De 1e schoolweek en een Winterwonderland aan de Tappenkarsee.

De 1e schoolweek van dochter Auswander zit erop. Toen  ik haar achterliet maandag op school kreeg ik een klein beetje het peuter/kleuterschool gevoel over me heen: je laat je kleintje in een vreemde wereld achter en moet er maar op vertrouwen dat het goed komt. De hele dag dwalen je gedachten naar je kind af. Zo had ik dat tenminste wel deze maandag en vroeger  met oudste en jongste dochter Auswander. Herkenbaar voor jullie?

Toen ik de sleutel in het slot hoorde en haar vrolijke stemgeluid door de hal hoorde schallen wist ik dat het goed zat. Vlug liet ik mijn uitpakwerkzaamheden van vele verhuisdozen in de steek en rende de trap af om haar verhalen aan te horen. Nou het was allemaal prima verlopen, de docenten waren aardig en ook met wat leerlinge had ze al een leuk contact gehad. De wiskunde docent sprak een heel plat Pinzgauer dialect en was heel moeilijk te verstaan. Gelukkig tekende hij alles goed uit op het bord en was het zo voor haar wel te volgen geweest. Ik ga er van uit dat ze  als jong meisje de klanken van het plaatselijke dialect snel onder de knie zal krijgen.  En ja, alles was wel een stuk anders geweest en dus even wennen, maar ze had er een positief gevoel van en dat is gelukkig de hele week gebleven. Na één week nieuwe school is het ook al weer tijd voor vakantie. In Oostenrijk hebben de kinderen geen mei vakantie maar een week Paasvakantie. 

Ten slotte wil ik jullie nog even een mooie wandeling laten zien. Deze wandeling maakten we toen we dus ook een lang weekend in Oostenrijk doorbrachten tijdens onze huizenjacht. Het was winter en er lag een mooi laagje sneeuw, dus we moesten een wat makkelijkere wandeling doen, desondanks was het genieten van de natuur en de omliggende bergwereld.

Start: Parkeerplaats bij de Jägersee Kleinarl bij Wagrain

Hier wandelden we de heerlijke Jägersee rond als in een ''Winterwonderland'', De see ligt op 1099 meter en wordt doorkruist door de Kleinarlerbach, een constante aanvoer vers water vanuit de hoger gelegen Tappenkarsee en het smeltwater vanuit de bergen. Op dit moment is de see deels bevroren, maar we kennen dit mooie bergmeer ook al van ruim 25 jaar geleden toen we als jongs stel samen de wandeling vanaf hier maakten richting de Tappenkarsee. In de zomer kun je trouwens ook roeiboten huren om over dit schilderachtige smaragdgroene water te kunnen roeien. 

De wandeling rond het meer is ongeveer 2 km en was voor ons in de winter ideaal om even af te schakelen van de huizenjacht stress.

Ben je hier echter in de zomer dan raad ik je ten zeerste aan de wandeling richting de Tappenkarsee te maken. Er komt dan wel een klimmetje in van zo een 700 meter, maar de route is echt prachtig mooi , komt langs mooie watervallen en stijgt in serpentines omhoog. Vergeet ook niet te genieten onderweg, het is geen hardloopwedstrijd. De see is een waar natuurjuweel en is één van de grootste bergmeren van de Ost-alpen. Eventueel wandel je nog door voor een ''gute jause'' naar de Tappenkarsee hut.

Deze wandeling staat ook zeker weer op de lijst om in de zomer ,als de sneeuw daar boven is weggesmolten, weer eens te herhalen!

Met Kaiserwetter naar de Hintersee bij Mittersill

Schilderachtig gelegen tussen steile bergen ligt de Hintersee op 1313 meter hoogte. In 1495 is deze bergsee ontstaan door een geweldige lawine. Het is de grootste bergsee uit de omgeving Mittersill, ze is 550 meter lang en op zijn diepst 10 meter, het water is glashelder. Alleen konden wij dat op onze wandeldag niet echt zien doordat een groot deel van het meer nog was dichtgevroren.

We hadden er even genoeg van: uitpakken, inruimen, kleine klusjes en regelzaken, we moesten er even tussenuit! Daarbij was het stralendes ''Kaiserwetter'' zoals ze dat hier noemen, stralend weer, strakblauwe lucht en weinig wind, ideaal wandelweer dus....

start: parkeerplaats Schösswendklamm Mittersill, op de route richting Felbertausernstrasse, direct na de tunnel rechtsaf.

 

7.70 kilometer en 350 hoogtemeters 

Direct na de parkeerplaats volg je het wandelbordje richting de klamm. Een piepklein stukje natuurjuweel, vanaf verschillende uitzichtpunten kun je zien hoe sterk water eigenlijk is. Daarna blijf je de bordjes Hintersee volgen. Je volgt de rivier, komt over almen die, terwijl wij hier in maart waren, nog deels besneeuwd en deels bezaaid  met krokussen waren. In de zomer zullen hier koeien en paarden lopen, dit zagen wij aan de weideroosters en de hekjes die we onderweg tegen kwamen. 

Op een gegeven moment werd het sneeuw te diep voor ons en besloten we de normale weg te volgen. Bij zomerdag moet het geen enkel probleem zijn deze schilderachtige route te vervolgen. Het zicht op de steile bergen van dit keteldal wordt steeds mooier, overal komen watervallen naar beneden en de vogels genieten al fluitend van de warme voorjaarszon. Dan horen we een enorm gedreun, het lijkt wel onweer, en het dondert en echoot door de bergen; een lawine! Vol ontzag bekijken we, op veilige aftstand, dit natuurspektakel. Hoe verder we het dal in komen, hoe meer lawines we horen en zien vallen. 

Aangekomen bij de Hintersee blijkt het grootste deel van de see nog bevroren te zijn, desondanks is het een schitterend plaatje om te bekijken. We nemen plaats op één van de vele bankjes en genieten van de zon op ons gezicht en eten onze lunch op dat betoverende plekje. Normalerwijs kun je een  ''lehrweg'' rond de see volgen , een familiewandeling met info borden en wetenswaardigheden, maar de sneeuw was er echt te diep. Daarbij kwam het gevaar van de lawines, die achter in het dal natuurlijk nog groter was. We besloten ter plekke hier iets later in het voorjaar zeker nog eens terug te komen. In april zou het hier op de almen één zee van Narcissen zijn, we zijn benieuwd. Wordt vervolgd dus!

 

 

De bevroren wereld van de Sigmund Thun klamm.

Slechts een paar kilometer van onze '' neue Heimat'' ligt het plaatsje Kaprun. Eén van de grootste toeristische trekpleisters daar is de Sigmund Thun klamm. Een klamm is een kloof waar het (gletsjer)water zich met groots geweld een weg door heen heeft gebaand. 

Tijdens één van onze tripjes richting Oostenrijk en ons nieuwe huis, namen we ook even een ''break'' om deze klamm te herontdekken.  14 Jaar terug wandelden we voor het eerst samen met onze vrienden die hier ook vakantie hielden, deze klamm. Kleine dochter Auswander zat toen nog bij papa in de rug drager. Nu echter was het winter en de klamm is dan gesloten, ten 1e is het één grote bevroren wereld vol grote ijspegels, dus te gevaarlijk om te belopen en er zijn toch vaak delen van de houten loopbruggen die toch beschadigd raken door vallend gesteente. Maar er is wel degelijk een mogelijkheid om even een kijkje te nemen in de klamm  en dat deden we dus. Hier volgt de route: 

Start: parkeerplaats bij de Klammsee  bij Kaprun. Op de route richting de Kaprun Stausee.

Hier steek je met een houten loopbrug de rivier over en sla je direct rechts af. Je loopt nu richting de Klammsee. Rond de klammsee loopt ook een lehrweg met info borden  en in de zomer kun je er gebruik maken van Kneipbaden, er zijn bankjes om te relaxen en speeltoestellen voor de kleintjes.

Op het moment dat wij rond de klammsee liepen  was de brandweer een reddingsoefening aan het doen in het bevroren water, het was wel een fascinerend schouwspel om ze zo bezig te zien!

Na de klammsee daal je langzaam wat af maar blijf je rechtdoor lopen, langs de wandelroute heb je al plekken waar de machtig mooie ijspegels zich al tonen.Dan kom je bij een grote brug. hier vanaf kun je prachtig de bevroren klamm in kijken. Wat een geweldig schouwspel ijspegels in alle soorten en maten en hier en daar zie en hoor je nog water ruizen. 

Als we zijn uitgekeken wandelen we een stukje terug, hier kun je een paadje naar beneden volgen en kom je uit bij de uitgang van de klamm, ook hier hebben we weer een mooi uitzicht en vergapen we ons aan de mooi gevormde ijspegels. Normalerwijs zou je hier de rondwandeling rond de Klammsee kunnen vervolgen maar het pad wat in een soort trapvorming de berg omhoog loopt is één ijsbaan geworden. We proberen een stukje omhoog te gaan maar glijden even hard terug. we moeten hier natuurlijk hard om lachen, maar besluiten met het oog op de veiligheid gewoon dezelfde route terug te nemen.

Nu we hier één week wonen hebben we de route nogmaals gelopen. Gewoon even uit de verhuisstress van dozen uitpakken, alles een plekje geven en de overige zaken die geregeld moeten worden als jezelf inschrijven bij de gemeente, de auto invoeren, verzekeringen, internet enz enz. Net als we iedere keer denken alles geregeld te hebben komt er wel weer iets nieuws. Tijd dus voor een ommetje in de natuur.

We lopen de route opnieuw. en we zijn amper 1 maand later en er is geen ijspegel meer te bekennen. De ''Frozen'' wereld is veranderd in de lente. Overal duiken de voorjaarsbloemetjes op en de padden zijn ook al op vrijerspad. 

Mocht je in deze omgeving met vakantie zijn dan is een combi van de klamm en de klammsee echt een aanrader. Zeker op een warme zomerdag is het heerlijk in de klamm en daarna nog even relaxen rond de see en een lekker ijsje eten op het terras. Zorg wel voor stevig schoeisel tijdens de wandeling en houd kleine kinderen bij de hand. De klamm gaat rond half mei meestal weer open tot ergens begin november afhankelijk van de weerssituatie.

volwassenen zonder gastenkaart betalen 6 euro 50 

kinderen zonder gastenkaart 4 euro 40

met een gastenkaart krijg je korting op de entreeprijs. 

Er zitten 133 hoogtemeters in de wandeling, Klamm en Klammsee maken een plezierige rondwandeling van 4 km samen. Voor de hele familie geschikt.

Aanrader!

Sneeuwwandeling door het Bluntau dal.

De afgelopen maanden zijn we veel heen en weer gereisd van Nederland naar Oostenrijk. Sollicitatiegesprek, woonruimte zoeken, niet slagen voor woonruimte en dus opnieuw huisjes  bekijken. Om nog maar te zwijgen van dat voorwerk thuis achter de pc en bellen met Oostenrijkse makelaars en verhuurders. Drukke, volle dagen dus. En dan ook nog 1000 kilometers heen en 1000 kilometers terug. Maar iedere keer probeerden we toch even een ''ontspanningsmomentje'' in te plannen in die dagen. Zo sliepen we in één van die lange weekenden dat we weer naar Oostenrijk togen in het mooie Bluntautal. Een werkelijk uniek stukje natuur onder de rook van Salzburg stad. De avond dat we aan kwamen sneeuwde het flink, het laatste stuk naar het huis waar we een appartement huurden was dus ook best spannend zo in het donker.

De volgende ochtend toen we onze gordijnen open trokken zagen we pas echt hoe mooi het gebied was. De bergtoppen knalden ons werkelijk waar vers besneeuwd, wit tegemoet, tegen een steeds strakker blauw wordende lucht. We wilden eigenlijk wel per direct aan de wandel, maar er stonden eerst 2 afspraken voor die ochtend gepland dus dat zat er niet in. Toen we echter onze ronde hadden gemaakt , gingen we in ons appartementje iets eten en direct daarop de wandelschoenen aan en de natuur in.  Deze hele zoektocht was namelijk best ook emotioneel zwaar en de rust in de natuur deed onze accu weer opladen. Deze wandeling wil ik jullie dus ook niet onthouden!

 

start: Parkeerplaats aan het begin van het Bluntautal (betaald parkeren) Golling an der Salzach

De wandeling is super makkelijk, zeer geschikt voor families, zelfs met een kinderwagen te belopen, zit amper hoogteverschil in. Maar de schoonheid van de natuur doet zo goed en voor ons nu met een flink pak verse sneeuw ook ideaal te belopen. De hele wandeling wordt je begeleid door de kristal heldere Torrener Ache en uiteindelijk kom je dan bij de Bluntausee. Ondanks dat het winter was, was het water niet bevroren en het water scheen prachtig Turquoise op.

 Na die prachtige seeën ( ja eigenlijk zijn het er 2) kom je uiteindelijk bij de Bärenhutte. hier zou je een smakelijke pauze kunnen inlassen. Wij zijn vanaf hier weer terug gewandeld , maar dan via de andere weg, naar ons startpunt. Halverwege de middag zakte de zon al weg  en begonnen we het toch wel vrij fris te krijgen. 

Ben je hier in de zomer en wil je toch nog echt een beetje het bergwandelgevoel in de benen krijgen kun je nog een heel eind door lopen. In de zomertijd zijn de Bluntau wasserfall en de Torrener wasserfall  nog te bezoeken. Vanaf hier begint de klim het Hagengebirge in, dit hoort bij de Berchtesgadener alpen, en er schijnt er zelfs een grot te vinden zijn.

Wil je dus ooit ook eens een relaxte wandeling maken in een prachtig stukje Salzburgerland, dan raad ik het Bluntautal absoluut aan!

De Holzgauer hangbrug. Een wandeling met panoramablik en hartkloppingen!

Wat vooraf ging:

In 2006 waren wij eens niet op vakantie in Oostenrijk, maar verbleven wij in het mooie Zwitserland. Hier wandelden wij samen met onze , destijds alleen oudste dochter, de wandeling naar de mooie Triftbrug. Deze super spectaculaire hangbrug werd gebouwd naar Nepalees voorbeeld en maakte het mogelijk dat je weer redelijk makkelijk naar de Trifthutte kon wandelen. Een aantal jaren daarvoor kon je nog via de gletsjertong de route lopen, maar sinds de gletsjer hard was weggesmolten was dat niet meer mogelijk. 170 Meter lang en 100 meter hoog zweeft de brug over het gletsjergebied. Ondanks mijn hoogtevrees moest en zou ik de oversteek ook maken. En wat voor een belevenis! Sindsdien ben ik verkocht en wil ik iedere hangbrug bezoeken die in de buurt is. 

In het mooie Tiroler  Lechtal ligt het dorpje Holzgau, hier hangt over de Höhenbachtalschlucht de Holzgauer hangbrug, de 2e hoogste voetgangers hangbrug van Oostenrijk en bovendien gratis toegankelijk! De brug is 200 meter lang en hangt 105 meter boven de kloof. Er zijn vele mooie wandelingen mogelijk die de brug als letterlijk hoogtepunt in de route hebben. Wij wandelden deze mooie route in de 1 e week van mei 2022. Op dat moment lagen er nog flinke hopen sneeuw in de kloof, restanten van sneeuwlawines, die we moesten overklimmen. Dat was eigenlijk het enige obstakel, de rest van de wandeling is voor de normale wandelaar en ook voor kinderen die gewend zijn te wandelen prima te doen. 

start: parkeerplaats vlak bij het gemeentehuis in Holzgau

Daarna volg je de gele wandelbordjes met daarop: Simms wasserfall en Cafe Uta. Je loopt door de imposante  kloof en ziet de hangbrug al ver boven je zweven. Dan volgt de ''klim'' omhoog en doemt de Simms waterval op. De Engelse Sir Frederick Simms veranderde de loop van de rivier door explosies wat tot deze prachtige 30 meter hoge waterval leidde. Tegenwoordig is hier zelfs een klettersteig parcours te beklimmen.

Door naar cafe Uta, hier kun je eventueel een kleine pauze houden, in de 1e week van mei was deze hut nog gesloten en gebruikten wij onze lunch aan de oever van de rivier. Het was al heerlijk lenteweer en de vlinders vlogen al rond, een mooi gezicht. 

Daarna kun je direct doorlopen naar de hangbrug of  je verlengd de route richting de Rossgumpenalm of de  Kemptener hutte, maar dat is meer voor de geoefende bergwandelaar , daar het de route behoorlijk verlengd en er een flinke stijging in zit!

20 minuten voorbij Cafe Uta heb je de brug bereikt. Wij hebben expres aan de kant op de bankjes gewacht tot de brug volledig vrij was en we alle tijd hadden voor de belevenis van de oversteek, het genieten van het uitzicht en het maken van foto's. Al is dat in het voorjaar natuurlijk makkelijker dan in de zomervakantie.....

De terugweg is via allerlei varianten mogelijk. Wij liepen nog een deel van de Panoramaroute er achteraan en daalden toen langzaam af naar ons startpunt Holzgau. Voor ons kwam de route op ongeveer 6 km en 250 hoogtemeters.

Voor ons als familie Auswander is wandelen in de bergen ook gewoon genieten van de natuur, foto's maken van vlinders en bloemen en opladen van het gewone leven. Wie weet hebben we je met deze wandeltip op  een mooi idee gebracht voor een volgende reis naar Oostenrijk? Of ken je misschien  deze mooie omgeving al, heb je de wandeling in één van haar varianten al gemaakt?

De lange afstandsroute de ''Lechweg'' van 125 km lengte komt trouwens ook langs deze mooie hangbrug. Deze loopt van de bron van de Lech tot aan de Lechfall in de Allgau. Deze wandeling van meerdere dagen staat nog op mijn Bucketlist trouwens......