Rund um den Achberg en de Aschauer Klamm

''Lieverd, ik verwacht een pakje, maar moet echt nodig naar het toilet, kun jij zo meteen de deur wel even openen?'' Met dat berichtje stuurde ik dochter Auswander richting de voordeur, waar tot haar verbazing geen postbezorger maar een oude klasgenoot voor onze deur stond. Toen we later aan de koffie en fris zaten bleek dat het haar toch niet als complete verassing overviel omdat ze ineens geen live locatie meer kreeg te zien op de telefoon. Ze had hun hele camperreis kunnen volgen en nu ze in de buurt van Oostenrijk  kwamen ineens niet meer. Daar had ze toch wel even haar gedachten over laten gaan. En nu haar schoolvriendin van het vriendengroepje net goed en wel terug was naar Nederland, stond nu dus weer een schoolvriend op de stoep. Geweldig toch, dochter Auswander was beslist niet: ''Uit het oog uit het hart.''

De beide pubers wilden de volgende dag graag met de cabinebahn omhoog gaan en terug wandelen, zijn ouders namen zich een luxe relax en geniet dag voor en wij als Auswanders, besloten voor een lange dag-wandeling te gaan in de omgeving van Unken.

Nadat we heerlijk krakend verse broodjes en wat lekkere smeerseltjes als beleg hadden gekocht reden wij richting Unken. We kenden deze omgeving van de Innersbachklamm en besloten daar op de parking de auto te plaatsen en de wandeling te beginnen. De bergschoenen werden weer vastgeknoopt, de rugzak gevuld met de verse broodjes en voldoende drinkwater en we gingen op pad. Volgens de routebeschrijving zou het een wandeling van 17,5 km zijn. Het 1e deel verliep langs de rivier de Saalach  en over houten bruggetjes die stevig in de muur verankerd zitten. We verbazen ons over de enorme hoeveelheid aan Cyclaampjes die hier groeien. De mini versie van de Cyclaam zoals we die kennen als kamerplant. Verder zien we ook heel erg veel Stengel-enzianen, met hun mooie blauwe kleur. De flora is hier bijna onwerkelijk mooi. De wandeling heet officieel: rund um den Achberg,maar staat vrijwel nergens zo aangegeven op de bordjes. Mijn tip bij deze om een lijstje bij je te hebben  ( of screenshot van dit blog) en dan deze punten aan te houden:

Unken- Kirche- Gsengsteig- Fussbalplatz-( je komt uit vlak bij de oude grensovergang naar D, hier steek je weg over) Klaranlage- Köstlerhof -Haiderhof- Aschauer klamm ( het hoogtepunt van deze tour!)-Reith-Innersbachklamm-Gaissteig-Steganlange Schwerm ( de houten bruggetjes tegen de Saalachoever), eventueel een afsteker naar de Lowenquelle- en uiteindelijk over de grote brug weer naar Unken.

De wandeling voert ons heen en terug over de grens naar het Duitse Berchtesgaden, zelfs door een gehuchtje dat Niederland heet en is geweldig mooi en gevarieerd. Wat kleine Kanttekeningen: de zwaarte zit hem in de lengte een kleine 20 km, niet zo zeer in de klim dat zijn slechts iets meer dan 400 meter en de route door de klamm is wat moeilijker. Op de borden staat aangegeven dat je rekening moet houden met alpine gevaren, dit betekend dus smalle paadjes en gevaar van vallend gesteente. Maar op de smalste en steilste stukken is de route wel gezekerd met touwen, dus eigenlijk nergens echt gevaarlijk. Goede schoenen zijn belangrijk, goed opletten waar je loopt en eventueel kleinere kinderen bij de hand nemen. Ineens komt ons de klamm toch wel erg bekend voor en na wat brainstormen komen we erachter dat we hier al eens wandelden met onze oudste dochter en jongste dochter nog in het buideltje. Destijds waren mijn schoonouders 40 jaar getrouwd en vierden we dat als familie in Berchtesgaden. Wie had gedacht dat we een kleine 15 jaar later in deze prachtige omgeving zouden wonen?

 

Ons loopt ondertussen het zweet in pareltjes naar beneden, de temperatuur is boven de 30 graden  en er staat geen wolkje aan de hemel. We zijn blij met af en toe wat schaduw. Op een lieflijk plekje langs de rivier in de klamm gaan we een heerlijke verkoelende pauze houden. De Aschauer klamm noemen ze ook wel ''die klamm  der 100 gumpen''. Gumpen zijn natuurlijk gevormde poeltjes tussen de waterval etappes in, zeer idyllisch gelegen met hun kristalheldere water. Ze lokken ons met deze warmte enorm aan en we besluiten een pauze te maken.  De warme voeten gaan het water in, wat een verrukking, we voelen de weldadige koelte door ons hele lijf stromen. We vullen ons vocht aan, want we kunnen onze kleding bijna uitwringen, eten nog wat en dan moeten we echt weer door, we zijn immers nog maar net even over de helft. Als we het pad weer op stappen zien we een Hazelworm die niet verder komt, hij krijgt de klim tegen de boomwortel omhoog niet klaar. Voorzichtig pakt meneer Auswander hem op en zet hem veilig aan de kant. Een Hazelworm lijkt op een slang, maar is een Pootloze Hagedis en niet gevaarlijk.

De klamm doet ons een beetje denken aan de wandeling bij Kotli tijdens onze vakantie in Kroatië, al was het water daar nog wel een stuk warmer. Geleidelijk aan hebben we een hele klim gemaakt, maar door de overweldigende omgeving die iedere bocht tevoorschijn kwam hadden we dat amper door. Dit deel van de wandeling komen we meerdere mensen tegen, alhoewel niet enorm veel. Zodra we de klamm uit zijn en de route vervolgen zijn we weer compleet alleen. Na het deel door het bos komen we op een paradijselijk mooi deel met zicht op de Loferer Steinberge. Er staat zelfs een huisje langs de route als uit een plaatsjesboek. Hier zou je werkelijk jaloers op kunnen zijn, de rust, het uitzicht, zucht zwijmel.....Maar anderzijds zal het in de winter niet zo gemakkelijk zijn om het huis te bereiken en heb je waarschijnlijk wel een eigen trekkertje met sneeuwschuiver nodig. 

Onze stappentellers geven inmiddels al bijna 17 km aan, maar nog geen eindpunt te zien en mede door de warmte begint de moeheid iets toe te slaan, ook mijn knie begint met de afdaling toch wel te protesteren. Even doorbikkelen  dus en genieten van het mooie uitzicht, de veelvoud aan wilde Cyclamen en Enzian's en de overheerlijke rust. Af en toe bij een waterbakje of stroompje verfrissen we ons, manlief vult zijn complete pet met water en zet hem op zijn hoofd, een komisch gezicht! 

Uiteindelijk redden we het net thuis om ons wat op te frissen en schone kleding aan te trekken, de uitgebreide douche die we ons hadden voorgenomen moeten we even doorschuiven. Ik had namelijk een tafeltje voor 6 gereserveerd om half 8 en dat hebben we uiteindelijk net gered. Na 20 km lopen gaat de schnitzel mit Pommes en goudgele Stiegl er goed in. Meestal gaat er een deel van mijn maaltijd naar meneer Auswander, maar ik heb reuzetrek na deze prachtige maar lange wandeling. We kletsen onderwijl over onze dag die we allen op een andere manier doorgebracht hebben en dan is het tijd om afscheid van elkaar te nemen. De camper stuurt morgen weer richting Nederland. 

De Aschauer klamm is een aanrader, vrij toegankelijk. De wandelparking vindt je aan de weg tussen Lofer en het Duitse Schneizlreuth. Maar als je de rondwandeling in zijn geheel wil maken, net als ons kun je parkeren bij Unken of de Innersbachklamm. Op tijd weg gaan om de dag optimaal te genieten!

Bedankt nog voor jullie lieve reacties op onze vorige Blogs. Nogmaals de vraag om met naam of initialen te antwoorden, als je anoniem  reageert. Dat maakt het voor ons extra leuk om te lezen. 

Voor nu tot ziens en 

Pfiat di

0

Kreuzköpfl

Na 2 wat mindere weken qua weer, was het dan eindelijk weer eens een echte dag om hoog de bergen in te gaan. Veel zicht en geen vooruitzicht op een onweersbui in de loop van de middag, dus tijd om onze rugzak weer eens in te pakken. We rijden naar het ons bekende Bad Fusch, het ooit Mondaine kuurplaatsje boven Fusch an der Grossglocknerstrasse. De slippers worden verruild voor stevige bergschoenen en we gaan op pad. Er staat 3,5 uur op het bordje om de top van de Kreuzköpfl te bereiken, een klim van bijna 1000 meter. De Hike is een T3, dat houd in dat het even wat pittiger is dan een gewone bergwandeling, met steile, moeilijkere  stukken en door natuurlijke gebied.  We laten ons niet afschrikken, we hebben de hele dag, en de staalblauwe lucht steekt prachtig af tegen de witte toppen, want vorige week is er zelfs boven op wat verse sneeuw gevallen. Al gauw komen we voor de 1e uitdaging te staan, de regen van de laatste tijd en het lopen van de koeien daar, heeft een deel van het pad veranderd in een heus schuin lopend modderbad! Hoe komen we hier door heen? Teruggaan en een andere wandeling zoeken, of maar gewoon door? We besluiten gewoon door te gaan, het zal immers overal het zelfde zijn. Via wat opstaande graspollen, banen we ons een weg door dit modderbad en gelukkig komen we alle 3, zonder glijpartijen droog en schoon over. Ik ben dan ook zeer blij met mijn wandelstokken als extra steun. 

Het is er heerlijk  rustig, deze wandeling is eens niet toeristisch overlopen, zoals op dit moment er veel zijn. Iedere dag verbazen we ons er weer over hoe enorm druk het hier is met toeristen alle Parkings bij Bergbahnen en andere attracties  staan propvol. Ook onderweg verneem je het, de route naar het werk of naar de winkel duurt een keer zo lang. Ook meneer Auswander heeft het op zijn werk daardoor een stuk drukker gekregen.

Wij genieten van de rust, de vogels en het aanzwellend geruis van de waterval. Bij de waterval staan we even te genieten van de heerlijke verfrissende bries die het  water geeft, we zijn al aardig warm geworden van de klim. Daarna gaat het steil bergop, we voelen onze kuiten al gaan branden . In mijn hoofd hoor ik een stemmetje dat zegt: Waarom doe ik me dit zelf ook aan?

Soms is er even tijd op een vierkante meter iets rechter stukje om een kleine ''verschnaufpause'' te houden, maar dat is het dan ook wel. We smachten alle 3 wel naar een bankje om even lekker te zitten en wat bij te tanken, maar alles wat er komt is geen bankje. Dat is het enige nadeel van deze rustigere, niet overlopen wandelingen, er zijn ook vrijwel geen bankjes. Als vader en dochter echt  moeten eten, besluiten we maar gewoon op de grond te gaan zitten, als er even een rechter stuk over een stuk ''Schotterstrasse'' komt. Dat deel weg is het enige rechte stuk van de wandeling en we zijn echt blij onze kuiten even rust te kunnen geven. We besluiten ter plekke dat als deze weg ook richting Bad Fusch gaat, als is het met een kleine omweg, we die dan op de terugweg zullen volgen. Want we zien het alle 3 niet zitten om het modderbad straks naar beneden te moeten lopen, dat wordt één grote glijpartij! We turen in de verte om het pad te volgen en zien dan inderdaad een splitsing in de weg richting Bad Fusch gaan. Pfew, zijn we daar even blij mee!

Onderweg komen we nog een groep koeien tegen en moeten we dus tussen de vlaaien door laveren, maar ook dat gedeelte komen we prima door. Daarna begint de stijging weer en nu nog steiler dan het 1e deel. We concentreren ons op het moois onderweg, de paddenstoelen vliegen nu letterlijk als paddenstoelen uit de grond , maar we zien ook mooie bloemen en planten. Dan komen we weer door een stuk bos en dan gaan we over de open grasweides. En ja voor het eerst treffen we andere wandelaars aan, man vrouw en hond zijn bezig aan de afdaling.

Dan eindelijk zien we het 1e bankje in de verte, het zijn gewoon 3 boomstammen als zitvlak en een plank als rugleuning maar het voelt voor ons als een luxe sofa, en dan dat uitzicht: Fenomenaal! We kijken over het hele dal heen  en zien links van ons de Glocknergruppe en een heel klein stukje van de Grossglocknerstrasse met ieni mini autootjes erop. We zouden wel een hele dag willen blijven zitten om van dit geweldige uitzicht te genieten, maar we moeten nog een mooi stuk, dus we tanken even bij en gaan dan weer op pad. 

Het pad wordt steiler en gaat uiteindelijk over  in een soort brede ''Grat'', vergezeld van vele mooie vlinders zoals het Tweekleurig Hooibeestje en het Alpenhooibeestje komen we aan bij een deel wat is gezekerd met touwen om de klim en afdaling iets te vergemakkelijken. Hier ben ik echt wel blij mee. Dan komt eindelijk de top in zicht. Even zakt de moed me in de schoenen. '''Moet ik daar nog helemaal heen'', vraag ik me af  en zou eigenlijk wel willen opgeven. Dochter Auswander met haar jeugdige energie heeft de pas er goed in en ik zie haar gedaante steeds kleiner worden. Maar ik pak al mijn moed en energie tezamen, ik ben nu zo ver gekomen, dit laatste deel moet ook nog lukken. En na een laatste steile klim staan we dan alle 3 boven bij het Gipfelkreuz, wat een euforie. Maar wat een desillusie als blijkt dat de hele top bezaaid is met vliegende mieren! Binnen de kortste keren zitten we eronder, het lijkt wel één van de 10 plagen, we weten  niet hoe snel we weg moeten komen. We maken gauw wat Top fotos, als bewijs en schrijven een heel kort stukje in het gipfelbuch, dan dalen we snel een stuk af. Een stukje lager is er niks aan de hand en peuzelen we onze Jause lekker op en genieten, kriebelvrij, want geen vliegende mieren, van het mooie uitzicht. Een vliegtuigje wat langs vliegt is zelfs lager dan ons, een bijzonder gezicht. 

Vader en dochter zijn dusdanig aangesterkt dat zij de volgende top nog willen halen, de Kühkarlkopf. Het is immers maar 170 meter stijgen nog! Ik bedank hier hartelijk voor, ik ben blij deze top gehaald te hebben en geniet nog even van het overweldigende uitzicht, Daarna daal ik rustig op mijn gemakje af om mijn knieën niet te zwaar te belasten. Ondertussen heb ik de tijd om rustig wat vlinders te fotograferen en neem alle tijd op het bankje onderweg om heerlijk van het uitzicht te genieten. Dan wordt het me echt te warm in de volle zon en snak naar de schaduw van de bomen een stuk lager, dus ik besluit rustig verder af te dalen. Hoorde ik nu stemmen in de verte? En ja hoor, na een poosje wordt het geluid sterker en ook dochterlief haar belletje aan haar rugzak hoor ik vrolijk rinkelen. Ze zijn dus bijna bij me en inmiddels hebben we het stukje Schotterstrasse ook bereikt. 

Ik krijg nog even een foto te zien van het behalen van deze top en dan lopen we door en zoals gepland volgen we nu de Schotterstrasse. Er wijst geen bordje die kant op, maar we zien aan de richting dat het de goede kant op gaat, misschien iets langer, maar wel veiliger dan die modderglijbaan. Wat een rust voor onze benen en toch fijn genieten van de mooie omgeving. We komen langs verschillende watervalletjes waar we ons even heerlijk verkoelen en zien ondertussen ook de lucht betrekken. houden we het nog droog? Aan het eind van het pad staan we voor een gesloten hek, manlief wil het openen, maar er zit een groot slot op, dat wordt er dus overheen klimmen of onder het prikkeldraad door. Aan de andere kant van het hek zien we een verbodsbord staan, nou ja dat konden we van bovenaf niet zien, we waren niet expres in overtreding. 

Met vermoeide en warme voeten ploffen we neer op het bankje bij het meertje van Bad Fusch, maar lang kunnen we niet genieten van deze pauze, het begint te regenen en we besluiten het bankje onder de bomen op te zoeken om te schuilen. Het bankje waar mijn ouders een paar weken terug beschutting zochten tegen de felle zon. Gelukkig blijft het bij en mini buitje, maar we besluiten toch maar om de schoenen weer aan te doen en richting de auto te lopen. Respectievelijk 15 en 17 km hebben we deze dag weer gelopen en dan is het altijd fijn om de auto weer te zien en de bergschoenen te kunnen inruilen tegen slippers. 

Het was een prachtige, doch pittige tocht. Wie deze mooie tocht ook eens wil maken: Wees voorbereid!

Pascha loopt inmiddels heerlijk buiten en is blij met zijn vrijheid. Na 4 weken binnen was hij ook echt toe aan dit uitje. De eerste keer was het best spannend. Komt hij wel terug? Soms ''hopt'' hij door de tuin achter een Sprinkhaan aan of een vlieg. Laatst had hij een mooie dag-actieve nachtvlinder te pakken, gelukkig kon dochter Auswander het verschrikte beestje redden en  later nog weg laten vliegen. Soms is Pascha ook wel een held op sokken, bij een vreemd geluid spurt hij bij ons de trap van de veranda op, een komisch gezicht!

De laatste dagen wat gezellige bezoekjes gehad van vrienden en oude bekenden, allen op terugreis uit het zuiden of in deze buurt met vakantie. Even een bakkie koffie drinken , bijkletsen en een rondje door ons huis. Lieve vrienden, wij hebben erg genoten van jullie komst! Zelfs dochter Auswander haar schoolvriendin wilde na het weekje Italie toch nog weer even langs om gedag te zeggen. Waar zij een week eerder met verse sneeuw over de Grossglockner vertrokken, kwamen ze met 31 graden terug. wat een verschil! 

Allen weer bedankt voor de lieve reactie's op de vorige blogs. We genieten hier altijd weer van. 

Tot een volgende keer

Pfiat di.

Kitzlochklamm en veranderingen.

 Ik moest ineens vorige week denken aan deze zin die ik ergens gelezen had: ''Ergens  heen gaan te wonen, is wel iets anders dan er altijd vakantie houden''. En ja, ik kan niet anders dan dit inderdaad beamen. Nu we beide in het werkproces zitten, is het allemaal een stuk drukker geworden en moeten we het echt van een vrij moment hebben. We zitten nu in het echte leven hier. Ben je op vakantie dan heb je alle tijd om op pad te gaan, mits het weer het natuurlijk toelaat. Je ontdekt in de loop van de tijd ook de mentaliteit van de Oostenrijker en dat is veel werken. Als ze wel eens hoorden waar wij al allemaal geweest waren om te wandelen  of gewoon van de natuur te genieten, kregen we menigmaal te horen dat ze er nog nooit waren geweest of heel heel lang geleden omdat ze er gewoon geen tijd voor hadden. En dan woon je in zo een mooi land.......

 Er zijn trouwens wat veranderingen geweest in mijn werk. Ik ben van de mobiele zorg overgegaan naar de stationaire zorg. Alhoewel ik enerzijds de zorg thuis erg fijn vond had het ook een hoop min punten. De tijd van de ene naar de andere kunde stond vast en moest je je dus aan houden. Kwam je door ''starker verkehr'' later aan dan in de planning stond, moest je alles weer verantwoorden middels een rapportage en werd het alleen maar later. Daarbij kwam nog dat mijn rooster regelmatig wisselde en ik echt niet de hele week wilde werken. Volgens de planner was er met mijn wensen niet altijd rekening te houden omdat er binnen de thuiszorg regelmatig een ''kunde'' uitviel door ziekte of ziekenhuisbezoek. Ik heb toen aangegeven op zoek te gaan naar een andere baan omdat ik een goede balans tussen werk en privé erg belangrijk vind. Men wilde mij echter niet kwijt en bood me toen in een Seniorenhaus een baan aan. Waar ik dus deze week voor het eerst gewerkt heb. Ook dit was natuurlijk best erg spannend voor me, daar ik de laatste 2,5 jaar ''niet meer aan het bed gestaan had'' , ik mijn kennis weer een beetje moest opfrissen en ik weer helemaal opnieuw moest beginnen met het leren kennen van bewoners en collega's. Maar ik heb hier in ieder geval mijn 3 dagen werken per week  en weet een maand van te voren mijn rooster. 

Nog meer veranderingen. Na de warme weken die geweest zijn is het weer de afgelopen week echt omgeslagen. Tussendoor nog eens een mooie dag of dagdeel, maar ook regelmatig regen. Het is gelukkig geen noodweer zoals in Karinthië of Italië waar hagelstenen van enorme proporties vielen en voor enorme schade zorgde. De beelden op tv liegen er niet om, en voor veel vakantiegangers is de vakantie snel ten einde gekomen. Wat een ''kater'' om zo je vakantie te beleven waar je lang naar uit hebt gekeken en geld voor opzij hebt gezet.....

Juist nu het, jammer genoeg, wat  minder mooi is, is dochter Auswander haar schoolvriendin samen met haar ouders hier op vakantie op de camping. Gelukkig zijn er tussendoor ook mooie droge momenten en vermaken ze zich  prima, alleen al elkaar weer zien en even bijkletsen is natuurlijk al fijn. Samen maakten we  een mooie tocht door de Kitzlochklamm en die willen we jullie ook niet onthouden.

Kitzlochklamm : Ausflug in eine magische Welt

                                                                                                                                              

''Helmplicht'' staat er op een bord bij de ingang. Grote gele helmen die net schoongepoetst zijn liggen op ons te wachten. Een komisch gezicht is het wel, een beetje lacherig bekijken we elkaar en ik schuif nog een lok haar aan de kant om beter zicht te hebben. Als eerste valt de mooie waterval op, wild stort het water zich naar beneden en het zal zeker nog wilder zijn na de regen van de afgelopen nacht en de hoosbui die kort te voren is geweest. Nu wij er echter zijn is het gelukkig droog en we krijgen zelfs nog de zon te zien , wat de klamm nog mooier doet uitkomen. Iedere bocht geeft weer een ander schouwspel, we zien hoe het water in de loop der jaren zich woest kolkend een weg heeft gebaand tussen de hoge rotwanden door. Dan volgt een flinke klim over  houten trappen, 120 meter moeten we omhoog. Op een plateau neem ik een korte ''Verschnaufpause'' en trek mijn jas uit, het zweet loopt me al in straaltjes over de rug en ik zie dat de rest van de groep er ook zo over denkt. We begrijpen ook waarom de helmen gedragen moeten, we komen door uitgehakte gangen in de rotsen die hier en daar best wat laag en donker zijn. Je moet er niet aan denken dat je hier je hoofd zou stoten aan een rots! We genieten van de mooie zichten op de rivier, maken hier en daar wat foto's en gaan zo op ons gemakje door de Klamm. Aan het eind van de Klamm staat een gedenk plateau. In de zomer van 1974  was er een schoolreisje met een groep van 30 meisjes in de klamm. Ze waren opgesteld door de lerares op de brug voor een herinneringsfoto, maar ja , de brug hield de last niet en stortte in, 8 kinderen vonden de dood bij dit verschrikkelijke ongeluk. De lerares is later veroordeelt. Wat een afschuwelijke tragedie in zo een mooie omgeving. Ik denk aan de ouders van de kinderen en voel de pijn van binnen. Maar ook de lerares heeft daarna vast geen fijn leven meer gehad. Vreselijk.....

De Klamm werd een paar jaar gesloten en veiliger gemaakt. Tegenwoordig zijn er strenge regels voor klammen en wordt er jaarlijks controle uitgevoerd en natuurlijk NOOIT, met een grote groep mensen op een brug blijven staan. 

Klammen en Schluchten ( een brede kloof die je vaak zonder entree kunt lopen) vind je vooral in de alpen. Oostenrijk heeft er ook veel, maar het exacte aantal heb ik niet kunnen vinden. In de loop der jaren liepen wij in Oostenrijk, Zwitserland en Italië al menige klamm. Het  snel stromende water en de avontuurlijke wandelpaden tussen de rotsen door samen met het natuurschouwspel , maken het tot een mooie wandeling. Daarnaast is een voordeel dat het niet altijd helder weer hoeft te zijn , zoals voor een hooggebergte toer wel fijn is. Je moet wel een beetje redelijk ter been zijn en kleine kinderen bij de hand nemen. Stevig schoeisel is ook wel een must, het kan altijd iets glad zijn door het vocht in de klamm en soms zijn er ook wel wat hoge stappen te nemen. 

start: Taxenbach. Meer dan genoeg  gratis parkeerplaatsen bij de Klamm

entree: voor volwassenen 9 euro en kids 6,60, Met de gastenkaart krijg je korting. 

Met de entree gelden wordt de klamm onderhouden.

De route door de Klamm is ongeveer 1500 meter en je doet op je gemakje, 1,5 uur over. Je kan de route verlengen door na de Klamm nog naar Maria Elend te wandelen en zo weer terug naar Taxenbach. Dan komt er 1,5 uur bij.