Dochter Auswander loopt al de hele week stage bij Wild & Erlebnispark Ferleiten aan de voet van de Grossglockner Hochalpenstrasse. Met dit Kaiserwetter dat maar niet lijkt te willen eindigen is dit natuurlijk extra fijn. Ze geniet volop en zit vol verhalen iedere avond. In geuren en kleuren krijgen we de verhalen te horen, en die geuren zijn ook letterlijk, als ze aan het eind van de dag bij me in de auto stapt. Dan grap ik tegen haar: ''ha daar hebben we de boerin weer'', en dan lacht ze van oor tot oor want ze heeft zo genoten. Soms kan het meisje wat nu in een Cargobroek en werkschoenen naast me neerploft ook echt een hele dame zijn, als ze sierlijk op haar spitzen aan het balletten is of haar mooie dirndl draagt . Nu echter is ze volop aan het genieten van deze fijne Schnupperweek en ooit hoopt ze hiervan haar beroep te kunnen maken. Wij als ouders genieten natuurlijk met haar mee en zien in gedachten haar daar druk aan het werk. Er is een Steinkitz, het jonkie van een Steenbok, dat ze 3 maal per dag met de fles voed. Het arme diertje is wees geworden en is de 1e tijd van zijn leven bij de dierverzorger en zijn gezin in huis geweest, tot ze te groot werd, en was nu de 1e week in het tierpark. Aan dochterlief nu de beurt om het beestje te voeden en dat is natuurlijk een geweldige ervaring!
De ochtend begint met het klaarmaken van het eten voor de dieren in een soort van keuken. Dan wordt alles uitgereden door het park. Dit gebeurd in een Cadi, vergelijkbaar met een Golfkarretje, maar dan met laadbak erop. Al vrij snel mocht ze zelf hiermee op pad en dat is natuurlijk superstoer voor een 15 jarig meisje. De hele dag staat in het teken van voederen, schoonmaken, controleren, en waar nodig reparatie klusjes doen. Soms ook bij de dierverzorger op de trekker meerijden en uit het bos wat boompjes kappen en die aan de dieren brengen, of grote hooibalen halen. Ze komt op plekken waar anderen niet komen en ziet de dieren van heel dicht bij. Wordt aangesproken door bezoekers als er een schaap met zijn horens vastzit in een hooi net en bevrijd het diertje dan eigenhandig uit zijn benarde positie, terwijl de bezoekers van achter de hekken toekijken. Ze geniet van de taken die ze zelfstandig mag doen bij de dieren en het rijden in de Cady. Wat een gemis zal dit worden, als volgende week de gewone lessen weer gaan beginnen op school.......
Verder wil ik jullie ook dit blog geen leuke wandeltip onthouden.
Zirbenzauber am Graukogel
parkeren bij het talstation van de Graukogelbahn Bad Gastein (gratis)
Met de stoeltjeslift van de Graukogelbahn omhoog (stand 2023 38 euro voor een volwassene en 17 euro voor een kind), of natuurlijk lopends omhoog dan is het 800 meter stijgen en 12 km lopen. De stoeltjeslift tocht is echter wel de moeite waard en ontzettend uitzichtrijk!
Op ongeveer 1950 meter hoogte verloopt de Zirbenzauber wandeling en is redelijk vlak aangelegd, er zit wat hoogteverschil in, maar is voor iedereen goed te doen, ook zijn er meer dan genoeg rust plekjes. De wandeling is vooral ook een ontspannende ''themenweg'' en voert tussen de eeuwenoude bomen door, er staan exemplaren van 300 jaar tussen. Het duurt ongeveer 45 minuten als je snel doorloopt. Maar ik raad aan: Neem vooral de tijd om te genieten !
De Zirbe wordt in het Nederlands vertaald als alpenden, arve of pijnboom. Maar ze wordt ook wel de Koningin van de alpen genoemd of de ''Leef langer boom''. In de Urgemutliche almhutten die vaak in de alpen ziet, zie je vrijwel het hele interieur bestaan uit Zirbenhout, al eeuwenlang wordt ze dus volop gebruikt. Het Zirbenhout bevat de stof Pinosylvin waarvan in wetenschappelijke studies is aangetoond dat het de hartslag positief beinvloed tijdens de slaap . Ook werkt de stof anti-bacterieel, en tegen schimmels en insecten!
Neem vooral ook de tijd om even op een bankje of ligbed te genieten van het fantastische uitzicht en de heerlijke Zirbengeur op te snuiven. Over de hele route zijn deze ''Kraftplatze'' te vinden , wat het tot een leuke tour voor oud en jong maakt.
Na een hele warme periode hadden we deze week een dag met regen. Dat resulteerde de volgende ochtend in prachtig ''Angezuckerte'' bergtoppen. En opnieuw is ook weer de regen van korte duur geweest en keren de warme temperaturen terug . Vanmorgen was de hemel weer strakblauw met hier en daar een sliertje restnevel en de Kitzsteinhorn stak met zijn nieuwe laagje sneeuw weer prachtig af tegen de lucht. Zien jullie het voor je? Geweldig gewoon!
De regendag werd benut om wat huishoudelijke ''extra'' klussen te doen. De kaartenslingers hebben we na een half jaar maar eens opgeruimd. We genoten nog te veel van die mooie lieve kleurrijke kaarten, maar nu was het toch wel tijd om ze op te ruimen. We hebben met zijn drietjes op de bank nog even alle kaarten gelezen en toen heb ik ze naar de berging gebracht. En nu ik de trap toch in de kamer had staan heb ik gelijk ook maar de ramen gewassen, sinds Pascha er is staan er natuurlijk heel wat poezenneusjes en kattenpootjes tegen het raam.
Alhoewel vrijwel alle dagen hier mooi zijn in de Oostenrijkse Alpen, was laatst ook wel weer extra bijzonder en dit wil ik jullie niet onthouden. Deze keer eens geen wandel-dag maar een dagje Grossglockner- Hochalpenstrasse, met al zijn moois. We wisten namelijk dat de koeien van de Glockner Piffalm naar hun stallen zouden gaan en hoopten ze op hun reis naar beneden aan te treffen. Even voor de tolpoortjes kwamen we tot stilstand en ja hoor daar kwamen ze aan gelopen. Versierd met mooie, kleurrijke hoofdtooien kwamen ze onder luid geklingel aangelopen. De begeleiders liepen in ''Trachten'' en hielden ze op afstand van de auto's, het was een fantastisch gezicht. Voor de dieren was het het einde van hun Almsommer, best sneu, dat worden lange maanden in de stal.
We mogen onze weg weer vervolgen. Maar nu is de weg geplaveid met koeienvlaaien. Kunnen zie die koeien niet even een luier omdoen? Meneer Auswander doet dan ook zijn uiterste best om onze eigen Heilige koe een beetje schoon te houden, wat redelijk goed lukt. Na de Piffalm is de weg weer schoon en al genietend van de prachtige omgeving gaan we gestaag omhoog. Onze ouders en vrienden die op bezoek waren dit voorjaar en vroege zomer hebben zich nog kunnen vergapen aan de sneeuwmuren, nu is er echter geen spoortje van de sneeuw meer te vinden.
We bereiken de 2e tunnel, Hochtor, en tevens het hoogste punt van de pas. Vanaf hier liepen we een aantal weken terug de ''Tauernfenster'' wandeling. Officieel begint de wandeling vanaf de Schareckbahn in Heiligenblut, maar via Hochtor is het dus ook mogelijk. We kijken vanuit de auto uit op de Berggrat waar we over heen liepen en ontwaren heel in de verte 2 kleine mensjes die daar ook lopen. Wat was het een bijzondere tocht, door een uniek landschap. En daarom zal ik dan ook de wandeling straks voor jullie uitschrijven.
Het landschap trekt aan onze eigen voorbij en geleidelijk aan bereiken we de Kaiser Franz Josefs Höhe. Hier parkeren we de auto in de immense parkeergarage. Na een plaspauze wandelen we richting het Schwarovski haus vanuit hier heb je een uniek uitzicht op de Grossglockner. Met een beetje geluk spot je er nog een Steenbok. Bovenin staan enorme sterke verrekijkers en we zien zelfs groepjes mensen over de gletscher richting het Topkruis van de Grossglockner lopen. Met het blote oog zijn ze niet zichtbaar.
Maar wat we heel graag willen zien zijn de Murmeltieren, oftewel, de Alpenmarmotten. Meestal hoor je ze wel in de alpen. De harde fluittoon galmt dan tussen de bergen door en waarschuwt voor dreigend gevaar. Met een beetje geluk zie je ze ook op de uitkijk zitten , zonnebadend op een steen of over een alm rennen. We weten dat ze hier op de Grossglockner achter het Schwarovski haus aardig aan mensen gewend zijn , dus gewapend met een aantal wortels gaan we verder op pad.
De alpenmarmot is een knaagdier, zo ongeveer 50 cm lang en heeft een dikke staart van nog eens 15 tot 20 cm lengte. De kleur van de vacht is afhankelijk van het jaargetijde grijs tot geelachtig/bruin. Ze eten grassen, kruiden, vruchten en ook wortels. Het zijn dagdieren, maar bij heel erge warmte zie je ze alleen in de ochtend of avond als het wat koeler wordt. Ze leven in familieverband in diepe uitgegraven gangenstelsels, dit heet een Burcht. Hier houden ze ook hun winterslaap, zo van oktober tot eind april, begin mei. Hier komt waarschijnlijk ook het gezegde vandaan: Slapen als een Marmot!
Wat hebben we een leuke tijd gehad met de Murmeltiere, ondanks dat het uiteindelijk wilde dieren zijn waren ze totaal niet bang of agressief. Dochter Auswander genoot nog het meeste. En terwijl het met 1 exemplaar begon die heerlijk van de aangeboden wortel at, kwamen er uiteindelijk in totaal 4 op het feestmaal af. Onze camera en mobiel konden de mooiste plaatjes schieten, wat een voorrecht om die dieren van zo dichtbij te kunnen bekijken. Een blik onder de steen die als een soort van hal diende voor hun ingang van de Burcht , liet ons zien dat ze ook nog eens hele schone dieren zijn. Aan één zijde van de ruime hal was het toilet. De keutels lagen keurig bij elkaar!
Verder hebben we deze dag heerlijk van de zon genoten, voor deze hoogte was het enorm warm en een strakblauwe lucht, geen wolkje te bekennen. We hebben dan ook heerlijk ons picknick kleed uitgerold en onze koeltas met lekkernijen leeg gegeten. Want van berglucht krijg je altijd wel enorme trek. Rozig en nagenietend van deze mooie dag, met mooie koeien en de geweldige ontmoeting met de Murmeltiere, reden we de Grossglocknerpass weer af.
Bedankt weer voor jullie reacties, we genieten er altijd enorm van!
liebe Grusse van de Auswanders
und Pfiat di
Exact een half jaar wonen we nu hier en langzamerhand doet de herfst zijn intrede, al is het nog steeds fantastisch nazomerweer, de tekenen zijn wel daar. De Bosbesstruikjes kleuren de bergflanken oranje/rood en de bomen beginnen ook al iets te kleuren. De Bauernherbst is aangebroken, de hoge almen stromen langzaam leeg. Met feestelijke Alm- abtriebe komen de koeien vrolijk versierd weer naar de dalen. Ook de schapen, geiten en paarden moeten er aan geloven. Afscheid van 3 maanden ''Alsmsommer'' voor hen, geen frisse alpenkruiden eten, lekker wandelen over de almen, drinken uit een kabbelend bergbeekje en al herkauwend genieten van het fenomenale bergpanorama. Dat worden straks vele lange maanden in de stal.......
Even leek het ook rustiger te worden met de vakantiegangers, de scholen waren overal immers weer begonnen, we slaakten bijna een zucht van verlichting, want oh wat was het druk deze zomer. Heel wat mensen leken na die nare Covid periode aan een inhaalslag begonnen zijn qua vakantie en Oostenrijk was daarin erg populair. Maar na de 1e golf kwam de ''Grijze golf'' en ook de mensen met kleine kinderen. Waar ik me ook over verbaasd heb is hoe populair Zell am see bij de Arabieren is. Zellamsie, zoals de Arabier het hier noemt leek de afgelopen 2 maanden overspoeld met ''dikke'' dure lease auto's en gesluierde vrouwen. Het is de combinatie van de Zeller see en de sneeuw op de bergen die hen enorm aantrekt. Boven op de Kitzsteinhorn gletscher hebben zelfs de volwassen mannen grote lol. Bulderend van de lach gaan ze op de slee van de geprepareerde heuvel op de gletscher. Ja sneeuw kennen ze niet, dus dit is echt een groot avontuur voor hen! Sinds ik bij de kassa van de bergbahn werk heb ik echter wel heel wat met ze te stellen. Ze spreken slecht Engels en begrijpen vaak niet wat je zegt, zodat ik het zelfde verhaal soms wel 3 keer moet herhalen. Ook willen ze per direct geholpen worden als je even ergens mee bezig bent, bij het inruimen van de kassa la staan ze al te kloppen op het raampje.
Onze laatste nachten in Nederland sliepen we bij mijn ouders in huis, het oude huis was leeg, het koopcontract getekend. Het huis waar onze beide dochters opgroeiden en heel veel herinneringen lagen. Een gekke tijd, want onze huisraad stond vrijwel allemaal al in ons nieuwe huis, grotendeels nog in bananendozen. We hadden ons uitgeschreven uit onze gemeente en nog niet ingeschreven in onze nieuwe gemeente en en waren dus eigenlijk even zonder vaste woon en verblijfplaats. Het was een gekke, emotionele en drukke tijd. Afscheid van het werk, fijne collega's, afscheid van vrienden en familie. Nu we terugkijken denken we: ''waar is het afgelopen half jaar gebleven?''
Dochter Auswander was net een paar dagen begonnen met haar 1e schoolweek toen ze ineens ziek werd. Keelpijn, verkouden en een algeheel gevoel van malaise. ''Ja hoor, de R is weer in de maand'', was mijn gedachte. Maar goed hier in Oostenrijk moet je dus naar je huisarts voor een afmelding van school, dus togen we naar die goede man. Die deed ook direct even een Covid test en ja hoor: Positief ! Gelukkig is de variant die er nu nog heerst slechts een Verkoudheids griepje en heeft dus even wat dagen nodig, maar het is geen goed begin van het nieuwe schooljaar. Maar niks aan te doen.
De 1e week van oktober gaan de kinderen ''Schnupperen'' een hele week proeven aan hun droomberoep. In onze dochter haar geval is dat dierverzorger. Gelukkig hebben we samen een mooie stage plek kunnen vinden voor haar, ze mag een hele week meedraaien op het Wildpark Ferleiten aan de voet van de Grossglocknerstrasse. Hier is ze natuurlijk reuze blij mee. Nu nog binnenkort even achter goede werklaarzen aan. Maar eerst maar even opknappen!
Als we allen op vrijdag wel eens wat vroeger vrij zijn van werk en school gaan we nog wel eens op pad. Zo maakten we laatst een prachtige toch door de Griessbachklamm die we jullie niet willen onthouden.
Griesbachklamm
parkeren: Parking bij de klamm ( 6 euro voor een dagkaart)
Erpendorf Tirol
korte ronde 3,5 km, lange ronde 10 km
Dochter Auswander is nog vrij van school, en wij beide hoeven niet de hele dag aan het werk. Het is heerlijk nazomerweer, dagenlang is de lucht staalblauw geen wolkje aan de hemel. Dat betekend dus de rugzak inpakken met proviand, de bergschoenen in de auto en we gaan op pad. We rijden richting Erpendorf , net over de grens met Tirol. Hier parkeren we de auto op de parking van de Klamm, de kosten zijn 6 euro voor een dagkaart. Terwijl ik richting de automaat loop om te betalen word ik geroepen door een mevrouw. Ik verwacht dat ze me wil vertellen dat de parkeerautomaat stuk is ofzo, maar ze drukt me haar parkeerkaart in de handen. Zij gaan nu weer richting huis en de kaart is nog tot morgenvroeg geldig. Ik bedank haar hartelijk .''Zo dan heb ik mijn goede daad voor vandaag weer gedaan'', zegt ze glimlachend.
Terwijl de meeste mensen huiswaarts keren lopen wij richting de klamm, benieuwd wat deze wandeling gaat brengen. Het is eerst een 10 tal minuten lopen over een schelpenpaadje tot we de ingang van de Klamm bereiken. Hier is geen kassa huisje, de klamm is vrij toegankelijk, heel bijzonder. Wat ook bijzonder is dat er heel veel Beukenbomen te zien zijn, in de alpen zie je weinig loofbomen, maar meer naaldbomen. Dochter Auswander vraagt direct of we hier ook eens in de herfst gaan wandelen want dan kleuren de beuken immers zo mooi , en dat lijkt ons een prima plan!
De route is echt een natuurspektakel en met veel liefde aangelegd door de kloof. Op smalle stukken wordt je over loopplanken geleid en je gaat ook 2 keer over mooie hangbruggen. Terwijl we over de hangbrug lopen en ik al hobbelend en wiebelend man en dochterlief volg, krijg ik ineens een flashback naar een kinderherinnering van de Cakewalk op de kermis. Gek toch eigenlijk, hoe een gevoel van zo een hobbelende brug een flashback geeft aan iets wat ergens in de diepe ''Krochten'' van je herinnering zit. De stijging in de kloof gaat langzaam maar gestaag is nergens echt moeilijk. Misschien dat sommige mensen het wat eng vinden dat de route over de loopplanken geen leuning heeft, maar dit maakt het juist wel heel spannend. Een klein kind zou ik zeker bij de hand nemen en de route is niet geschikt voor een buggy. Het zicht is geweldig, achter iedere bocht komt een nieuw perspectief tevoorschijn en het water is glashelder. Goede wandelschoenen zijn wel een aanrader. Aan het eind van de kloof verbreed het dal zich weer en komt er een stuk van de rivier vrij dat erg breed is met veel zandbanken en uitnodigt om lekker te pootje baden of stenen te zoeken. Hier gaan we lekker zitten en eten onze ''Jause'' onder het genot van het kabbelen van het water. Er is een mogelijkheid om een korte ronde door de klamm te maken, maar je kan er ook een complete rondwandeling van maken door na de kloof de steig naar de Angeralm te maken en via de Huberalm weer aan de afdaling richting Erpendorf te beginnen. Wij besluiten dezelfde route terug te nemen, het is inmiddels avond geworden en in de kloof wordt het iets frisser. We spreken af in de herfst als de beukenbomen hun mooie goudgele bladeren dragen, terug te komen en dan de hele rondwandeling te maken. Dus: wordt vervolgt!
Als we de klamm weer uitkomen, lopen we in de volle zon, het avondlicht van de ''Golden hour'' is geweldig mooi en geeft de omringende bergen een sprookjesachtig schijnsel. We besluiten daarom nog even op een bankje te genieten van dit schouwspel voor we aan de thuisreis gaan beginnen. We voelen ons bevoorrechte mensen dat we in zo een mooie natuur leven.
Voor nu eerst Pfiat di en tot ziens. Bedankt voor jullie lieve reacties!
Inmiddels wonen we al weer bijna een half jaar in Oostenrijk. Een half jaar , waar is de tijd gebleven? En een jaar geleden dat we begonnen met het zoeken naar werk en huisvesting. Een tijd van ons voorbereiden op- en inlezen in. En hoewel je denkt dat je je enorm goed hebt voorbereid, want we wilden beslist geen ''Ik vertrek en het roer om'' taferelen, kom je hier in de loop der tijd wel achter dat je je op bepaalde zaken gewoon niet kunt voorbereiden en het eigenlijk best een sprong in het diepe is.
De taal bijvoorbeeld. We spreken beide goed Duits en hadden op onze vakanties altijd fijne gesprekken met de families waar we een vakantiehuis huurden. We kregen ook altijd te horen: ''Wat spreken jullie goed Duits!'' Maar als de mensen hier onderling spreken lijkt het of je in Verweggistan ben beland. Zeker als, ze zoals hier in Pinzgau , de woorden wat inslikken of binnensmonds uitspreken. Woorden zijn soms compleet anders, slechts in de grote lijn kun je er iets van begrijpen. Nu we hier dus bijna een half jaar zijn wordt het iets makkelijker om het te begrijpen, maar eenvoudig is het niet. Gelukkig doen ze wel weer hun best om'' Hoch Deutsch'' te spreken als ze dan door hebben dat we geen ''Einheimischen'' zijn. Meneer Auswander leert op zijn werk al aardig een woordje Pinzgau. Soms wordt er smakelijk gelachen om zijn niet zo correcte uitspraak in het begin, maar dan leert hij op zijn beurt zijn collega een Gronings zinnetje. Bijna tong brekend probeert zijn collega dan de zin uit te spreken, wat natuurlijk dolkomisch is!
De Oostenrijker in het algemeen is ook een stuk geslotener, of gereserveerder dit ontdek je pas als je hier woont en werkt. Want van onze gastgevers bij wie we een huisje huurden viel ons dat nooit op, of was dat puur de Oostenrijkse beleefdheid? Nederlanders die hier al jaren wonen vertellen me amper nieuwe vriendschappen op gedaan te hebben. Af en toe zit er een persoon bij die wat opener is, zoals meneer Auswanders collega, maar dat zijn echt uitzonderingen. En een gekke ''tic'' die we ontdekten, als Oostenrijkers be.llen doen ze dat buiten in de tuin en ook nog eens erg hardop. Soms schrik ik me een ongeluk als ik rustig in de tuin even iets zit te lezen en ineens met een klap in een luidkeels gesprek van de buurman val
Ook het geschikte werk vinden is voor mij nog niet zo eenvoudig. Hier heb ik toch wel wat makkelijker over gedacht. Mijn diploma vanuit de zorg, heeft andere competenties dan hier met dat diploma. Voor het ''anerkennen'' ben je een smak geld kwijt wat je zelf moet betalen. Daar ben ik gezien de vele onkosten die we maakten voor onze Auswanderung nog maar niet aan begonnen. En ik twijfel ook of ik er wel aan moet beginnen. De ouderenzorg hier doet je 20 jaar terug in de tijd werpen. De verzorgingstehuizen zijn grotendeels hopeloos ouderwets, zoals we dat ooit ook in Nederland kenden. Piepkleine badkamertjes, dat als je er een rolstoel in zet je eigenlijk geen ruimte meer hebt om er bij te staan, laat staan iemand te helpen met wassen of kleden. Ergonomisch zeer slecht voor je lichaam. Hulpmiddelen zoals in Nederland gebruikt worden om je rug te sparen, kennen ze hier amper. Het water kwam verkleurd uit de leiding, maar dat maakte voor de gezondheid niks uit zei men tegen mij, maar kwam omdat het een oud gebouw was. Ik begreep dus al wel dat dit om een oud gebouw met nog loden leidingen ging en heb dus zelf hier nooit water uit de kraam gedronken! De ouderen werden na de maaltijd vrijwel allemaal al in de slaapkleding geholpen, iets wat ik als zeer vreemd ervaren heb. Waar is de eigen inspraak, het zijn toch geen kleine kinderen? De senioren in Nederland weten amper hoe goed ze het hebben. Ruime badkamers met alle ruimte voor een rolstoel, douchestoel of douchebrancard en veel meer eigen inspraak over het laatste deel van hun leven. Daarbij werkt men in de ouderenzorg dagen van 12 uren, na 3 dagen werken was ik dus ook echt kapot en had de dagen er achter aan weer nodig om bij te komen. Nachtdiensten moest ik ook aan meewerken en gezien het tekort aan personeel zaten die met grote regelmaat in het rooster. De enorme verantwoordelijkheid die ik dan kreeg over een heel gebouw met senioren wilde ik niet op me nemen en dus heb ik nog in mijn proeftijd dit werk opgezegd. Veel ouderen spraken ook nog eens dat zeer oude Pinzgau dialect en je zou maar een fout maken in de zorg als je iets niet goed verstond. Momenteel heb ik werk aangenomen achter de kassa bij een Bergbahn, maar ik beschouw dit echt als tijdelijk voor mezelf. Je moet immers geld verdienen.......
De zorg zelf is wel heel modern. Veel is gericht op het voorkomen van ziekte. En iedereen die werkt is automatisch door de werkgever verzekerd bij de Krankenkasse. Dit systeem vind ik wel weer heel erg goed. Voorkomen is toch immers beter dan genezen? En ook kan iedereen op deze wijze verzekerd zijn, daar kunnen ze in Nederland met hun schrikbarende prijzen nog iets van leren! Ook het schoolsysteem loopt achter. Dochter Auswander was direct al de beste van de klas terwijl ze een toets niet eens geleerd had, maar puur omdat ze de stof allang had gehad!
Nu zullen jullie wel denken: Hebben jullie Auswanders nu spijt van jullie emigratie? Nee dat beslist niet! Het leven is hier uiteindelijk nog wel een stuk relaxter. In de 1e plaats is het land een stuk groter , Nederland zou er met gemak 2 keer in passen, maar er zijn maar iets meer dan 8 miljoen inwoners. Er zijn hier nog ECHT rustige plekken te vinden. Veel natuur en onbebouwde gebieden.. Het water is hier vrijwel altijd van drinkwater kwaliteit, heb je dorst dan kun je je fles of beker zo onderweg vullen. De mensen leven hier nog veel dichter bij de natuur, paddenstoelen, bosbessen , bramen en Daslook onder andere wordt uit de natuur gehaald en tot allerlei heerlijkheden bereid. Ook veel middelen voor de gezondheid zoals hoestdrank maakt men zelf van b.v. jonge Dennenknopjes en zo zijn er heel veel zaken op te noemen. In de winkel ligt meestijd alleen maar groente dat in dat jaargetijde groeit en dus verkrijgbaar is, dat was wel even wennen in het begin, want in Nederland wordt alles maar ingevoerd en is dus te koop. Een kwestie van meegaan in de seizoenen. Ook het openbaar vervoer is goed geregeld, tot in de kleinste dorpjes komt de bus nog en het is betaalbaar voor iedereen. De Oostenrijker is vriendelijk en maakt niet gauw ergens een probleem van. In tegenstelling tot de Nederlander die gauw aangebrand is en je de schuttingwoorden om de oren vliegen. Of dat dan ligt aan een klein landje met erg veel inwoners? Ik weet het niet. Hier is nog een groot respect voor ouderen, voor de overheid , politie en hulpverleners. Iets wat in Nederland jammer genoeg de laatste jaren enorm ver te zoeken is.
Als we nu vrij zijn dan gaan we de natuur in, wandelschoenen aan, rugzak op en op pad. Natuurlijk kan dit ook in Nederland, maar daar zijn geen bergen en is het ook een stuk drukker, op een zondagmiddag loop je soms in drommen over de heide of door het bos. We hoeven nu niet te wachten tot we weer vakantie hebben en op pad kunnen gaan. Dus ja, we zijn blij met onze emigratie! De afgelopen weken ook weer veel mooie uitstapjes en Hikes gemaakt, daarover een andere keer meer. En ik, ik zal uiteindelijk ook wel het werk vinden wat goed bij mij past. Voorlopig heb ik inkomsten.
Een lieve groet van de Auswanders en nog bedankt voor jullie lieve reacties we zijn er altijd weer blij mee.
Pfiat di
''Lieverd, ik verwacht een pakje, maar moet echt nodig naar het toilet, kun jij zo meteen de deur wel even openen?'' Met dat berichtje stuurde ik dochter Auswander richting de voordeur, waar tot haar verbazing geen postbezorger maar een oude klasgenoot voor onze deur stond. Toen we later aan de koffie en fris zaten bleek dat het haar toch niet als complete verassing overviel omdat ze ineens geen live locatie meer kreeg te zien op de telefoon. Ze had hun hele camperreis kunnen volgen en nu ze in de buurt van Oostenrijk kwamen ineens niet meer. Daar had ze toch wel even haar gedachten over laten gaan. En nu haar schoolvriendin van het vriendengroepje net goed en wel terug was naar Nederland, stond nu dus weer een schoolvriend op de stoep. Geweldig toch, dochter Auswander was beslist niet: ''Uit het oog uit het hart.''
De beide pubers wilden de volgende dag graag met de cabinebahn omhoog gaan en terug wandelen, zijn ouders namen zich een luxe relax en geniet dag voor en wij als Auswanders, besloten voor een lange dag-wandeling te gaan in de omgeving van Unken.
Nadat we heerlijk krakend verse broodjes en wat lekkere smeerseltjes als beleg hadden gekocht reden wij richting Unken. We kenden deze omgeving van de Innersbachklamm en besloten daar op de parking de auto te plaatsen en de wandeling te beginnen. De bergschoenen werden weer vastgeknoopt, de rugzak gevuld met de verse broodjes en voldoende drinkwater en we gingen op pad. Volgens de routebeschrijving zou het een wandeling van 17,5 km zijn. Het 1e deel verliep langs de rivier de Saalach en over houten bruggetjes die stevig in de muur verankerd zitten. We verbazen ons over de enorme hoeveelheid aan Cyclaampjes die hier groeien. De mini versie van de Cyclaam zoals we die kennen als kamerplant. Verder zien we ook heel erg veel Stengel-enzianen, met hun mooie blauwe kleur. De flora is hier bijna onwerkelijk mooi. De wandeling heet officieel: rund um den Achberg,maar staat vrijwel nergens zo aangegeven op de bordjes. Mijn tip bij deze om een lijstje bij je te hebben ( of screenshot van dit blog) en dan deze punten aan te houden:
Unken- Kirche- Gsengsteig- Fussbalplatz-( je komt uit vlak bij de oude grensovergang naar D, hier steek je weg over) Klaranlage- Köstlerhof -Haiderhof- Aschauer klamm ( het hoogtepunt van deze tour!)-Reith-Innersbachklamm-Gaissteig-Steganlange Schwerm ( de houten bruggetjes tegen de Saalachoever), eventueel een afsteker naar de Lowenquelle- en uiteindelijk over de grote brug weer naar Unken.
De wandeling voert ons heen en terug over de grens naar het Duitse Berchtesgaden, zelfs door een gehuchtje dat Niederland heet en is geweldig mooi en gevarieerd. Wat kleine Kanttekeningen: de zwaarte zit hem in de lengte een kleine 20 km, niet zo zeer in de klim dat zijn slechts iets meer dan 400 meter en de route door de klamm is wat moeilijker. Op de borden staat aangegeven dat je rekening moet houden met alpine gevaren, dit betekend dus smalle paadjes en gevaar van vallend gesteente. Maar op de smalste en steilste stukken is de route wel gezekerd met touwen, dus eigenlijk nergens echt gevaarlijk. Goede schoenen zijn belangrijk, goed opletten waar je loopt en eventueel kleinere kinderen bij de hand nemen. Ineens komt ons de klamm toch wel erg bekend voor en na wat brainstormen komen we erachter dat we hier al eens wandelden met onze oudste dochter en jongste dochter nog in het buideltje. Destijds waren mijn schoonouders 40 jaar getrouwd en vierden we dat als familie in Berchtesgaden. Wie had gedacht dat we een kleine 15 jaar later in deze prachtige omgeving zouden wonen?
De klamm doet ons een beetje denken aan de wandeling bij Kotli tijdens onze vakantie in Kroatië, al was het water daar nog wel een stuk warmer. Geleidelijk aan hebben we een hele klim gemaakt, maar door de overweldigende omgeving die iedere bocht tevoorschijn kwam hadden we dat amper door. Dit deel van de wandeling komen we meerdere mensen tegen, alhoewel niet enorm veel. Zodra we de klamm uit zijn en de route vervolgen zijn we weer compleet alleen. Na het deel door het bos komen we op een paradijselijk mooi deel met zicht op de Loferer Steinberge. Er staat zelfs een huisje langs de route als uit een plaatsjesboek. Hier zou je werkelijk jaloers op kunnen zijn, de rust, het uitzicht, zucht zwijmel.....Maar anderzijds zal het in de winter niet zo gemakkelijk zijn om het huis te bereiken en heb je waarschijnlijk wel een eigen trekkertje met sneeuwschuiver nodig.
Onze stappentellers geven inmiddels al bijna 17 km aan, maar nog geen eindpunt te zien en mede door de warmte begint de moeheid iets toe te slaan, ook mijn knie begint met de afdaling toch wel te protesteren. Even doorbikkelen dus en genieten van het mooie uitzicht, de veelvoud aan wilde Cyclamen en Enzian's en de overheerlijke rust. Af en toe bij een waterbakje of stroompje verfrissen we ons, manlief vult zijn complete pet met water en zet hem op zijn hoofd, een komisch gezicht!
Uiteindelijk redden we het net thuis om ons wat op te frissen en schone kleding aan te trekken, de uitgebreide douche die we ons hadden voorgenomen moeten we even doorschuiven. Ik had namelijk een tafeltje voor 6 gereserveerd om half 8 en dat hebben we uiteindelijk net gered. Na 20 km lopen gaat de schnitzel mit Pommes en goudgele Stiegl er goed in. Meestal gaat er een deel van mijn maaltijd naar meneer Auswander, maar ik heb reuzetrek na deze prachtige maar lange wandeling. We kletsen onderwijl over onze dag die we allen op een andere manier doorgebracht hebben en dan is het tijd om afscheid van elkaar te nemen. De camper stuurt morgen weer richting Nederland.
De Aschauer klamm is een aanrader, vrij toegankelijk. De wandelparking vindt je aan de weg tussen Lofer en het Duitse Schneizlreuth. Maar als je de rondwandeling in zijn geheel wil maken, net als ons kun je parkeren bij Unken of de Innersbachklamm. Op tijd weg gaan om de dag optimaal te genieten!
Bedankt nog voor jullie lieve reacties op onze vorige Blogs. Nogmaals de vraag om met naam of initialen te antwoorden, als je anoniem reageert. Dat maakt het voor ons extra leuk om te lezen.
Voor nu tot ziens en
Pfiat di
0
Na 2 wat mindere weken qua weer, was het dan eindelijk weer eens een echte dag om hoog de bergen in te gaan. Veel zicht en geen vooruitzicht op een onweersbui in de loop van de middag, dus tijd om onze rugzak weer eens in te pakken. We rijden naar het ons bekende Bad Fusch, het ooit Mondaine kuurplaatsje boven Fusch an der Grossglocknerstrasse. De slippers worden verruild voor stevige bergschoenen en we gaan op pad. Er staat 3,5 uur op het bordje om de top van de Kreuzköpfl te bereiken, een klim van bijna 1000 meter. De Hike is een T3, dat houd in dat het even wat pittiger is dan een gewone bergwandeling, met steile, moeilijkere stukken en door natuurlijke gebied. We laten ons niet afschrikken, we hebben de hele dag, en de staalblauwe lucht steekt prachtig af tegen de witte toppen, want vorige week is er zelfs boven op wat verse sneeuw gevallen. Al gauw komen we voor de 1e uitdaging te staan, de regen van de laatste tijd en het lopen van de koeien daar, heeft een deel van het pad veranderd in een heus schuin lopend modderbad! Hoe komen we hier door heen? Teruggaan en een andere wandeling zoeken, of maar gewoon door? We besluiten gewoon door te gaan, het zal immers overal het zelfde zijn. Via wat opstaande graspollen, banen we ons een weg door dit modderbad en gelukkig komen we alle 3, zonder glijpartijen droog en schoon over. Ik ben dan ook zeer blij met mijn wandelstokken als extra steun.
Het is er heerlijk rustig, deze wandeling is eens niet toeristisch overlopen, zoals op dit moment er veel zijn. Iedere dag verbazen we ons er weer over hoe enorm druk het hier is met toeristen alle Parkings bij Bergbahnen en andere attracties staan propvol. Ook onderweg verneem je het, de route naar het werk of naar de winkel duurt een keer zo lang. Ook meneer Auswander heeft het op zijn werk daardoor een stuk drukker gekregen.
Wij genieten van de rust, de vogels en het aanzwellend geruis van de waterval. Bij de waterval staan we even te genieten van de heerlijke verfrissende bries die het water geeft, we zijn al aardig warm geworden van de klim. Daarna gaat het steil bergop, we voelen onze kuiten al gaan branden . In mijn hoofd hoor ik een stemmetje dat zegt: Waarom doe ik me dit zelf ook aan?
Soms is er even tijd op een vierkante meter iets rechter stukje om een kleine ''verschnaufpause'' te houden, maar dat is het dan ook wel. We smachten alle 3 wel naar een bankje om even lekker te zitten en wat bij te tanken, maar alles wat er komt is geen bankje. Dat is het enige nadeel van deze rustigere, niet overlopen wandelingen, er zijn ook vrijwel geen bankjes. Als vader en dochter echt moeten eten, besluiten we maar gewoon op de grond te gaan zitten, als er even een rechter stuk over een stuk ''Schotterstrasse'' komt. Dat deel weg is het enige rechte stuk van de wandeling en we zijn echt blij onze kuiten even rust te kunnen geven. We besluiten ter plekke dat als deze weg ook richting Bad Fusch gaat, als is het met een kleine omweg, we die dan op de terugweg zullen volgen. Want we zien het alle 3 niet zitten om het modderbad straks naar beneden te moeten lopen, dat wordt één grote glijpartij! We turen in de verte om het pad te volgen en zien dan inderdaad een splitsing in de weg richting Bad Fusch gaan. Pfew, zijn we daar even blij mee!
Onderweg komen we nog een groep koeien tegen en moeten we dus tussen de vlaaien door laveren, maar ook dat gedeelte komen we prima door. Daarna begint de stijging weer en nu nog steiler dan het 1e deel. We concentreren ons op het moois onderweg, de paddenstoelen vliegen nu letterlijk als paddenstoelen uit de grond , maar we zien ook mooie bloemen en planten. Dan komen we weer door een stuk bos en dan gaan we over de open grasweides. En ja voor het eerst treffen we andere wandelaars aan, man vrouw en hond zijn bezig aan de afdaling.
Dan eindelijk zien we het 1e bankje in de verte, het zijn gewoon 3 boomstammen als zitvlak en een plank als rugleuning maar het voelt voor ons als een luxe sofa, en dan dat uitzicht: Fenomenaal! We kijken over het hele dal heen en zien links van ons de Glocknergruppe en een heel klein stukje van de Grossglocknerstrasse met ieni mini autootjes erop. We zouden wel een hele dag willen blijven zitten om van dit geweldige uitzicht te genieten, maar we moeten nog een mooi stuk, dus we tanken even bij en gaan dan weer op pad.
Het pad wordt steiler en gaat uiteindelijk over in een soort brede ''Grat'', vergezeld van vele mooie vlinders zoals het Tweekleurig Hooibeestje en het Alpenhooibeestje komen we aan bij een deel wat is gezekerd met touwen om de klim en afdaling iets te vergemakkelijken. Hier ben ik echt wel blij mee. Dan komt eindelijk de top in zicht. Even zakt de moed me in de schoenen. '''Moet ik daar nog helemaal heen'', vraag ik me af en zou eigenlijk wel willen opgeven. Dochter Auswander met haar jeugdige energie heeft de pas er goed in en ik zie haar gedaante steeds kleiner worden. Maar ik pak al mijn moed en energie tezamen, ik ben nu zo ver gekomen, dit laatste deel moet ook nog lukken. En na een laatste steile klim staan we dan alle 3 boven bij het Gipfelkreuz, wat een euforie. Maar wat een desillusie als blijkt dat de hele top bezaaid is met vliegende mieren! Binnen de kortste keren zitten we eronder, het lijkt wel één van de 10 plagen, we weten niet hoe snel we weg moeten komen. We maken gauw wat Top fotos, als bewijs en schrijven een heel kort stukje in het gipfelbuch, dan dalen we snel een stuk af. Een stukje lager is er niks aan de hand en peuzelen we onze Jause lekker op en genieten, kriebelvrij, want geen vliegende mieren, van het mooie uitzicht. Een vliegtuigje wat langs vliegt is zelfs lager dan ons, een bijzonder gezicht.
Vader en dochter zijn dusdanig aangesterkt dat zij de volgende top nog willen halen, de Kühkarlkopf. Het is immers maar 170 meter stijgen nog! Ik bedank hier hartelijk voor, ik ben blij deze top gehaald te hebben en geniet nog even van het overweldigende uitzicht, Daarna daal ik rustig op mijn gemakje af om mijn knieën niet te zwaar te belasten. Ondertussen heb ik de tijd om rustig wat vlinders te fotograferen en neem alle tijd op het bankje onderweg om heerlijk van het uitzicht te genieten. Dan wordt het me echt te warm in de volle zon en snak naar de schaduw van de bomen een stuk lager, dus ik besluit rustig verder af te dalen. Hoorde ik nu stemmen in de verte? En ja hoor, na een poosje wordt het geluid sterker en ook dochterlief haar belletje aan haar rugzak hoor ik vrolijk rinkelen. Ze zijn dus bijna bij me en inmiddels hebben we het stukje Schotterstrasse ook bereikt.
Ik krijg nog even een foto te zien van het behalen van deze top en dan lopen we door en zoals gepland volgen we nu de Schotterstrasse. Er wijst geen bordje die kant op, maar we zien aan de richting dat het de goede kant op gaat, misschien iets langer, maar wel veiliger dan die modderglijbaan. Wat een rust voor onze benen en toch fijn genieten van de mooie omgeving. We komen langs verschillende watervalletjes waar we ons even heerlijk verkoelen en zien ondertussen ook de lucht betrekken. houden we het nog droog? Aan het eind van het pad staan we voor een gesloten hek, manlief wil het openen, maar er zit een groot slot op, dat wordt er dus overheen klimmen of onder het prikkeldraad door. Aan de andere kant van het hek zien we een verbodsbord staan, nou ja dat konden we van bovenaf niet zien, we waren niet expres in overtreding.
Met vermoeide en warme voeten ploffen we neer op het bankje bij het meertje van Bad Fusch, maar lang kunnen we niet genieten van deze pauze, het begint te regenen en we besluiten het bankje onder de bomen op te zoeken om te schuilen. Het bankje waar mijn ouders een paar weken terug beschutting zochten tegen de felle zon. Gelukkig blijft het bij en mini buitje, maar we besluiten toch maar om de schoenen weer aan te doen en richting de auto te lopen. Respectievelijk 15 en 17 km hebben we deze dag weer gelopen en dan is het altijd fijn om de auto weer te zien en de bergschoenen te kunnen inruilen tegen slippers.
Het was een prachtige, doch pittige tocht. Wie deze mooie tocht ook eens wil maken: Wees voorbereid!
Pascha loopt inmiddels heerlijk buiten en is blij met zijn vrijheid. Na 4 weken binnen was hij ook echt toe aan dit uitje. De eerste keer was het best spannend. Komt hij wel terug? Soms ''hopt'' hij door de tuin achter een Sprinkhaan aan of een vlieg. Laatst had hij een mooie dag-actieve nachtvlinder te pakken, gelukkig kon dochter Auswander het verschrikte beestje redden en later nog weg laten vliegen. Soms is Pascha ook wel een held op sokken, bij een vreemd geluid spurt hij bij ons de trap van de veranda op, een komisch gezicht!
De laatste dagen wat gezellige bezoekjes gehad van vrienden en oude bekenden, allen op terugreis uit het zuiden of in deze buurt met vakantie. Even een bakkie koffie drinken , bijkletsen en een rondje door ons huis. Lieve vrienden, wij hebben erg genoten van jullie komst! Zelfs dochter Auswander haar schoolvriendin wilde na het weekje Italie toch nog weer even langs om gedag te zeggen. Waar zij een week eerder met verse sneeuw over de Grossglockner vertrokken, kwamen ze met 31 graden terug. wat een verschil!
Allen weer bedankt voor de lieve reactie's op de vorige blogs. We genieten hier altijd weer van.
Tot een volgende keer
Pfiat di.
Ik moest ineens vorige week denken aan deze zin die ik ergens gelezen had: ''Ergens heen gaan te wonen, is wel iets anders dan er altijd vakantie houden''. En ja, ik kan niet anders dan dit inderdaad beamen. Nu we beide in het werkproces zitten, is het allemaal een stuk drukker geworden en moeten we het echt van een vrij moment hebben. We zitten nu in het echte leven hier. Ben je op vakantie dan heb je alle tijd om op pad te gaan, mits het weer het natuurlijk toelaat. Je ontdekt in de loop van de tijd ook de mentaliteit van de Oostenrijker en dat is veel werken. Als ze wel eens hoorden waar wij al allemaal geweest waren om te wandelen of gewoon van de natuur te genieten, kregen we menigmaal te horen dat ze er nog nooit waren geweest of heel heel lang geleden omdat ze er gewoon geen tijd voor hadden. En dan woon je in zo een mooi land.......
Er zijn trouwens wat veranderingen geweest in mijn werk. Ik ben van de mobiele zorg overgegaan naar de stationaire zorg. Alhoewel ik enerzijds de zorg thuis erg fijn vond had het ook een hoop min punten. De tijd van de ene naar de andere kunde stond vast en moest je je dus aan houden. Kwam je door ''starker verkehr'' later aan dan in de planning stond, moest je alles weer verantwoorden middels een rapportage en werd het alleen maar later. Daarbij kwam nog dat mijn rooster regelmatig wisselde en ik echt niet de hele week wilde werken. Volgens de planner was er met mijn wensen niet altijd rekening te houden omdat er binnen de thuiszorg regelmatig een ''kunde'' uitviel door ziekte of ziekenhuisbezoek. Ik heb toen aangegeven op zoek te gaan naar een andere baan omdat ik een goede balans tussen werk en privé erg belangrijk vind. Men wilde mij echter niet kwijt en bood me toen in een Seniorenhaus een baan aan. Waar ik dus deze week voor het eerst gewerkt heb. Ook dit was natuurlijk best erg spannend voor me, daar ik de laatste 2,5 jaar ''niet meer aan het bed gestaan had'' , ik mijn kennis weer een beetje moest opfrissen en ik weer helemaal opnieuw moest beginnen met het leren kennen van bewoners en collega's. Maar ik heb hier in ieder geval mijn 3 dagen werken per week en weet een maand van te voren mijn rooster.
Nog meer veranderingen. Na de warme weken die geweest zijn is het weer de afgelopen week echt omgeslagen. Tussendoor nog eens een mooie dag of dagdeel, maar ook regelmatig regen. Het is gelukkig geen noodweer zoals in Karinthië of Italië waar hagelstenen van enorme proporties vielen en voor enorme schade zorgde. De beelden op tv liegen er niet om, en voor veel vakantiegangers is de vakantie snel ten einde gekomen. Wat een ''kater'' om zo je vakantie te beleven waar je lang naar uit hebt gekeken en geld voor opzij hebt gezet.....
Juist nu het, jammer genoeg, wat minder mooi is, is dochter Auswander haar schoolvriendin samen met haar ouders hier op vakantie op de camping. Gelukkig zijn er tussendoor ook mooie droge momenten en vermaken ze zich prima, alleen al elkaar weer zien en even bijkletsen is natuurlijk al fijn. Samen maakten we een mooie tocht door de Kitzlochklamm en die willen we jullie ook niet onthouden.
Ook pap en mam zijn weer vertrokken naar Nederland, en naar we net hoorden, weer veilig in Nederland aangekomen. Samen maakten we leuke tripjes en showden we zo onze mooie nieuwe woonomgeving aan hen. Zo liepen we nog een ronde bij de Pillersee en gingen we naar de Kneipp bronnen in Bad fusch, beide, zeker met de warmte van de afgelopen week, fijne uitstapjes. Verder werden we getrakteerd op een heerlijk etentje bij de Forellen ranch.
Onze Pascha is morgen 2 weken bij ons en is al aardig een deel van ons gezin geworden. Deze ''goedzak'' is zo lief en aanhankelijk en volgt zijn vrouwtje, onze dochter Auswander, de hele dag door het huis. Meerdere keren per dag laat ze hem aan het lijntje kennis maken met zijn nieuwe omgeving. De 1e keer was hij nogal schrikkerig en voor alles op de loer, maar dat werd al gauw makkelijker. Als ze nu een rondje met hem heeft gemaakt is hij het 1e kwartier aan het zielig miauwen omdat hij weer graag naar buiten wil. Maar dat durven we na zo een korte tijd nog niet aan. Men zegt dat een kat ongeveer 4-6 weken nodig heeft om zich te hechten aan zijn nieuwe omgeving, dus hij zal nog even geduld moeten hebben.
Vandaag had ik mijn 1e werkbespreking van Hilfswerk. Nadat er een soort van discussie ontstond onder wat collega's over de plan van aanpak van een ''Kunde'', was ik even het spoor bijster. Het ging over in het plat Pinzgau en er werd voor mijn gevoel zo snel gepraat dat ik niet meer begreep waar het over ging. Even later, in de pauze sprak een collega me aan, ze kwam van Tjechoslowakije en vertelde me dat zij het na de 2 jaren dat ze hier nu woonde ook nog steeds niet kon volgen. Ik denk dat je echt nog jong moet zijn, een kind, om het Pinzgau dialect echt goed te leren verstaan en spreken. Gelukkig heb ik met mijn werk er geen last van, als ik dan even het niet goed versta vraag ik het gewoon nog een keer en wordt het me geduldig uitgelegd. Wat ik wel erg vervelend vind is dat ik de nieuwe Kunden wel moet zien te vinden. Gelukkig hebben we Google maps tegenwoordig om te gebruiken, maar ook dan is het nog altijd niet even makkelijk. Soms zijn er straten die totaal verstrooide huisnummers lijken te hebben. Dan zijn er ooit eens huizen bijgebouwd en die krijgen dan weer andere huisnummers. Het zweet breekt me dan uit, ( zeker met de warmte van dit moment) want mijn klokje in de werk-app tikt wel door en je hebt soms wel Kunden die ''betreud'' moeten worden op vaste tijden, omdat ze bv dan net thuis komen uit het Tagescenter ( een soort Buurthuiskamer) of ik de verpleegkundige moet assisteren. De mensen zijn over het algemeen super lief voor me en ik krijg menigmaal te horen dat ik zo goed Duits spreek. ''Maar dat heb je op school geleerd zeker?'' krijg ik dan te horen. Als ik vertel dat ik me dat zelf heb aangeleerd en veelal door als kind veel Duitse Kinderseries te kijken, zijn ze vaak stomverbaasd.
Inmiddels al weer meer als een week aan het werk voor Hilfswerk Salzburg. Wat had ik de 1e 2 dagen een hoofdpijn van alle informatie die ik over me heen kreeg. Even sloeg de paniek toe, hoe krijg ik ooit deze nieuwe stof in mijn hoofd? Ik ken de zorg , dat is het probleem niet. Maar het werken met de speciale werk app in de Handy viel me vies tegen. Zoveel codes, zoveel handelingen om te onthouden, zoveel afkortingen om te gebruiken die me allemaal zo vreemd leken, het duizelde me werkelijk! Zo is bijvoorbeeld de afkorting kd Kunde, en HKP de Hauskrankenpflege, en zo staan er 2 pagina's vol met afkortingen die me hocus pocus oogden. Gelukkig werd ik begeleid door een lieve geduldige collega en vertelde ze me dat het echt goed zou komen. Ze zei me dat ze mijn gevoel herkende en als ik eenmaal 2 weken aan het werk zou zijn het vanzelf goed zou komen.
Inmiddels werk ik dus al zelfstandig, rijd ik in mijn eigen werkauto door de omgeving en waarlijk iedere dag gaat het me makkelijker af. Soms mis ik wel mijn fijne werk op de Buurthuiskamer en mijn lieve collegas's daar, ik geef eerlijk toe dat was echt wel mijn ding. Maar als ik dan rond rijd in mijn werkauto en naar die Majestueuze bergwereld kijk onderweg dan maakt dat weer veel goed.
Soms maak ik grappige situaties mee als mensen het dialect spreken , dan versta ik ze amper. Zodra ze vernemen dat ik geen Oostenrijker ben doen ze echt wel hun best om Hoch Deutsch te spreken, wat ze niet altijd makkelijk afgaat. Zo weet ik inmiddels dat Fetzen , doeken zijn, Maar je kunt ook een Fetzen hebben als je te diep in het glaasje hebt gekeken. En zo kan ik nog wel even doorgaan met bijzondere Pinzgau woorden.
Ook Pascha , onze adoptie kat uit het Tierheim waar Amaya haar schnupperstage maakte is inmiddels een deel van ons huisgezin. Na de vakantie naar Kroatië zijn dochterlief en ik dus naar de plaatselijke dierenwinkel gegaan en gingen met een kar vol katten huisraad weer richting huis. Pascha houden we voorlopig nog wel een aantal weken binnen om hem te laten wennen en als hij naar buiten gaat dan is het aan een lijntje.
Vorige week kwamen mijn ouders over vanuit Nederland en konden ze met eigen eigen ogen zien en beleven waar wij nu wonen. In het weekend maakten we leuke trips samen. Zo reden we samen de Grossglockner Hochalpenstrasse ( een echte must see als je hier in de buurt bent) en gingen we met de Maiskogelbahn omhoog om daar een wandeling te maken en daarna heerlijk een ''Jause '' te eten bij de berghut. Aankomend weekend staan er nog wat leuke tripjes gepland.
Zoals beloofd deel ik nog graag een mooie wandeling van Kroatië met jullie.
wandeling van Poklon naar de Vojak bergtop.
start: op de Poklon pashoogte de auto parkeren en bordjes Vojak volgen.
bijna 300 meter stijgen.
De Vojak is het hoogste punt van het Istrisch schiereiland en ligt in het Ucka natuurpark ( spreek uit als Oetsjka). Om precies te zijn is de Vojak 1401 meter hoog en van daarboven heb je een prachtzicht over het land en de zee. De eilanden Krk, Cres en Losinje zie je prachtig liggen.
Natuurpark Ucka heeft een uniek klimaat een mix van de bergen en de zee, wat een bijzondere flora en fauna geeft. Wij vonden het een geweldig gebied, met zeer veel soorten bloemen en planten en dus ook veel vlinders.
Vanaf de parkeerplaats volg je steeds de bordjes Vojak, en zie je even geen bordje dan volg je de ronde rode stip met blauw in het midden of wit/rood. Het 1e stuk ging flink steil omhoog, ik voelde mijn kuiten al gaan branden, Gelukkig was het door een bos en dus fijn beschut tegen de zon. Iets hoger steeg het pad wel maar was het makkelijker te begaan. Langzamerhand werd het bos opener, en op de open plekken groeiden allerlei mooie bloemen en planten. De Bosparelmoervlinder was hier volop aanwezig en was ook heel erg ''handtam'' we zaten binnen de kortste keren onder die mooie fladderaars. Onze camera's klikten er weer vrolijk op los, en dan had je pardoes ook 1 of 2 vlinders op je camera of mobiel zitten. Een waar vlinder eldorado! We konden dit mooie plekje bijna niet verlaten, zo genoten we. Maar ja we wisten dat we nog wel een mooi stuk moesten lopen, dus maakten ons weer op pad.
Op een gegeven moment kwamen we boven de boomgrens en het werd dus gelijk ook een stuk warmer. Bij deze de tip: Maak deze hike op een iets koelere dag en neem voldoende drinkwater mee, want tijdens de wandeling tref je geen plek om wat te drinken te kopen of een natuurlijke bron. Op het plateau aangekomen maakten we ons een fijne pauze, aten en dronken wat en genoten van het uitzicht en de vele vlinders die er rondvlogen. Daarna werd het tijd voor de laatste steile klim, naar de top van de Vojak. Vergezeld van Koninspages die heerlijk op de thermiek zweefden maakten wij de klim. Ik zie er altijd wat tegen op als ik eerst omhoog kijk waar ik heen moet, maar doe het rustig aan op mijn eigen tempo, vader en dochter hebben de spurt er al weer in en zijn al gauw stipjes in de verte geworden. Uiteindelijk viel het me nog best mee, het pad slingert zich in serpentinen omhoog, waardoor het wel stijl is maar prima te doen.
Boven op de top staat een stenen uitzichttoren uit 1911( die trouwens gebouwd werd door een Oostenrijkse Tourismusverein), onder in is een info punt die echter op dit moment nog gesloten is en ernaast is een platform waar vandaan de Parapenters kunnen gaan springen. We maken wat foto's, drinken nog wat en maken ons dan op voor de terugweg. Hier zijn mogelijkheden genoeg. Zolang je maar Poklon aanhoud, kom je weer op de pas uit.
Bij de pas aangekomen rijden we nog een stukje door. Dan kom je namelijk bij de bron Voda Josipa, oftewel de Frans Joseph bron, een erfstukje uit de Oostenrijkse Hongaarse tijd. Dit water is zo heerlijk koud en super lekker. We hebben nadien hier vaker onze flessen met water gevuld.
Voor nu eerst
Pfiat di en tot een volgende keer!
Ook weer bedankt voor al jullie lieve reacties, we lezen ze hier met veel plezier.
Dobar dan,(Goedendag)
Dochter Auswander omschreef het bij thuiskomst erg mooi: ''Ik heb een heerlijke vakantie gehad, heb enorm genoten, maar ik ben blij dat ik vannacht weer in mijn eigen bed slaap, het was goed zo'' Inwendig gniffelend denk ik even aan alle vakanties als we Oostenrijk verlieten , dan zat ik met 2 huilende mensen in de auto, zodra de laatste topjes in de achteruitkijkspiegel verdwenen waren. En dan de 1e dagen in Nederland ook nog ziek van heimwee. Dit was het 1e vakantiejaar dat dus ''normaal'' verliep. Gewoon lekker genieten van de vakantie, maar ook weer fijn om naar huis te gaan. Geen tranen onderweg en alleen een hart en hoofd vol mooie vakantieherinneringen....
Voor mij persoonlijk had het anders nog wel een week extra mogen duren, het heerlijke klimaat, de combinatie van zee en bergen, de planten, de enorme hoeveelheid aan vlinders en de overheerlijke ijsjes die we daar aten. Wat een beetje vreemd voelde was het zinnetje : We gaan weer naar huis. Dit was immers onze 1e vakantie dat ons thuis in Oostenrijk lag en niet in Nederlands hoge noorden.
De dag van aankomst maakten we direct al kennis met de Kroatische gastvrijheid. De tafel stond vol heerlijke plaatselijke lekkernijen die Jelka zelf had gemaakt, zelfgemaakte likeur en wijn en de koelkast gevuld met mineraalwater en frisdrank. We waren stomverbaasd! Oh ja en niet te vergeten ze hielpen mee onze bagage van de auto naar ons appartement te dragen.
De 1e avond hoefde ik dus niet eens te koken. Vanaf het balkon keken we neer op de zee bij zwoele temperaturen en genoten van dit feestmaal. Er was zoveel over dat we de volgende dag er onderweg nog een heerlijke lunch aan hadden. We hadden trouwens naast het huis nog een heerlijk stukje tuin met een mooie lounge set en een stenen grill plaats. Hier hebben we dan ook heerlijk gebruik van gemaakt.
De 1e ochtend dat we op pad wilden gaan schoot dochter Auswander ineens de tuin in. Wat had ze ontdekt? Een heuse schildpad! Ik wist dat ze hier in het wild wel voorkwamen, maar hoe groot is de kans dat je ze hier dan ook ziet? We gaven hem de naam Willie, is zowel geschikt voor een jongen als een meisje immers en vrijwel iedere ochtend zagen we hem weer in de tuin. Meestal hadden we een stukje meloen of perzik voor hem, die hij gretig opat. Het was zo een schattig beestje, we hadden hem wel meenemen willen naar huis. Maar ja het klimaat in Oostenrijk zou hij niet overleven, of je zou hem al binnen moeten houden. Zijn donkere kraaloogjes zagen elke beweging van ons en kwam dochterlief er aan met een stukje fruit dan kon hij ook nog best snel lopen op zijn korte pootjes . Bij navraag bleek dat het beestje al 5 jaar in de tuin leefde. Destijds was een deel bos van naast het huis bij de tuin getrokken , wat nu onze zithoek was . En waarschijnlijk leefde hij dus in het bos , want sindsdien leefde hij in de tuin. Om te slapen en schuilen kroop Willie in een dik begroeide struik en dan vond je hem ook echt niet terug. Ik hoop dat de volgende gasten net zo lief en zorgzaam voor Willie zijn als wij waren.....
En wat een heerlijke gevarieerde vakantie hadden we. De ene dag lagen we in de zee te dobberen, zwommen in poelen van de rivier, die in tegenstelling tot de alpenrivieren heerlijk van temperatuur waren, dan waren we aan het hiken in de bergen, zaten we op de boot naar het eiland Cres of Brijuni, bekeken Romeinse oudheden of een botanische tuin. En de vlinders? Wat een vlinder eldorado was het daar. Op het eiland Cres zaten de lavendelstruiken zo tjokvol, dat als er een auto voorbijreed er ''wolken'' vlinders omhoog dwarrelden en dan weer langzaam neerdaalden. We dachten in Frankrijk al veel vlinders gezien te hebben, maar dit sloeg het helemaal. Onze ogen konden al dit moois bijna niet volgen. Onze camera's knipten er op los, maar ja met de warmte waren de vlinders enorm actief, dus moeilijk vast te leggen. Bij de Hikes door het nationaal park Ucka was het net zo genieten. We hadden de Parelmoervlinders op ons zitten, we kwamen gewoon niet verder. En ieder gebied waar we kwamen was weer een ander soort dat het meest vertegenwoordigd was. Ben je vlinderliefhebber, wandel je graag en hou je van een gevarieerde vakantie met een dagje strand tussendoor? Dan kan ik je de omgeving van het nationaalpark Ucka in Kroatië zeker ook aanbevelen! Wij zullen hier zeker eens vaker heen gaan.
Maandag is het weer tijd voor school en werk. Nu gaat maandag het echte leven ook voor mij beginnen, best spannend dus ik start dan bij Hilfswerk Salzburg. Voor dochter is het haar laatste schoolweek hier. Geen les meer maar allerlei leuke uitjes zoals naar de Tauern Spa om te zwemmen en met de trein naar Salzburg stad. Daarna volgen er 9 weken zomervakantie voor haar, wat een luxe!
Een andere keer zal ik nog een leuke Hike uitschrijven hier. Het is weer tijd voor de normale zaken, wasjes wegwerken en ook wat regelzaken. Ja, we zijn weer thuis he!
Allen bedankt voor jullie lieve berichtjes op ons blog, schrijf vooral je naam of initialen erbij zodat we weten wie de reactie plaatst en tot een volgende keer maar weer.
Pfiat di
Dochter Auswander heeft 2 dagen mogen Schnuppern bij het Tierheim in Bruck am Grosssglockner. Dit is vergelijkbaar met een Snuffelstage, kijken of het werk daadwerkelijk iets is wat je leuk vind. Het werken met dieren is helemaal haar ding en ze heeft dus enorm genoten. Vooral het voeden van de jonge kittens met het ''spuitje'' was natuurlijk geweldig. De dierverzorgers waren zeer te spreken over haar.
We hebben ook visite gehad van onze voormalige achterbuurtjes. Ze waren hier in de buurt met vakantie en waren ook wel benieuwd naar ons nieuwe stekkie. Na een rondleiding door ons huis hebben we onder het genot van een bakkie koffie even bij gekletst.
Vanavond voor het eerst onze nieuwe huisarts bezocht. Ja inderdaad vanavond, 2 avonden in de week heeft hij ook spreekuur, maar is dan de overige dagen al weer om 12 uur vrij! We wilden ons even voorstellen en gelijk even nieuwe medicatie bestellen. We zitten dus netjes op de vooraf afgesproken tijd in de wachtkamer te wachten. Ik vind het wachten in een wachtkamer nooit echt fijn, het loopt qua tijd vaak uit en er zitten vele mensen die niet fit zijn bij elkaar in één ruimte. Dan valt ons op, dat mensen die later binnen komen al voor ons aan worden opgeroepen en het duurt nu wel erg lang. Ik doe dus navraag bij de assistente wat blijkt: we hadden de E card ( de verzekeringspas) in een soort van lezer moeten laten scannen en dan kom je op de wachtlijst te staan, ondanks dat je eerst al telefonisch een afspraak hebt moeten maken. Zo vreemd en dubbel werk denk ik bij mezelf, maar ja zo werkt het hier nu eenmaal, we leren iedere dag weer nieuwigheden hier. Gauw dus in orde maken en onze beurt weer afwachten en bijna een uur later dan we binnenkwamen zijn we uiteindelijk dan toch aan de beurt.
De assistente is hier ook de krankenschwester en doet alle taken. In Nederland moet je apart naar een plek voor bloedprikken of inentingen, zij doet dat hier gewoon tussen haar baliewerkzaamheden door. En voor het ophalen van medicatie maakt het niet uit welke apotheek je neemt, ook daar scan je weer je e-card bij binnenkomst en wordt je geholpen. Op dit moment is voor alles hier nu de 1e keer en zijn we soms best verbaasd over hoe ander alles hier werkt.
Dan wil ik jullie nog zeker een mooie wandeling laten zien. kijk mee en geniet!
Lieve volgers, Niet schrikken hoor. We gaan niet alweer verhuizen, alleen het blog verhuisd. Voortaan zijn we te volgen op: https://fami...
