Kitzlochklamm en veranderingen.

 Ik moest ineens vorige week denken aan deze zin die ik ergens gelezen had: ''Ergens  heen gaan te wonen, is wel iets anders dan er altijd vakantie houden''. En ja, ik kan niet anders dan dit inderdaad beamen. Nu we beide in het werkproces zitten, is het allemaal een stuk drukker geworden en moeten we het echt van een vrij moment hebben. We zitten nu in het echte leven hier. Ben je op vakantie dan heb je alle tijd om op pad te gaan, mits het weer het natuurlijk toelaat. Je ontdekt in de loop van de tijd ook de mentaliteit van de Oostenrijker en dat is veel werken. Als ze wel eens hoorden waar wij al allemaal geweest waren om te wandelen  of gewoon van de natuur te genieten, kregen we menigmaal te horen dat ze er nog nooit waren geweest of heel heel lang geleden omdat ze er gewoon geen tijd voor hadden. En dan woon je in zo een mooi land.......

 Er zijn trouwens wat veranderingen geweest in mijn werk. Ik ben van de mobiele zorg overgegaan naar de stationaire zorg. Alhoewel ik enerzijds de zorg thuis erg fijn vond had het ook een hoop min punten. De tijd van de ene naar de andere kunde stond vast en moest je je dus aan houden. Kwam je door ''starker verkehr'' later aan dan in de planning stond, moest je alles weer verantwoorden middels een rapportage en werd het alleen maar later. Daarbij kwam nog dat mijn rooster regelmatig wisselde en ik echt niet de hele week wilde werken. Volgens de planner was er met mijn wensen niet altijd rekening te houden omdat er binnen de thuiszorg regelmatig een ''kunde'' uitviel door ziekte of ziekenhuisbezoek. Ik heb toen aangegeven op zoek te gaan naar een andere baan omdat ik een goede balans tussen werk en privé erg belangrijk vind. Men wilde mij echter niet kwijt en bood me toen in een Seniorenhaus een baan aan. Waar ik dus deze week voor het eerst gewerkt heb. Ook dit was natuurlijk best erg spannend voor me, daar ik de laatste 2,5 jaar ''niet meer aan het bed gestaan had'' , ik mijn kennis weer een beetje moest opfrissen en ik weer helemaal opnieuw moest beginnen met het leren kennen van bewoners en collega's. Maar ik heb hier in ieder geval mijn 3 dagen werken per week  en weet een maand van te voren mijn rooster. 

Nog meer veranderingen. Na de warme weken die geweest zijn is het weer de afgelopen week echt omgeslagen. Tussendoor nog eens een mooie dag of dagdeel, maar ook regelmatig regen. Het is gelukkig geen noodweer zoals in Karinthië of Italië waar hagelstenen van enorme proporties vielen en voor enorme schade zorgde. De beelden op tv liegen er niet om, en voor veel vakantiegangers is de vakantie snel ten einde gekomen. Wat een ''kater'' om zo je vakantie te beleven waar je lang naar uit hebt gekeken en geld voor opzij hebt gezet.....

Juist nu het, jammer genoeg, wat  minder mooi is, is dochter Auswander haar schoolvriendin samen met haar ouders hier op vakantie op de camping. Gelukkig zijn er tussendoor ook mooie droge momenten en vermaken ze zich  prima, alleen al elkaar weer zien en even bijkletsen is natuurlijk al fijn. Samen maakten we  een mooie tocht door de Kitzlochklamm en die willen we jullie ook niet onthouden.

Kitzlochklamm : Ausflug in eine magische Welt

                                                                                                                                              

''Helmplicht'' staat er op een bord bij de ingang. Grote gele helmen die net schoongepoetst zijn liggen op ons te wachten. Een komisch gezicht is het wel, een beetje lacherig bekijken we elkaar en ik schuif nog een lok haar aan de kant om beter zicht te hebben. Als eerste valt de mooie waterval op, wild stort het water zich naar beneden en het zal zeker nog wilder zijn na de regen van de afgelopen nacht en de hoosbui die kort te voren is geweest. Nu wij er echter zijn is het gelukkig droog en we krijgen zelfs nog de zon te zien , wat de klamm nog mooier doet uitkomen. Iedere bocht geeft weer een ander schouwspel, we zien hoe het water in de loop der jaren zich woest kolkend een weg heeft gebaand tussen de hoge rotwanden door. Dan volgt een flinke klim over  houten trappen, 120 meter moeten we omhoog. Op een plateau neem ik een korte ''Verschnaufpause'' en trek mijn jas uit, het zweet loopt me al in straaltjes over de rug en ik zie dat de rest van de groep er ook zo over denkt. We begrijpen ook waarom de helmen gedragen moeten, we komen door uitgehakte gangen in de rotsen die hier en daar best wat laag en donker zijn. Je moet er niet aan denken dat je hier je hoofd zou stoten aan een rots! We genieten van de mooie zichten op de rivier, maken hier en daar wat foto's en gaan zo op ons gemakje door de Klamm. Aan het eind van de Klamm staat een gedenk plateau. In de zomer van 1974  was er een schoolreisje met een groep van 30 meisjes in de klamm. Ze waren opgesteld door de lerares op de brug voor een herinneringsfoto, maar ja , de brug hield de last niet en stortte in, 8 kinderen vonden de dood bij dit verschrikkelijke ongeluk. De lerares is later veroordeelt. Wat een afschuwelijke tragedie in zo een mooie omgeving. Ik denk aan de ouders van de kinderen en voel de pijn van binnen. Maar ook de lerares heeft daarna vast geen fijn leven meer gehad. Vreselijk.....

De Klamm werd een paar jaar gesloten en veiliger gemaakt. Tegenwoordig zijn er strenge regels voor klammen en wordt er jaarlijks controle uitgevoerd en natuurlijk NOOIT, met een grote groep mensen op een brug blijven staan. 

Klammen en Schluchten ( een brede kloof die je vaak zonder entree kunt lopen) vind je vooral in de alpen. Oostenrijk heeft er ook veel, maar het exacte aantal heb ik niet kunnen vinden. In de loop der jaren liepen wij in Oostenrijk, Zwitserland en Italië al menige klamm. Het  snel stromende water en de avontuurlijke wandelpaden tussen de rotsen door samen met het natuurschouwspel , maken het tot een mooie wandeling. Daarnaast is een voordeel dat het niet altijd helder weer hoeft te zijn , zoals voor een hooggebergte toer wel fijn is. Je moet wel een beetje redelijk ter been zijn en kleine kinderen bij de hand nemen. Stevig schoeisel is ook wel een must, het kan altijd iets glad zijn door het vocht in de klamm en soms zijn er ook wel wat hoge stappen te nemen. 

start: Taxenbach. Meer dan genoeg  gratis parkeerplaatsen bij de Klamm

entree: voor volwassenen 9 euro en kids 6,60, Met de gastenkaart krijg je korting. 

Met de entree gelden wordt de klamm onderhouden.

De route door de Klamm is ongeveer 1500 meter en je doet op je gemakje, 1,5 uur over. Je kan de route verlengen door na de Klamm nog naar Maria Elend te wandelen en zo weer terug naar Taxenbach. Dan komt er 1,5 uur bij. 

Ook pap en mam zijn weer vertrokken naar Nederland, en naar we net hoorden, weer veilig in Nederland aangekomen. Samen maakten we leuke tripjes en showden we zo onze mooie nieuwe woonomgeving aan hen. Zo liepen we nog een ronde bij de Pillersee en gingen we naar de Kneipp bronnen in Bad fusch, beide, zeker met de warmte van de afgelopen week, fijne uitstapjes. Verder werden we getrakteerd op een heerlijk etentje bij de Forellen ranch. 

Onze Pascha is morgen 2 weken bij ons en is al aardig een deel van ons gezin geworden. Deze ''goedzak'' is zo lief en aanhankelijk en volgt zijn vrouwtje, onze dochter Auswander, de hele dag door het huis. Meerdere keren per dag laat ze hem aan het lijntje kennis maken met zijn nieuwe omgeving. De 1e keer was hij nogal schrikkerig en voor alles op de loer, maar dat werd al gauw makkelijker. Als ze nu een rondje met hem heeft gemaakt is hij het 1e kwartier aan het zielig miauwen omdat hij weer graag naar buiten wil. Maar dat durven we na zo een korte tijd nog niet aan. Men zegt dat een kat ongeveer 4-6 weken nodig heeft om zich te hechten aan zijn nieuwe omgeving, dus hij zal nog even geduld moeten hebben.

                    

Vandaag had ik mijn 1e werkbespreking van Hilfswerk. Nadat er een soort van discussie ontstond onder wat collega's over de plan van aanpak van een ''Kunde'', was ik even het spoor bijster. Het ging over in het plat Pinzgau en er werd voor mijn gevoel zo snel gepraat dat ik niet meer begreep waar het over ging. Even later, in de pauze sprak een collega me aan, ze kwam van Tjechoslowakije en vertelde me dat zij het na de 2 jaren dat ze hier nu woonde ook nog steeds niet kon volgen. Ik denk dat je echt nog jong moet zijn, een kind, om het Pinzgau dialect echt goed te leren verstaan en spreken. Gelukkig heb ik met mijn werk er geen last van, als ik dan even het niet goed versta vraag ik het gewoon nog een keer en wordt het me geduldig uitgelegd. Wat ik wel erg vervelend vind is dat ik de nieuwe Kunden wel moet zien te vinden. Gelukkig hebben we Google maps tegenwoordig om te gebruiken, maar ook dan is het nog altijd niet even makkelijk. Soms zijn er straten die totaal verstrooide huisnummers lijken te hebben. Dan zijn er ooit eens huizen bijgebouwd en die krijgen dan weer andere huisnummers. Het zweet breekt me dan uit, ( zeker met de warmte van dit moment) want mijn klokje in de werk-app tikt wel door  en je hebt soms wel Kunden die ''betreud'' moeten worden op vaste tijden, omdat ze bv dan net thuis komen uit het Tagescenter ( een soort Buurthuiskamer) of ik de verpleegkundige moet assisteren. De mensen zijn over het algemeen super lief voor me en ik krijg  menigmaal te horen dat ik zo goed Duits spreek. ''Maar dat heb je op school geleerd zeker?'' krijg ik dan te horen. Als ik vertel dat ik me dat zelf heb aangeleerd en veelal door als kind veel Duitse Kinderseries te kijken, zijn ze vaak stomverbaasd. 

De route van de zeven watervallen

Ik wil nog één mooie wandelroute met jullie delen van onze Kroatië vakantie: de 7 watervallen wandeling. Al zou ik bijna een boek kunnen schrijven van alle mooie wandelingen en bezienswaardigheden van deze streek.....

start: Buzet. Parkeerplaats bij de bierfabriek  en dan de bordjes volgen waarop staat Staza sedam Slapova

17 km lang

Vanaf ons vakantiehuisje rijden we via de Poklon pas het Ucka gebergte door, alleen al die route rijden is geweldig mooi en na 50 minuten staan we op de parking. De wandelschoenen worden vast  geknoopt en de rugzak met proviand en voldoende water gaat op. Het 1e stuk wandelen we langs een half droog gevallen rivier, de Mirna. We balen aardig, we zijn te laat, is onze gedachte, in de droge warme zomer vallen de watervallen droog lazen we.....

Na het open , warme stuk komen we eindelijk in de beschutting van de bomen. De ''koperen ploert'' brand ook deze dag flink en we zijn echt blij met de schaduw. Groot is onze verbazing als we dan toch een waterval zien die daadwerkelijk stroomt, het ziet er paradijselijk mooi uit. We zien dat hier ook een via Ferrata, oftewel klettersteig start. Na de 1e waterval komt er een flinke klim aan, uiteindelijk zo stijl dat we via ijzeren pennen die in de rotsen geslagen zijn als een soort van treden en kabels ons omhoog moeten werken. De wandeling is dus best intensief en niet voor iedereen geschikt. Het zweet gutst ons met stralen naar beneden, maar het is ook wel weer een hele uitdaging. Boven aangekomen heb je een geweldig uitzicht over de kloof waar de rivier zich doorheen wringt. Boven begaan we een fout en lopen de verkeerde kant op. De wegbewijzering is niet echt al te best komen we achter. Uit ervaring kunnen we nu vertellen dat het het handigst is om een lijstje bij je te hebben van alle 7 watervallen in de goede volgorde, dan loop je echt zoals het hoort.

de Zagon waterval , Bacva, Vela Pec, Mala Pec, Kotli, Zelencak en de Grjok

Wij komen op een weinig belopen binnendoor pad uit, maar uiteindelijk belanden we gelukkig weer op de route. De natuur is overweldigend onderweg, we spotten heel erg veel vlinders en horen de mooiste, voor ons onbekende vogels zingen. Soms voelen we ons alsof we in de jungle zijn beland. De vochtige warmte, de geuren en geluiden, het is een ware sensatie voor je zintuigen.

Het mooiste deel van de wandeling vond ik toen we bij de Zelencak waterval ons een stop inlasten en we warm en bezweet in de natuurlijke ''Spa'' lieten zakken. In tegenstelling tot de rivieren in Oostenrijk die veelal gevoed worden door de gletschers  en dus ijskoud, was het water hier verrukkelijk van temperatuur. Verkoelend en toch heerlijk aangenaam. De natuurkrachten hadden prachtige poeltjes gevormd, natuurlijke badkuipjes, het water borrelde als een ontspannen massage langs onze vermoeide en warme lichamen en het geluid van het water en het vogelgezang deed de ontspanning alleen maar toenemen! Er was ook een iets groter meer, met een prachtig diepgroene kleur, waar je in kon springen , we waanden ons werkelijk in ons eigen persoonlijke Blue Lagoon!

Ondanks dat het een intensieve wandeling is en ook lang, is het zo de moeite waard. Beslist zwemkleding meenemen en gewoon de tijd nemen om te genieten onderweg. Wij persoonlijk vonden het er zo leuk dat we er een week later weer heen gingen en vanaf de andere kant van de lus wandeling  een plekje opzochten en heerlijk de dag doorbrachten met natuurlijke Spa baden.

Bedankt voor jullie lieve berichtjes, we genieten hier altijd weer van

Pfiat di en tot ziens maar weer!

 

  

Hike naar de Vojak

Inmiddels al weer meer als een week aan het werk voor Hilfswerk Salzburg. Wat had ik de 1e 2 dagen een hoofdpijn van alle informatie die ik over me heen kreeg. Even sloeg de paniek toe, hoe krijg ik ooit deze nieuwe stof in mijn hoofd? Ik ken de zorg , dat is het probleem niet. Maar het werken met de speciale werk app in de Handy viel me vies tegen. Zoveel codes, zoveel handelingen om te onthouden, zoveel afkortingen  om te gebruiken die me allemaal zo vreemd leken, het duizelde me werkelijk! Zo is  bijvoorbeeld de afkorting kd Kunde, en HKP de Hauskrankenpflege, en zo staan er 2 pagina's vol  met afkortingen die me hocus pocus oogden. Gelukkig werd ik begeleid door een lieve geduldige collega en vertelde ze me dat het echt goed zou komen. Ze zei me dat ze mijn gevoel herkende en als ik eenmaal 2 weken aan het werk zou zijn het vanzelf goed zou komen.

Inmiddels werk ik dus al zelfstandig, rijd ik in mijn eigen werkauto door de omgeving en waarlijk iedere dag gaat het me makkelijker af. Soms mis ik wel mijn fijne werk op de Buurthuiskamer en mijn lieve collegas's daar, ik geef eerlijk toe dat was echt wel mijn ding. Maar als ik dan rond rijd in mijn werkauto en naar die Majestueuze bergwereld kijk onderweg  dan maakt dat weer veel goed.

Soms maak ik grappige situaties mee als mensen het dialect spreken , dan versta ik ze amper. Zodra ze vernemen dat ik geen Oostenrijker ben doen ze echt wel hun best om Hoch Deutsch te spreken, wat ze niet altijd makkelijk afgaat. Zo weet ik inmiddels dat Fetzen , doeken zijn, Maar je kunt ook een Fetzen hebben als je te diep in het glaasje hebt gekeken. En zo kan ik nog wel even doorgaan met bijzondere Pinzgau woorden. 

Ook Pascha , onze adoptie kat uit het Tierheim waar Amaya haar schnupperstage maakte is inmiddels een deel van ons huisgezin. Na de vakantie naar Kroatië zijn dochterlief en ik dus naar de plaatselijke dierenwinkel gegaan en gingen met een kar vol katten huisraad weer richting huis. Pascha houden we voorlopig nog wel een aantal weken binnen om hem te laten wennen en als hij naar buiten gaat dan is het aan een lijntje. 

Vorige week kwamen mijn ouders over vanuit Nederland en konden ze met eigen eigen ogen zien en beleven waar wij nu wonen. In het weekend maakten we leuke trips samen. Zo reden we samen de Grossglockner Hochalpenstrasse ( een echte must see als je hier in de buurt bent) en gingen we met de Maiskogelbahn omhoog om daar een wandeling te maken en daarna heerlijk een ''Jause '' te eten bij de berghut. Aankomend weekend staan er nog wat leuke tripjes gepland.

Zoals beloofd deel ik  nog graag een mooie wandeling van Kroatië met jullie.

wandeling van Poklon naar de Vojak bergtop.

start: op de Poklon pashoogte de auto parkeren en bordjes Vojak volgen.

bijna 300 meter stijgen.

De Vojak is het hoogste punt van  het Istrisch schiereiland en ligt in het Ucka natuurpark ( spreek uit als Oetsjka). Om precies te zijn is de Vojak  1401 meter hoog en van daarboven heb je een prachtzicht over het land en de zee. De eilanden Krk, Cres en Losinje zie je prachtig liggen. 

Natuurpark Ucka heeft een uniek klimaat een mix van de bergen en de zee, wat een bijzondere flora en fauna geeft. Wij vonden het een geweldig gebied, met zeer veel  soorten bloemen en planten en dus ook veel vlinders.

Vanaf de parkeerplaats volg je steeds de bordjes Vojak, en zie je even geen bordje dan volg je de ronde rode stip met blauw in het midden of wit/rood. Het 1e stuk ging flink steil omhoog, ik voelde mijn kuiten al gaan branden, Gelukkig was het door een bos en dus fijn beschut tegen de zon. Iets hoger steeg het pad wel maar was het makkelijker te begaan. Langzamerhand werd het bos opener, en op de open plekken groeiden allerlei mooie bloemen en planten. De Bosparelmoervlinder was hier volop aanwezig en was ook heel erg ''handtam'' we zaten binnen de kortste keren onder die mooie fladderaars. Onze camera's klikten er weer vrolijk op los, en dan had je pardoes ook 1 of 2 vlinders op je camera of mobiel zitten. Een waar vlinder eldorado! We konden dit mooie plekje bijna niet verlaten, zo genoten we. Maar ja we wisten dat we nog wel een mooi stuk moesten lopen, dus maakten ons weer op pad. 

Op een gegeven moment kwamen we boven de boomgrens en het werd dus gelijk ook een stuk warmer. Bij deze de tip: Maak deze hike op een iets koelere dag en neem voldoende drinkwater mee, want tijdens de wandeling tref je geen plek om wat te drinken te kopen of een natuurlijke bron.  Op het plateau aangekomen maakten we ons een fijne pauze, aten en dronken wat en genoten van het uitzicht en de vele vlinders die er rondvlogen. Daarna werd het tijd voor de laatste steile klim, naar de top van de Vojak. Vergezeld van Koninspages die heerlijk op de thermiek zweefden maakten wij de klim. Ik zie er altijd wat tegen op als ik eerst omhoog kijk waar ik heen moet, maar doe het rustig aan op mijn eigen tempo, vader en dochter hebben de spurt er al weer in en zijn al gauw stipjes in de verte geworden. Uiteindelijk viel het me nog best mee, het pad slingert zich in serpentinen omhoog, waardoor het wel stijl is maar prima te doen. 

Boven op de top staat een stenen uitzichttoren uit 1911( die trouwens gebouwd werd door een Oostenrijkse Tourismusverein), onder in is een info punt die echter op dit moment nog gesloten is en ernaast is een platform waar vandaan de Parapenters  kunnen gaan springen. We maken wat foto's, drinken nog wat en maken ons dan op voor de terugweg. Hier zijn mogelijkheden genoeg. Zolang je maar Poklon aanhoud, kom je weer op de pas uit.

Bij de pas aangekomen rijden we nog een stukje door. Dan kom je namelijk bij de bron Voda Josipa, oftewel de Frans Joseph bron, een erfstukje uit de Oostenrijkse Hongaarse tijd. Dit water is zo heerlijk koud en super lekker. We hebben nadien hier vaker onze flessen met water gevuld. 

Voor nu eerst 

Pfiat di en tot een volgende keer!

Ook weer bedankt voor al jullie lieve reacties, we lezen ze hier met veel plezier.

vakantie Kroatië

Dobar dan,(Goedendag)

Dochter Auswander omschreef het bij thuiskomst erg mooi: ''Ik heb een heerlijke vakantie gehad, heb enorm genoten, maar ik ben blij dat ik vannacht weer in mijn eigen bed slaap, het was goed zo'' Inwendig gniffelend denk ik even aan alle vakanties als we Oostenrijk verlieten , dan zat ik met 2 huilende mensen in de auto, zodra de laatste topjes in de achteruitkijkspiegel verdwenen waren. En dan de 1e dagen in Nederland ook nog ziek van heimwee. Dit was het 1e vakantiejaar dat dus ''normaal'' verliep. Gewoon lekker genieten van de vakantie, maar ook weer fijn om naar huis te gaan. Geen tranen onderweg en alleen een hart en hoofd vol mooie vakantieherinneringen....

Voor mij persoonlijk had het anders nog wel een week extra mogen duren, het heerlijke klimaat, de combinatie van zee en bergen, de planten, de enorme hoeveelheid aan vlinders en de overheerlijke ijsjes die we daar aten. Wat een beetje vreemd voelde was het zinnetje : We gaan weer naar huis. Dit was immers onze 1e vakantie dat ons thuis in Oostenrijk lag en niet in Nederlands hoge noorden. 

De dag van aankomst maakten we direct al kennis met de Kroatische gastvrijheid. De tafel stond vol heerlijke plaatselijke lekkernijen die Jelka zelf had gemaakt, zelfgemaakte likeur en wijn en de koelkast gevuld met mineraalwater en frisdrank. We waren stomverbaasd! Oh ja en niet te vergeten ze hielpen mee onze bagage van de auto naar ons appartement te dragen.

De 1e avond hoefde ik dus niet eens te koken. Vanaf het balkon keken we neer op de zee bij zwoele temperaturen en genoten van dit feestmaal. Er was zoveel over dat we de volgende dag er onderweg nog een heerlijke lunch aan hadden. We hadden trouwens naast het huis nog een heerlijk stukje tuin met een mooie lounge set  en een stenen grill plaats. Hier hebben we dan ook heerlijk gebruik van gemaakt. 

De 1e ochtend dat we op pad wilden gaan schoot dochter Auswander ineens de tuin in. Wat had ze ontdekt? Een heuse schildpad! Ik wist dat ze hier in het wild wel voorkwamen, maar hoe groot is de kans dat je ze hier dan ook ziet? We gaven hem de naam Willie, is zowel geschikt voor een jongen als een meisje immers en vrijwel iedere ochtend zagen we hem weer in de tuin. Meestal hadden we een stukje meloen of perzik voor hem, die hij gretig opat. Het was zo een schattig beestje, we hadden hem wel meenemen willen naar huis. Maar ja het klimaat in Oostenrijk zou hij niet overleven, of je zou hem al binnen moeten houden. Zijn donkere kraaloogjes zagen elke beweging van ons  en kwam dochterlief er aan met een stukje fruit dan kon hij ook nog best snel lopen op zijn korte pootjes . Bij navraag bleek dat het beestje al 5 jaar in de tuin leefde. Destijds was een deel bos van naast het huis bij de tuin getrokken , wat nu onze zithoek was . En waarschijnlijk leefde hij dus in het bos , want sindsdien leefde hij in de tuin. Om te slapen en schuilen  kroop Willie in een dik begroeide struik en dan vond je hem ook echt niet terug. Ik hoop dat de volgende gasten net zo lief en zorgzaam voor Willie zijn als wij waren.....

En wat een heerlijke gevarieerde vakantie hadden we. De ene dag lagen we in de zee te dobberen, zwommen in poelen van de rivier, die in tegenstelling tot de alpenrivieren heerlijk van temperatuur waren, dan waren we aan het hiken in de bergen, zaten we op de boot naar het eiland Cres of  Brijuni,  bekeken Romeinse oudheden of een botanische tuin. En de vlinders? Wat een vlinder eldorado was het daar. Op het eiland Cres zaten de lavendelstruiken zo tjokvol, dat als er een auto voorbijreed er ''wolken'' vlinders  omhoog dwarrelden en dan weer langzaam neerdaalden. We dachten in Frankrijk al veel vlinders gezien te hebben, maar dit sloeg het helemaal. Onze ogen konden al dit moois bijna niet volgen. Onze camera's knipten er op los, maar ja met de warmte waren de vlinders enorm actief, dus moeilijk vast te leggen. Bij de Hikes door het nationaal park Ucka was het net zo genieten. We hadden de Parelmoervlinders op ons zitten, we kwamen gewoon niet verder. En ieder gebied waar we kwamen was weer een ander soort dat het meest vertegenwoordigd was. Ben je vlinderliefhebber, wandel je graag en hou je van een gevarieerde vakantie met een dagje strand tussendoor? Dan kan ik je de omgeving van het nationaalpark Ucka in Kroatië zeker ook aanbevelen! Wij zullen hier zeker eens vaker heen gaan.

Maandag is het weer tijd voor school en werk. Nu gaat maandag het echte leven ook voor mij beginnen, best spannend dus ik start dan bij Hilfswerk Salzburg. Voor dochter is het haar laatste schoolweek hier. Geen les meer maar allerlei leuke uitjes zoals naar de Tauern Spa om te zwemmen en met de trein naar Salzburg stad. Daarna volgen er 9 weken zomervakantie voor haar, wat een luxe!

Een andere keer zal ik nog een leuke Hike uitschrijven hier. Het is weer tijd voor de normale zaken, wasjes wegwerken en ook wat regelzaken. Ja, we zijn weer thuis he!

Allen bedankt voor jullie lieve berichtjes op ons blog, schrijf vooral je naam of initialen erbij zodat we weten wie de reactie plaatst en tot een volgende keer maar weer.

Pfiat di

Stoissengraben

Dochter Auswander heeft 2 dagen mogen Schnuppern bij het Tierheim in Bruck am Grosssglockner. Dit is vergelijkbaar met een Snuffelstage, kijken of het werk daadwerkelijk iets is wat je leuk vind. Het werken met dieren is helemaal haar ding en ze heeft dus enorm genoten. Vooral het voeden van de jonge kittens met het ''spuitje'' was natuurlijk geweldig. De dierverzorgers waren zeer te spreken over haar.

We hebben ook visite gehad van onze voormalige achterbuurtjes. Ze waren hier in de buurt met vakantie  en waren ook wel benieuwd naar ons nieuwe stekkie. Na een rondleiding door ons huis hebben we onder het genot van een bakkie koffie even bij gekletst.

Vanavond voor het eerst onze nieuwe huisarts bezocht. Ja inderdaad vanavond, 2 avonden in de week heeft hij ook spreekuur, maar is dan de overige dagen al weer om 12 uur vrij! We wilden ons even voorstellen en gelijk even nieuwe medicatie bestellen. We zitten dus netjes op de vooraf afgesproken tijd in de wachtkamer te wachten. Ik vind het wachten in een wachtkamer nooit echt fijn, het loopt qua tijd vaak uit en er zitten vele mensen die niet fit zijn bij elkaar in één ruimte. Dan valt ons op, dat mensen die later binnen komen al voor ons aan worden opgeroepen en het duurt nu wel erg lang. Ik doe dus navraag bij de assistente wat blijkt: we hadden de E card ( de verzekeringspas) in een soort van lezer moeten laten scannen en dan kom je op de wachtlijst te staan, ondanks dat je eerst al telefonisch een afspraak hebt moeten maken. Zo vreemd en dubbel werk denk ik bij mezelf, maar ja zo werkt het hier nu eenmaal, we leren iedere dag weer nieuwigheden hier. Gauw dus in orde maken en onze beurt weer afwachten en bijna een uur later dan we binnenkwamen zijn we uiteindelijk dan toch aan de beurt.

De assistente is hier ook de krankenschwester en doet alle taken. In Nederland moet je apart naar een plek voor bloedprikken of inentingen, zij doet dat hier gewoon tussen haar baliewerkzaamheden door. En voor het ophalen van medicatie maakt het niet uit welke apotheek je neemt, ook daar scan je weer je e-card bij binnenkomst en wordt je geholpen. Op dit moment is voor alles hier nu de 1e keer en zijn we soms best verbaasd over hoe ander alles hier werkt.

Dan wil ik jullie nog zeker een mooie wandeling laten zien. kijk mee en geniet!

Wasserfallweg Stoißengraben

Wanderparkplatz Stoißengraben

aan de B311 tussen Saalfelden en Lofer (kostenloos)

tot aan de watervalsteig 5 km heen en terug

Een prachtige wandeling door een schlucht, continu begeleid door het heerlijke ruizen van de Buchweissbach. Tot aan de Wasserfallsteig is de wandeling voor iedereen te bewandelen, want het gaat over een Forststrasse. Dan zou je denken: ''oh maar dat is mij te simpel''. Maar de omgeving is zo ontzettend mooi, je loopt door het Naturschutzgebiet Kalkhochalpen , met vele bijzondere bloemen en dus ook vlinders en insecten en dan die enorme rotwanden om je heen. Werkelijk schitterend! We spotten hier in dit gebied 2 Glasvleugelpijlstaartvlinders, ze lijken erg veel op de Kolibrivlinder en bewegen ook net zo. Geweldig om te zien hoe ze van de Orchidee snoepten. 

Op een gegeven moment komt er dan een pad die van de weg afleid. Hier staat ook duidelijk dat het om een wasserfallsteig gaat, een klettersteig catagorie A/B dus niet al te moeilijk, maar voor mensen die slecht ter been zijn, of niet ''tritsicher'' is hier het eindpunt. Voor kinderen raden ze wel een echte klettersteigset aan bij deze verdere tour. 

De route is werkelijk geweldig, over bruggetjes, ladders en via ijzers in de rotswanden , steeds begeleid van stalen kabels klimmen we verder de schlucht in. Iedere bocht die we maken komt er een nieuw schouwspel tevoorschijn, we zijn diep onder de indruk van dit moois . En dan die route, ik voel me als een kind in de Apekooi ,vroeger in de gymzaal. Adrenaline gaat door je lijf, maar wat is dit een mooi avontuur. Ik heb zelf wat last van hoogtevrees, maar ik moet en zal deze route lopen, eh klimmen, dit moois wil ik niet missen! 

Uiteindelijk staan we dan voor de waterval, die uit 2 delen bestaat en uit een spleet boven uit de rosten tevoorschijn komt. Dat wat wij als spleet zien is eigenlijk een grot waar deze bron ontspringt. We ploffen na deze krachtsinspanning neer op het bankje en genieten van dit mooie schouwspel en ademen die heerlijke negatieve ionen  ( dat was positief , weten jullie nog?) in. En inderdaad ondanks de inspanning voelen we ons alle 3 heel fit en goed en zouden nog wel een stuk verder kunnen gaan. De route loopt ook door en dan zou je naar een flinke klim van zo een 1100 meter uitkomen bij de Peter Wiechenthaler hutte, maar voor je dan weer beneden bent zit je op een route van een 25 km en dat wordt ons echt te gek voor vandaag. Maar vader en dochter smeden nog per direct op dat bankje tegenover die kolkende waterval het plan om deze route toch eens samen te gaan lopen en dan heel vroeg in de ochtend al te gaan starten.

We keren na deze pauze via dezelfde steig weer terug naar het gewone wandelpad. Aan de Forstrasse zoeken we ons een fijn plekje langs de rivier op en koelen onze voeten in het koude bergwater. Maar dan zullen we toch weer terug naar de auto moeten lopen. Altijd weer moeilijk om zulke mooie plekjes weer te verlaten. Alleen het verschil is dat we hier nu vaker heen kunnen rijden, we wonen hier nu immers. Wat voelen we ons ''rijke'' mensen dat we iedere dag van al dit moois kunnen en mogen genieten! 

Weer bedankt voor al jullie lieve commentaren op dit blog. We gaan er nu ff tussenuit. Tot na onze vakantie.

Pfiat di, tot ziens!

Wasserfallweg Ferleiten, achter een gordijn van water langs.

Deze week hebben we onze Anmeldebescheinigung in orde gemaakt. Bij aankomst in Zell am see hebben we ons natuurlijk gelijk ingeschreven in de gemeente, dat is een verplichting. Maar uiterlijk binnen 4 maanden moet je je ook hebben ingeschreven bij het Landesbezirkshauptmanschaft, doe je dat niet dan komt de politie toch wel even aan je deur om te controleren hoe dat zit. 

Je moet kunnen aantonen dat je hier werk hebt, een scholing doet of genoeg eigen geld om jezelf te kunnen ''bedruipen'', zo niet, dan zul je het land weer moeten verlaten. Woon je 5 jaren onafgebroken in Oostenrijk dan krijg je een bescheinigung voor Daueraufenthalt. Maar voorlopig kunnen en mogen we dus gewoon in unsere Neue Heimat wonen. Weer een vinkje op onze emigratie-afstreeplijst ......

Verder zagen we de afgelopen week op de Grossglockner Hochalpenstrasse iets heel geks! Toen we even een stop maakten bij de Kapelle van het Glocknerhaus om van het uitzicht te genieten, zagen we een kleine gestalte onder een aldaar geparkeerde auto. Toen we goed keken zagen we dat het om een Murmeltier (Alpenmarmot) ging. Af en toe flikkerden de achterlampen van de auto. Die dondersteen van een Murmel zat aan de kabels onder de auto te knagen. Wel heb je ooit! We kenden verhalen van Marters die wel eens kabels van auto's stuk knaagden, maar Murmeltieren? Meneer Auswander verklaarde gelijk dit parkeerterrein tot verboden gebied voor onze auto. Toen we uitstapten zagen we dat de vandaal gauw wegkroop in zijn holletje en die zat natuurlijk heel dichtbij de parkeerplek van de auto. Ik stel me zo voor dat het Murmeltier  zo zijn gedachten heeft gehad bij het blikken gevaarte wat op zijn eigen grond stond en het wel even mores wilde leren.....

Verder maakten wij op Frohleichnam ( Sacramentsdag) , wat hier een officiële vrije dag is, een mooie wandeling die ik jullie niet wil onthouden.

Wasserfallweg Ferleiten.

parkeren: Vlak voor de tolhuisjes van de Grossglockner hochalpenstrasse sla je rechtsaf richting Tauernhaus,over de brug, daar is een gratis wandelparkeerplaats

stijging: ruim 700 hoogtemeters

8 km

Vanaf de Parking kijken we de berg omhoog en zien een geweldig mooie waterval naar beneden storten. De bergschoenen gaan aan , rugzak op en ik zet mijn wandelstokken op de goede hoogte. Dit zou namelijk een steile klim worden en dan loop ik graag met stokken. En inderdaad vanaf het 1e moment gaat het flink steil omhoog, ik voel mijn kuiten algauw branden en denk:'' Oef wat doen we onszelf weer aan''. Het pad is zeer goed te belopen, maar flink steil. Af en toe hebben we een mooi kijkje op de waterval en bij de ''Kraftplatz untere wasserfall'' maken we even een pitstop om op adem te komen, wat te drinken en genieten van de verfrissende weldaad van deze waterval.

Onderweg genieten we van vele mooie bloemen en vlinders. Ook zien we hier voor het eerst het mooie Groentje die zich gelukkig mooi laat fotograferen en zelfs een poosje meelift op meneer Auswander zijn hand.

Tegen de tijd dat ik het heb gehad van de steile klim hoor ik de waterval nu wel heel flink ruizen, we moeten er nu wel bijna zijn, nog even doorbikkelen dus, het zweet gutst me werkelijk in straaltjes naar beneden. En ja hoor zodra ik de volgende bocht omkom zie ik deze geweldige etappe van de waterval opdoemen.  Het mooie is dat de wandeling achter de waterval langs gaat. Een paar passen later sta ik achter het watergordijn, sprookjesachtig mooi geeft het me een bijzonder beeld van de tegenoverliggende alpen. Vader en dochter zitten al op het bankje achter de waterval te genieten .De negatieve ionen, die in dit geval juist positief zijn ( zie het blogje over Badgastein), zetten mijn luchtwegen wijd open, het voelt als een enorme weldaad hier achter de waterval!

Nadat we een poos hebben genoten, gefotografeerd en wat hebben gegeten, besluiten we bijna weemoedig dit prachtige weldadige plekje te verlaten, we hebben immers nog een flinke afdaling te gaan. Via een andere route dalen stijgen we eerst nog een klein stukje om daarna de afdaling in te zetten. Dan ziet dochterlief ineens een Gems lopen op de bergflank, een eenling, zoals in deze tijd nog vaak te zien. We nemen even de tijd om dit prachtige dier te bekijken en te fotograferen, af en toe kijkt hij naar ons maar trekt zich verder weinig van ons aan. 

De afdaling is flink steil, en we moeten echt even de ''rem'' erop zetten, wat we wel in de knietjes voelen. Maar al met al was het een heerlijke wandeling, we hadden 2 uur nodig tot aan de prachtige waterval en het uitzicht was werkelijke geweldig te noemen. 

Als we weer bij de auto staan besluiten we nog even de Grossglockner strasse op te rijden, de parking is immers direct voor de tolpoortjes en we hebben een seizoenkaart..We zoeken er een heerlijk plekje op en gaan nog even onze laatste proviand opeten. Het is inmiddels eind van de middag en dan wordt de passweg aardig wat rustiger. Wat heerlijk om zo dicht bij één van de mooiste paswegen van Europa te wonen! 

Voor alle reacties: Heel hartelijk bedankt lieve mensen, zo leuk om dit te lezen. Willen degene die anoniem reageren er wel een naam of  initialen bij zetten? Dan weten we ook van wie de reactie is.

oh ja, nog 1 week dan hebben we vakantie en gaan we naar Kroatië. 

En volgende week gaat dochter Auswander ''schnuppern, een soort van snuffelstage lopen bij het Tierheim in Bruck am Grossglockner. Ik ben nu al benieuwd naar haar verhalen!

Voor nu eerst: Pfiat di, tot ziens!

Triefen

 Heb ik nou een mooie idylle van dochter Auswander als een zeepbel  laten uiteen spatten? Laatst zomaar ineens zei ze: "mam ik vind het zo grappig dat alle Oostenrijkse mensen je lieverd noemen als ze je bedanken, zo bijzonder zo lief" Dus ik vraag me hoe ze daar bij komt en een voorbeeld kan opnoemen. Nou zegt ze, als bijvoorbeeld mijn docent me iets vraagt en ik het beantwoord, zegt ze altijd: Danke dear. En vrijwel iedereen die me bedankt zegt Danke dear. En ook zo leuk dat ze dat dan lieverd op zijn Engels zeggen! Inwendig moet ik een beetje grinniken, maar ik snap duidelijk hoe ze het bedoelt. Dat Danke dir, klinkt in het dialect hier best veel op Danke dear.......

Zo zegt iedereen hier in onze omgeving het woord : Passt. Eerst keken we vreemd op, wat bedoelen ze daar nu eigenlijk mee? Maar het wordt bedoeld als een instemming, Goed of ok! Voor sommigen is het echt een stopwoordje en komt achter vrijwel elke zin voor. 

Wat ik ook bijzonder vind is dat de Oostenrijker bij elk kopje koffie een glas water serveert, dat hoort er standaard bij en is een oud gebruik. Ook schoenen worden nooit binnenshuis gedragen. Bij de deur trek je je schoenen uit en ga je over op huisslofjes die je gastheer vaak in de hal al klaar heeft staan. Tegenwoordig hebben wij dus ook een mandje met huissloffen en huissokken in de hal klaar staan.  En zo zullen er in de loop der tijd nog wel meer bijzondere woordjes en gebruiken door ons geleerd gaan worden.

Gisteren liepen wij trouwens een mooie wandeling die we jullie zeker niet willen onthouden.

Triefen-Rundwanderung 

start: parkeerplaats bij de kerk in het Hintertal (Hochkönig Steineres meer)

stijging: 156 meter

6 km

Bergschoenen aan , rugzak op en daar gaan we. Het 1edeel is een relatief lichte familiewandeling, die voor iedereen mogelijk is. Als we het lieflijke dorpje uitlopen, steken we de houten brug over en slaan rechts af richting Triefen. Een half uur volgen we een vrijwel recht pad, langs een mooie, heerlijk ruisende beek , de Urslau en een  fenomenaal zicht op het Hochkoning massief. Dan staan we plotseling voor het naturdenkmal Triefen. Een bijzondere waterval, het zit 'm niet in de hoogte maar in de breedte dit keer!

Een waterdicht gesteente met een diepe scheur, laat het water als het ware als een soort van watergordijn uit de rots komen. Een bijzonder gezicht. We maken een stop voor wat foto's en gaan dan verder. Voor mensen die slecht ter been zijn of jonge ouders met kleine kids of zij die  een kinderwagen bij zich hebben is het hier wat langer genieten van dit mooie schouwspel en dan weer rustig teruglopen. 

Wij gaan aan een mooie, lichte stijging beginnen richting de Enzenalm. De natuur is er overweldigend mooi en we spotten veel vlinders. Dikkopjes, Oranjetipjes ,Aardbeivlinders ,kleine Dwergblauwtjes, de Sleutelbloemvlinder en zelfs 2 Rouwmantels, die laatste 2 waren jammer genoeg te snel om ze te kunnen fotograferen. 

We houden ''een Jause'' op een bankje met een prachtzicht op de omgeving, het zonnetje schijnt, de rivier ruist en we genieten op en top. Als onze honger en dorst gestild is, want berglucht doet echt wat met je, gaan we weer verder. 

Op de Enzenalm treffen we 2 mooie Merries en een veulen, ze laten zich rustig bekijken en even aaien. Onze camera's klikken er vrolijk op los, want dit is een megamooie plaatje, de paarden voor het Hochkönig massief!

Tussen de herkauwende koeien dalen we daarna langzaam aan weer naar beneden af en komen weer uit bij de Triefenfall. Het laatste  deel van de wandeling is dus hetzelfde, maar het levert een prachtige en niet al te zware wandeling op. We ''spelen'' nog een beetje bij de rivier op de terugweg, frissen onze voeten op in het  koude water en eten nog wat laatste proviand op. We zie de lucht betrekken boven het massief, er lijkt een onweersbui aan te komen, tijd om terug richting de auto te gaan. Als we bijna bij de auto zijn horen we de 1e donderslag al. Blij dat we niet voor de grote rondwandeling zijn gegaan vandaag!

Al met al een prachtige wandeling. Dit gebied, op een half uurtje van ons huis, gaan we zeker nog uitgebreider verkennen in de komende tijd en kunnen we aan jullie allen aanraden. De keuze aan wandelingen is hier enorm, van redelijke wandelingen tot echte zware tochten.