Het Raurisertal

Vorige week was er hier een echte Snow dump gaande in Oostenrijk. Was er over de hele winter amper sneeuw gevallen  kwam er nu op de valreep met de lente nog een bak sneeuw aan. Gelukkig trok het grootste deel van de Snow dump langs ons heen, maar we ontkwamen er niet helemaal aan. Ik had al medelijden  met meneer Auswander, hij zou toch niet op zijn 1e zelfstandige werkdag ook nog aan het sneeuwketting moeten omleggen bij de truck?

Gelukkig viel het in onze omgeving dus redelijk mee, in het dal was het hoofdzakelijk regen of natte sneeuw, iets hoger kwam echter een mooie nieuwe laag te liggen. Wij waren natuurlijk ook wel nieuwsgierig naar de Neuschnee en dus togen wij zondag richting het Raurisertal . 

Het Raurisertal is 30 km lang , 253 vierkante meters maar herbergt maar 3100 vaste bewoners. Dit zorgt ervoor dat het dal heel natuurlijk is en een schat aan natuurschoon heeft.  Zo wordt Rauris ook wel  het "geheimes Juwel'' van Nationalpark Hohhe Tauern genoemd. Bijna 30 jaar geleden ontdekten wij als jong stel dit dal voor het eerst en doorkruisten wij het schitterende Rauriser  urtal. Dit willen we zeker deze zomer weer eens in de herhaling doen. Dochter Auswander is namelijk ook een echte wandel fanaat of zal ik maar zeggen een echte Klimgeit?

Er zijn zo veel mooie wandelmogelijkheden door het hele dal. Zo is er de : Tauerngoldrundwanderweg, Gletscherschaupfad, Wasserfallrundweg, in het Krumltal ook een zijdal van Rauris vind je een Themaroute over de Gieren en zo kan ik nog wel een half uur doorgaan. Van makkelijke wandelingen met kleine kinderen tot de echte klimroutes naar het Gipfelkreuz. Verder zijn er Goldwaschplatze, waar je je geluk kunt beproeven, als een echte goudzoeker, maar ook waterspeelplaatsen, speeltuinen en kun je met de Hochalmbahn  gemakkelijk de berg omhoog. Het laatste deel van het Raurisertal is trouwens een tolweg, Kolm Saigurn en kost je 9 euro. Met verschillende voordeelkaarten zoals de Salzburgerland card , Hohe Tauern card of de Rauriser gastenkaart krijg je korting of is de tocht zelfs gratis!

Terug naar zondag. We vertrokken vanuit een groen dal en iedere klim die we met de auto maakten werd het witter en witter. Kolm Saigurn deden we niet, die bewaren we voor de zomer, als de sneeuw weg is en we er echt fijn aan de wandel kunnen. We parkeerden de auto bij het Krumtal waar ook mooie wandelroutes starten. 

Als enige auto stonden we op de parking, de ticketautomaat werkte nog niet en het was er heerlijk stil, alleen het gezang van de vogels en het 'kloppen'' van de specht was hoorbaar. Overal waren sporen van dieren te zien, we probeerden te kijken welke dieren het allemaal waren. Hebben jullie een idee?

 

We passeerden  een prachtig Boswachtershuis, donker hout, groene luiken en midden in de bossen gelegen. Vanaf hier lopen we een pad de berg omhoog ,tenminste wat we denken dat het meeste op een pad lijkt. Dan komen we op een mooie open plek uit , we voelen ons alleen op de wereld, wat een rust heerst hier. Dochter Auswander vliegt uitgelaten door de sneeuw heen en wij genieten van haar kapriolen als ze bijna uitglijd. 

De sneeuw is uitstekende plaksneeuw en als we een balletje naar beneden rollen ontstaat al gauw een enorme bal. Zo groot dat hij niet  meer te rollen of te tillen valt. We besluiten een sneeuwpop te maken, onze eigen ''Raurie''. Vlijtig wordt er gezocht naar materialen om te dienen als ogen, mond, neus, haren en armen. 

Ondanks dat we niet echt kunnen wandelen hebben we een heerlijke tijd op deze manier. En terwijl de zon niet eens voluit schijnt gloeien onze wangen. De weerkaatsing van het UV licht op de sneeuw gaat immers dubbelop. Rozig rijden we weer naar huis en genieten na van ons ontspannen familiemoment, Dat was ook echt wel even hard nodig, we hebben weer de nodige hobbels op ons emigratie pad gehad. Maar daar over in een ander blog meer........

De 1e schoolweek en een Winterwonderland aan de Tappenkarsee.

De 1e schoolweek van dochter Auswander zit erop. Toen  ik haar achterliet maandag op school kreeg ik een klein beetje het peuter/kleuterschool gevoel over me heen: je laat je kleintje in een vreemde wereld achter en moet er maar op vertrouwen dat het goed komt. De hele dag dwalen je gedachten naar je kind af. Zo had ik dat tenminste wel deze maandag en vroeger  met oudste en jongste dochter Auswander. Herkenbaar voor jullie?

Toen ik de sleutel in het slot hoorde en haar vrolijke stemgeluid door de hal hoorde schallen wist ik dat het goed zat. Vlug liet ik mijn uitpakwerkzaamheden van vele verhuisdozen in de steek en rende de trap af om haar verhalen aan te horen. Nou het was allemaal prima verlopen, de docenten waren aardig en ook met wat leerlinge had ze al een leuk contact gehad. De wiskunde docent sprak een heel plat Pinzgauer dialect en was heel moeilijk te verstaan. Gelukkig tekende hij alles goed uit op het bord en was het zo voor haar wel te volgen geweest. Ik ga er van uit dat ze  als jong meisje de klanken van het plaatselijke dialect snel onder de knie zal krijgen.  En ja, alles was wel een stuk anders geweest en dus even wennen, maar ze had er een positief gevoel van en dat is gelukkig de hele week gebleven. Na één week nieuwe school is het ook al weer tijd voor vakantie. In Oostenrijk hebben de kinderen geen mei vakantie maar een week Paasvakantie. 

Ten slotte wil ik jullie nog even een mooie wandeling laten zien. Deze wandeling maakten we toen we dus ook een lang weekend in Oostenrijk doorbrachten tijdens onze huizenjacht. Het was winter en er lag een mooi laagje sneeuw, dus we moesten een wat makkelijkere wandeling doen, desondanks was het genieten van de natuur en de omliggende bergwereld.

Start: Parkeerplaats bij de Jägersee Kleinarl bij Wagrain

Hier wandelden we de heerlijke Jägersee rond als in een ''Winterwonderland'', De see ligt op 1099 meter en wordt doorkruist door de Kleinarlerbach, een constante aanvoer vers water vanuit de hoger gelegen Tappenkarsee en het smeltwater vanuit de bergen. Op dit moment is de see deels bevroren, maar we kennen dit mooie bergmeer ook al van ruim 25 jaar geleden toen we als jongs stel samen de wandeling vanaf hier maakten richting de Tappenkarsee. In de zomer kun je trouwens ook roeiboten huren om over dit schilderachtige smaragdgroene water te kunnen roeien. 

De wandeling rond het meer is ongeveer 2 km en was voor ons in de winter ideaal om even af te schakelen van de huizenjacht stress.

Ben je hier echter in de zomer dan raad ik je ten zeerste aan de wandeling richting de Tappenkarsee te maken. Er komt dan wel een klimmetje in van zo een 700 meter, maar de route is echt prachtig mooi , komt langs mooie watervallen en stijgt in serpentines omhoog. Vergeet ook niet te genieten onderweg, het is geen hardloopwedstrijd. De see is een waar natuurjuweel en is één van de grootste bergmeren van de Ost-alpen. Eventueel wandel je nog door voor een ''gute jause'' naar de Tappenkarsee hut.

Deze wandeling staat ook zeker weer op de lijst om in de zomer ,als de sneeuw daar boven is weggesmolten, weer eens te herhalen!

Met Kaiserwetter naar de Hintersee bij Mittersill

Schilderachtig gelegen tussen steile bergen ligt de Hintersee op 1313 meter hoogte. In 1495 is deze bergsee ontstaan door een geweldige lawine. Het is de grootste bergsee uit de omgeving Mittersill, ze is 550 meter lang en op zijn diepst 10 meter, het water is glashelder. Alleen konden wij dat op onze wandeldag niet echt zien doordat een groot deel van het meer nog was dichtgevroren.

We hadden er even genoeg van: uitpakken, inruimen, kleine klusjes en regelzaken, we moesten er even tussenuit! Daarbij was het stralendes ''Kaiserwetter'' zoals ze dat hier noemen, stralend weer, strakblauwe lucht en weinig wind, ideaal wandelweer dus....

start: parkeerplaats Schösswendklamm Mittersill, op de route richting Felbertausernstrasse, direct na de tunnel rechtsaf.

 

7.70 kilometer en 350 hoogtemeters 

Direct na de parkeerplaats volg je het wandelbordje richting de klamm. Een piepklein stukje natuurjuweel, vanaf verschillende uitzichtpunten kun je zien hoe sterk water eigenlijk is. Daarna blijf je de bordjes Hintersee volgen. Je volgt de rivier, komt over almen die, terwijl wij hier in maart waren, nog deels besneeuwd en deels bezaaid  met krokussen waren. In de zomer zullen hier koeien en paarden lopen, dit zagen wij aan de weideroosters en de hekjes die we onderweg tegen kwamen. 

Op een gegeven moment werd het sneeuw te diep voor ons en besloten we de normale weg te volgen. Bij zomerdag moet het geen enkel probleem zijn deze schilderachtige route te vervolgen. Het zicht op de steile bergen van dit keteldal wordt steeds mooier, overal komen watervallen naar beneden en de vogels genieten al fluitend van de warme voorjaarszon. Dan horen we een enorm gedreun, het lijkt wel onweer, en het dondert en echoot door de bergen; een lawine! Vol ontzag bekijken we, op veilige aftstand, dit natuurspektakel. Hoe verder we het dal in komen, hoe meer lawines we horen en zien vallen. 

Aangekomen bij de Hintersee blijkt het grootste deel van de see nog bevroren te zijn, desondanks is het een schitterend plaatje om te bekijken. We nemen plaats op één van de vele bankjes en genieten van de zon op ons gezicht en eten onze lunch op dat betoverende plekje. Normalerwijs kun je een  ''lehrweg'' rond de see volgen , een familiewandeling met info borden en wetenswaardigheden, maar de sneeuw was er echt te diep. Daarbij kwam het gevaar van de lawines, die achter in het dal natuurlijk nog groter was. We besloten ter plekke hier iets later in het voorjaar zeker nog eens terug te komen. In april zou het hier op de almen één zee van Narcissen zijn, we zijn benieuwd. Wordt vervolgd dus!

 

 

Sneeuwwandeling door het Bluntau dal.

De afgelopen maanden zijn we veel heen en weer gereisd van Nederland naar Oostenrijk. Sollicitatiegesprek, woonruimte zoeken, niet slagen voor woonruimte en dus opnieuw huisjes  bekijken. Om nog maar te zwijgen van dat voorwerk thuis achter de pc en bellen met Oostenrijkse makelaars en verhuurders. Drukke, volle dagen dus. En dan ook nog 1000 kilometers heen en 1000 kilometers terug. Maar iedere keer probeerden we toch even een ''ontspanningsmomentje'' in te plannen in die dagen. Zo sliepen we in één van die lange weekenden dat we weer naar Oostenrijk togen in het mooie Bluntautal. Een werkelijk uniek stukje natuur onder de rook van Salzburg stad. De avond dat we aan kwamen sneeuwde het flink, het laatste stuk naar het huis waar we een appartement huurden was dus ook best spannend zo in het donker.

De volgende ochtend toen we onze gordijnen open trokken zagen we pas echt hoe mooi het gebied was. De bergtoppen knalden ons werkelijk waar vers besneeuwd, wit tegemoet, tegen een steeds strakker blauw wordende lucht. We wilden eigenlijk wel per direct aan de wandel, maar er stonden eerst 2 afspraken voor die ochtend gepland dus dat zat er niet in. Toen we echter onze ronde hadden gemaakt , gingen we in ons appartementje iets eten en direct daarop de wandelschoenen aan en de natuur in.  Deze hele zoektocht was namelijk best ook emotioneel zwaar en de rust in de natuur deed onze accu weer opladen. Deze wandeling wil ik jullie dus ook niet onthouden!

 

start: Parkeerplaats aan het begin van het Bluntautal (betaald parkeren) Golling an der Salzach

De wandeling is super makkelijk, zeer geschikt voor families, zelfs met een kinderwagen te belopen, zit amper hoogteverschil in. Maar de schoonheid van de natuur doet zo goed en voor ons nu met een flink pak verse sneeuw ook ideaal te belopen. De hele wandeling wordt je begeleid door de kristal heldere Torrener Ache en uiteindelijk kom je dan bij de Bluntausee. Ondanks dat het winter was, was het water niet bevroren en het water scheen prachtig Turquoise op.

 Na die prachtige seeën ( ja eigenlijk zijn het er 2) kom je uiteindelijk bij de Bärenhutte. hier zou je een smakelijke pauze kunnen inlassen. Wij zijn vanaf hier weer terug gewandeld , maar dan via de andere weg, naar ons startpunt. Halverwege de middag zakte de zon al weg  en begonnen we het toch wel vrij fris te krijgen. 

Ben je hier in de zomer en wil je toch nog echt een beetje het bergwandelgevoel in de benen krijgen kun je nog een heel eind door lopen. In de zomertijd zijn de Bluntau wasserfall en de Torrener wasserfall  nog te bezoeken. Vanaf hier begint de klim het Hagengebirge in, dit hoort bij de Berchtesgadener alpen, en er schijnt er zelfs een grot te vinden zijn.

Wil je dus ooit ook eens een relaxte wandeling maken in een prachtig stukje Salzburgerland, dan raad ik het Bluntautal absoluut aan!