volgen geweest. Ik ga er van uit dat ze  als jong meisje de klanken van het plaatselijke dialect snel onder de knie zal krijgen.  En ja, alles was wel een stuk anders geweest en dus even wennen, maar ze had er een positief gevoel van en dat is gelukkig de hele week gebleven. Na één week nieuwe school is het ook al weer tijd voor vakantie. In Oostenrijk hebben de kinderen geen mei vakantie maar een week Paasvakantie. 

Ten slotte wil ik jullie nog even een mooie wandeling laten zien. Deze wandeling maakten we toen we dus ook een lang weekend in Oostenrijk doorbrachten tijdens onze huizenjacht. Het was winter en er lag een mooi laagje sneeuw, dus we moesten een wat makkelijkere wandeling doen, desondanks was het genieten van de natuur en de omliggende bergwereld.

Start: Parkeerplaats bij de Jägersee Kleinarl bij Wagrain

Hier wandelden we de heerlijke Jägersee rond als in een ''Winterwonderland'', De see ligt op 1099 meter en wordt doorkruist door de Kleinarlerbach, een constante aanvoer vers water vanuit de hoger gelegen Tappenkarsee en het smeltwater vanuit de bergen. Op dit moment is de see deels bevroren, maar we kennen dit mooie bergmeer ook al van ruim 25 jaar geleden toen we als jongs stel samen de wandeling vanaf hier maakten richting de Tappenkarsee. In de zomer kun je trouwens ook roeiboten huren om over dit schilderachtige smaragdgroene water te kunnen roeien. 

De wandeling rond het meer is ongeveer 2 km en was voor ons in de winter ideaal om even af te schakelen van de huizenjacht stress.

Ben je hier echter in de zomer dan raad ik je ten zeerste aan de wandeling richting de Tappenkarsee te maken. Er komt dan wel een klimmetje in van zo een 700 meter, maar de route is echt prachtig mooi , komt langs mooie watervallen en stijgt in serpentines omhoog. Vergeet ook niet te genieten onderweg, het is geen hardloopwedstrijd. De see is een waar natuurjuweel en is één van de grootste bergmeren van de Ost-alpen. Eventueel wandel je nog door voor een ''gute jause'' naar de Tappenkarsee hut.

Deze wandeling staat ook zeker weer op de lijst om in de zomer ,als de sneeuw daar boven is weggesmolten, weer eens te herhalen!

Sneeuwwandeling door het Bluntau dal.

De afgelopen maanden zijn we veel heen en weer gereisd van Nederland naar Oostenrijk. Sollicitatiegesprek, woonruimte zoeken, niet slagen voor woonruimte en dus opnieuw huisjes  bekijken. Om nog maar te zwijgen van dat voorwerk thuis achter de pc en bellen met Oostenrijkse makelaars en verhuurders. Drukke, volle dagen dus. En dan ook nog 1000 kilometers heen en 1000 kilometers terug. Maar iedere keer probeerden we toch even een ''ontspanningsmomentje'' in te plannen in die dagen. Zo sliepen we in één van die lange weekenden dat we weer naar Oostenrijk togen in het mooie Bluntautal. Een werkelijk uniek stukje natuur onder de rook van Salzburg stad. De avond dat we aan kwamen sneeuwde het flink, het laatste stuk naar het huis waar we een appartement huurden was dus ook best spannend zo in het donker.

De volgende ochtend toen we onze gordijnen open trokken zagen we pas echt hoe mooi het gebied was. De bergtoppen knalden ons werkelijk waar vers besneeuwd, wit tegemoet, tegen een steeds strakker blauw wordende lucht. We wilden eigenlijk wel per direct aan de wandel, maar er stonden eerst 2 afspraken voor die ochtend gepland dus dat zat er niet in. Toen we echter onze ronde hadden gemaakt , gingen we in ons appartementje iets eten en direct daarop de wandelschoenen aan en de natuur in.  Deze hele zoektocht was namelijk best ook emotioneel zwaar en de rust in de natuur deed onze accu weer opladen. Deze wandeling wil ik jullie dus ook niet onthouden!

 

start: Parkeerplaats aan het begin van het Bluntautal (betaald parkeren) Golling an der Salzach

De wandeling is super makkelijk, zeer geschikt voor families, zelfs met een kinderwagen te belopen, zit amper hoogteverschil in. Maar de schoonheid van de natuur doet zo goed en voor ons nu met een flink pak verse sneeuw ook ideaal te belopen. De hele wandeling wordt je begeleid door de kristal heldere Torrener Ache en uiteindelijk kom je dan bij de Bluntausee. Ondanks dat het winter was, was het water niet bevroren en het water scheen prachtig Turquoise op.

 Na die prachtige seeën ( ja eigenlijk zijn het er 2) kom je uiteindelijk bij de Bärenhutte. hier zou je een smakelijke pauze kunnen inlassen. Wij zijn vanaf hier weer terug gewandeld , maar dan via de andere weg, naar ons startpunt. Halverwege de middag zakte de zon al weg  en begonnen we het toch wel vrij fris te krijgen. 

Ben je hier in de zomer en wil je toch nog echt een beetje het bergwandelgevoel in de benen krijgen kun je nog een heel eind door lopen. In de zomertijd zijn de Bluntau wasserfall en de Torrener wasserfall  nog te bezoeken. Vanaf hier begint de klim het Hagengebirge in, dit hoort bij de Berchtesgadener alpen, en er schijnt er zelfs een grot te vinden zijn.

Wil je dus ooit ook eens een relaxte wandeling maken in een prachtig stukje Salzburgerland, dan raad ik het Bluntautal absoluut aan!