Griesbachklamm

Exact een half jaar wonen we nu hier en langzamerhand doet de herfst zijn intrede, al is het nog steeds fantastisch nazomerweer, de tekenen zijn wel daar. De Bosbesstruikjes kleuren de bergflanken oranje/rood en de bomen beginnen ook al iets te kleuren. De Bauernherbst is aangebroken, de hoge almen stromen langzaam leeg. Met feestelijke Alm- abtriebe komen de koeien vrolijk versierd weer naar de dalen. Ook de schapen, geiten en paarden moeten er aan geloven. Afscheid van 3 maanden ''Alsmsommer'' voor hen, geen frisse alpenkruiden eten, lekker wandelen over de almen, drinken uit een kabbelend bergbeekje en al herkauwend genieten van het fenomenale bergpanorama. Dat worden straks vele lange maanden in de stal.......

Even leek het ook rustiger te worden met de vakantiegangers, de scholen waren overal immers weer begonnen, we slaakten bijna een zucht van verlichting, want oh wat was het druk deze zomer. Heel wat mensen leken na die nare Covid periode aan een inhaalslag begonnen zijn qua vakantie en Oostenrijk was daarin erg populair. Maar na de 1e golf kwam de ''Grijze golf'' en ook de mensen met kleine kinderen. Waar ik me ook over verbaasd heb is hoe populair Zell am see bij de Arabieren is. Zellamsie, zoals de Arabier het hier noemt leek de afgelopen 2 maanden overspoeld met ''dikke'' dure lease auto's en gesluierde vrouwen. Het is de combinatie van de Zeller see en de sneeuw op de bergen die hen enorm aantrekt. Boven op de Kitzsteinhorn gletscher hebben zelfs de volwassen mannen grote lol. Bulderend van de lach gaan ze op de slee van de geprepareerde heuvel op de gletscher. Ja sneeuw kennen ze niet, dus dit is echt een groot avontuur voor hen! Sinds ik bij de kassa van de bergbahn werk heb ik echter wel heel wat met ze te stellen. Ze spreken slecht Engels en begrijpen vaak niet wat je zegt, zodat ik het zelfde verhaal soms wel 3 keer moet herhalen. Ook willen ze per direct geholpen worden als je even ergens mee bezig bent, bij het inruimen van de kassa la staan ze al te kloppen op het raampje.

Onze laatste nachten in Nederland sliepen we bij mijn ouders in huis, het oude huis was leeg, het koopcontract getekend. Het huis waar onze beide dochters opgroeiden en heel veel herinneringen lagen. Een gekke tijd, want onze huisraad stond vrijwel allemaal al in ons nieuwe huis, grotendeels nog in bananendozen. We hadden ons uitgeschreven uit onze gemeente  en nog niet ingeschreven in onze nieuwe gemeente en en waren dus eigenlijk even zonder vaste woon en verblijfplaats. Het was een gekke, emotionele en drukke tijd. Afscheid van het werk, fijne collega's, afscheid van vrienden en familie. Nu we terugkijken denken we: ''waar is het afgelopen half jaar gebleven?''

Dochter Auswander was net een paar dagen begonnen met haar 1e schoolweek toen ze ineens ziek werd. Keelpijn, verkouden en een algeheel gevoel van malaise. ''Ja hoor, de R is weer in de maand'', was mijn gedachte. Maar goed hier in Oostenrijk moet je dus naar je huisarts voor een afmelding van school, dus togen we naar die goede man. Die deed ook direct even een Covid test en ja hoor: Positief ! Gelukkig is de variant die er nu nog heerst slechts een Verkoudheids griepje en heeft dus even wat dagen nodig, maar het is geen goed begin van het nieuwe schooljaar. Maar niks aan te doen.

 De 1e week van oktober gaan de kinderen ''Schnupperen'' een hele week proeven aan hun droomberoep. In onze dochter haar geval is dat dierverzorger. Gelukkig hebben we samen een mooie stage plek kunnen vinden voor haar, ze mag een hele week meedraaien op het Wildpark Ferleiten aan de voet van de Grossglocknerstrasse. Hier is ze natuurlijk reuze blij mee. Nu nog binnenkort even achter goede werklaarzen aan. Maar eerst maar even opknappen!

Als we allen op vrijdag wel eens wat vroeger vrij zijn van werk en school gaan we nog wel eens op pad. Zo maakten we laatst een prachtige toch door de Griessbachklamm die we jullie niet willen onthouden.

Griesbachklamm

parkeren: Parking bij de klamm ( 6 euro voor een dagkaart)

Erpendorf Tirol

korte ronde 3,5 km, lange ronde 10 km

Dochter Auswander is nog vrij van school, en wij beide hoeven niet de hele dag aan het werk. Het is heerlijk nazomerweer, dagenlang is de lucht staalblauw geen wolkje aan de hemel. Dat betekend dus de rugzak inpakken met proviand, de bergschoenen in de auto en we gaan op pad. We rijden richting Erpendorf , net over de grens met Tirol. Hier parkeren we de auto op de parking van de Klamm, de kosten zijn 6 euro voor een dagkaart. Terwijl ik richting de automaat loop om te betalen word ik geroepen door een mevrouw. Ik verwacht dat ze me wil vertellen dat de parkeerautomaat stuk is ofzo, maar ze drukt me haar parkeerkaart in de handen. Zij gaan nu weer richting huis en de kaart is nog tot morgenvroeg geldig. Ik bedank haar hartelijk .''Zo dan heb ik mijn goede daad voor vandaag weer gedaan'', zegt ze glimlachend. 

Terwijl de meeste mensen huiswaarts keren lopen wij richting de klamm, benieuwd wat deze wandeling gaat brengen. Het is eerst een 10 tal minuten lopen over een schelpenpaadje tot we de ingang van de Klamm bereiken. Hier is geen kassa huisje, de klamm is vrij toegankelijk, heel bijzonder. Wat ook bijzonder is dat er heel veel Beukenbomen te zien zijn, in de alpen zie je weinig loofbomen, maar meer naaldbomen. Dochter Auswander vraagt direct of we hier ook eens in de herfst gaan wandelen want dan kleuren de beuken immers zo mooi , en dat lijkt ons een prima plan!

      

 

De route is echt een natuurspektakel en met veel liefde aangelegd door de kloof. Op smalle stukken wordt je over loopplanken geleid en je gaat ook 2 keer over mooie hangbruggen. Terwijl we over de hangbrug lopen en ik al hobbelend en wiebelend man en dochterlief volg, krijg ik ineens een flashback naar een kinderherinnering van de Cakewalk op de kermis. Gek toch eigenlijk, hoe een gevoel van zo een hobbelende brug een flashback geeft aan iets wat ergens in de diepe ''Krochten'' van je herinnering zit. De stijging in de kloof gaat langzaam maar gestaag is nergens echt moeilijk. Misschien dat sommige mensen het wat eng vinden dat de route over de loopplanken geen leuning heeft, maar dit maakt het juist wel heel spannend. Een klein kind zou ik zeker bij de hand nemen en de route is niet geschikt voor een buggy.  Het zicht is geweldig, achter iedere bocht komt een nieuw perspectief tevoorschijn en het water is glashelder. Goede wandelschoenen zijn wel een aanrader. Aan het eind van de kloof  verbreed het dal zich weer en komt er een stuk van de rivier vrij dat erg breed is met veel zandbanken en uitnodigt om lekker te pootje baden of stenen te zoeken. Hier gaan we lekker zitten en eten onze ''Jause'' onder het genot van het kabbelen van het water. Er  is een mogelijkheid om een korte ronde door de klamm te maken, maar je kan er ook een complete rondwandeling van maken door na de kloof de steig naar de Angeralm te maken en via de Huberalm weer aan de afdaling richting Erpendorf te beginnen. Wij besluiten dezelfde route terug te nemen, het is inmiddels avond geworden en in de kloof wordt het iets frisser. We spreken af in de herfst als de beukenbomen hun mooie goudgele bladeren dragen, terug te komen en dan de hele rondwandeling te maken. Dus: wordt vervolgt!

Als we de klamm weer uitkomen, lopen we in de volle zon, het avondlicht van de ''Golden hour'' is geweldig mooi en geeft de omringende bergen een sprookjesachtig schijnsel. We besluiten daarom nog even op een bankje te genieten van dit schouwspel voor we aan de thuisreis gaan beginnen. We voelen ons bevoorrechte mensen dat we in zo een mooie natuur leven.

Voor nu eerst Pfiat di en tot ziens. Bedankt voor jullie lieve reacties!