De Krimmler Wasserfälle, een prachtig natuurschouwspel!

Na alle drukte en de regelzaken waarover ik de vorige keer schreef, wilden we wel graag even heerlijk aan de wandel, onze spreekwoordelijke accu opladen.  Maar de sneeuwdump van laatst had best een pak sneeuw gebracht, een hoop wandelingen  zijn nog niet te doen. Waar kon je wel genieten van overweldigende natuur en toch over een redelijk goed pad lopen? En zo kwam het idee van de Krimmler  waterval dus voorbij. Twee keer eerder stonden we als jong stel voor deze waterval. Echter hadden we steeds pech, iedere keer als we de parkeerplaats op reden begon het te regenen en hield het niet op, gezien de entree en parkeerkosten hielden we het wijselijk voor gezien en maakten van de dag  maar een passen rij route. Nu we redelijk in de buurt wonen wilden we een 3e kans wagen. Drie keer is scheepsrecht zegt men toch? 

Met een valhoogte van 380 meter is de Krimmler  waterval één van de grootste van Europa. Over drie kaskaden stort de waterval met een indrukwekkend schouwspel naar beneden. Ze is de 5 hoogste van de hele wereld zelfs! Via een mooi pad van 4 km, de ''Wasserfallweg'' maak je de klim omhoog. Voor mensen die slecht ter been zijn of ouders met een kinderwagen of hele kleine kinderen is het onderste uitkijkpunt prima te bereiken. Daarna ga je geleidelijk de klim omhoog maken. Op verschillende plaatsen zijn uitzichtpunten waar je kunt genieten van dit natuurspektakel, maar ook even op adem kunt komen. Alhoewel het pad steeds steiler wordt is het nergens moeilijk te belopen en staan er af en toe ook bankjes om even bij te komen. De rivier heet trouwens de Krimmler Ache en heeft bijna 20 km nodig om van de Gletsjermond  uiteindelijk bij de waterval te komen, hier doet ze 9-12 uur over. 

Af en toe gaf de zon over de waternevel een pracht van een regenboog te zien, soms zelfs een dubbele. 

Na de 1e kaskade volgt een wat platter deel van de wandeling. Hier hebben we een pauze gehouden op de gladgeslepen rotsen naast de rivier. Terwijl de zon op ons brandde, de vlinders af en aan vlogen, genoten wij van onze Semmeltjes  die we deze ochtend op de route heen nog even hadden gekocht .Hierna komt een wat pittiger stuk. Nog steeds goed te belopen, maar steiler. Ook zien we hier en daar    het 1e beetje sneeuw liggen. 

Na het laatste steilere stuk zijn we dan boven, we steken via een brug de rivier over en lopen het Achental in. Hier is de indrukwekkende waterval van daarnet een kabbelend beekje geworden en we lopen vrijwel recht. Wel fijn even die ontspanning voor onze kuiten. Dan zie ik over een oude sneeuwlawine een Gems lopen, we nemen even de tijd om het prachtige dier te bekijken en fotograferen en natuurlijk hopen we dat er nog meer te voorschijn komen, maar het blijft bij een ''einzelgänger. 

Hier boven in het Achental is het nog goed wit, maar de kracht van de zon is sterk, van alle rotsen drupt de smeltsneeuw naar beneden. Al die druppels vormen weer een klein stroompje over ons pad en stromen uiteindelijk de rivier in. 

Het landschap is overweldigend, de Grossglockner en de Grossvenediger, de 2 hoogste bergen van Oostenrijk komen tevoorschijn en steken tegen de blauwe lucht af. De hutten in het dal zijn nog niet geopend, maar toch besluiten we door te lopen naar de 1e hut op de Veitnalm. Een ''urige'' kleine almhut op 1578 meter hoogte. Vanaf juni zijn zij geopend en verkopen dan hun eigen producten, hier kun je dan dus een fijne lekker pauze maken met een Brettljause bijvoorbeeld. een houten plank vol spek, kaas en boerenbrood. Een echte aanrader !

Wij zoeken ons een plekje in de zon op de bank naast de hut. De almen rond de hut zijn wit/paars van de krokussen en onze camera's maken eerst heel wat foto's van dit moois voor we onze rugzak induiken en we onze Nussschnecke oppeuzelen. 

Maar dan moeten we nog terug. We hebben immers de hele route nog terug af te leggen. We vinden het moeilijk dit mooie, rustige plekje te verlaten. Over een aantal weken zal de hut weer open gaan, de koeien hier weer grazen en de wandelaars op het terras genieten van hun Brettljause en verfrissende Radler. 

Vandaag hebben we totaal bijna15 km gelopen, maar intens genoten. We waren wel blij dat we weer bij de auto waren en de wandelschoenen konden verruilen voor slippers. Officieel was de Krimmler wasserfalle nog niet geopend, dus we hoefden geen entree te betalen. Jammer genoeg werkte de parkeerautomaat al wel ;-)

Voor degene die deze wandeling ook eens willen maken:

start: Krimml, parkeren op één van de parkeerplaatsen aldaar. (gebuhrenpflichtig)

entree van de waterval: 8 euro voor volwassenen, 4 euro voor kids

neem je de combiticket van de waterval en het museum Wasserwelten dan betaal je 13 euro 90 en zit de parkeerplaats er bij in begrepen.

Het enige nadeel van deze wandeling is dat het in het hoogseizoen een echte Toeristenmagneet is.......

 

 

 

 

regelzaken

Ik zou, bij wijze van spreken, de vlag wel kunnen uithangen. Eindelijk is het dan gelukt om onze auto op Oostenrijks kenteken te krijgen. Wat een hobbels op ons emigratiepad. Maar vandaag liep ik dan toch met de nieuwe kentekens de Zulassungstelle uit!

We vertrokken met onze auto op Nl kenteken richting Oostenrijk, inmiddels een maand geleden alweer. Toen meneer Auswander echter de auto hier, bij de plaatselijke Seat dealer, in de databank wilde inschrijven om het kenteken omzetten in gang te zetten, bleek het kenteken deel 2 nodig te zijn. Terwijl wij hadden gehoord dat je dat gewoon hier ter plekke kon regelen , bleek dat dus niet meer te kloppen. Oftewel, ten dele. Heb je een oudere auto en heb je nog de papieren versie van het kenteken, dan is er niks aan de hand. Maar bij alle nieuwere auto's komt het kenteken bewijs tegenwoordig als pasje. 

Ik bellen met het RDW. De dame aan de lijn vertelde me dat het geen probleem was. De Seat dealer kon een ''geen bezwaar formulier'' aanvragen en dan kon het alsnog geregeld worden. Het aardige meisje van de Seat dealer zou direct voor ons aan de slag gaan. Weer wachten dus.....

Om een lang verhaal kort te maken: Dit werkte dus niet! Toen ik er persoonlijk weer achteraan belde , omdat het vriendelijke meisje van de Seat er niks meer van begreep, kreeg ik te horen dat dit al een aantal jaren niet meer mocht worden toegepast. Dan vraag je je toch echt af, hoeveel die ''telefoonmiepen'' er nu echt van af weten? Ja sorry , ik was echt even kwaad, een week kwijt aan bellen, mailen en wachten en allemaal voor niks. 

Er zat niks anders op dan om naar Nederland te rijden en het kenteken te schorsen bij het RDW daar . Om moedeloos van te worden. Meneer Auswander moest direct al een vrije dag aanvragen en reed uiteindelijk 1800 km heen en terug op één dag om een handeling van 5 minuten te doen in Nederland! Natuurlijk kozen we de kortste route en dat was dan Limburg. Midden in de nacht vertrokken en s'avonds rond 2300 uur weer thuis hier. 

Wat ook nog tussendoor kwam was dat de auto naar de ''Pickerl'' moest , de Oostenrijkse APK. De Nederlandse werd niet overgenomen. Tja en dan vinden ze natuurlijk altijd wat, dus trek de beurs maar open! En je ontkomt er niet aan, want zonder de ''Gutachten'' van de Pickerl kun je niet verder. Daarna bleken de materialen niet op voorraad en moest er besteld worden. Je denkt wat kan er nog meer mis gaan?

Eindelijk maar toch kon ik naar de Finanzamt om de Nova Steuer te betalen, de belasting. zodra dat is gedaan wordt het vrijgegeven en kun je eindelijk je kenteken ophalen. Vol goede moed ging ik vorige week heen, ja want ik was best regelmoe van deze hele toestand en het wachten en wachten. Met mijn map onder de armen met alle papieren van de auto, Coc, Typenschein, guatachten Pickerl, koopbon enz  loop ik de dame van het Finanzamt achterna. Ze kijkt alle papieren na en knikt instemmend, Ja dat geeft de burger moed. Maar dan ziet ze dat de auto op naam staat van eega en niet van mij, en ik mag dus niet ondertekenen. De grond zakt onder mijn voeten weg. Weer dagen moeten wachten tot er eindelijk een Termin vrij was en nu dit! Hadden ze me dat niet even voor de telefoon kunnen vertellen toen ik deze afspraak maakte?

Mevrouw duwt me een formulier onder de neus en zegt me deze mee naar huis te nemen en mijn man te laten ondertekenen en dan een nieuwe afspraak te maken om alle rond te maken. Wat nu nieuwe afspraak? Ik bel gewoon mijn man en laat hem hier ter plekke ondertekenen, ik had hem toevallig vanmorgen aan de lijn en wist dat hij hier in de buurt reed. Wat doen we nu moeilijk met nieuwe afspraak? Jullie snappen, het zweet begon me over de rug te lopen , toen de dame me vertelde: Nein, Termin, ist Termin. Oftewel : afspraak is afspraak! Ik kon praten als Brugman, er was geen mogelijkheid volgens haar. Dit liet mij dus zien dat ook de Oostenrijkse ambtenaren ook echte ambtenaren zijn. Als in een waas verliet ik de Finanzamt. Pffff  weer een tegenslag.

Maar goed. We zijn na dit alles exact een week verder. Want een vrije Termin bemachtigen is ook al een drama. Maar het is dan vandaag gelukt. Al kreeg ik het even benauwd toen de meneer achter de balie onze auto niet kon vinden in een soort databank om de Nova Steuer te kunnen betalen. Toen hij mijn bedremmelde gezicht zag kreeg hij vast medelijden met me en zocht hulp bij een collega en samen met haar kwam hij er dan uiteindelijk uit. 

Deze voorgaande, opgeschreven regels nemen dus gewoon in het echt 4 weken in beslag, 4 weken van regelen, bellen en mailen, oh ja en 1800 km naar Nederland op en neer.  Dus vandaar mijn 1e zin dat ik , bij wijze van spreken, de vlag wel zou willen uithangen. Wat een opluchting!

Verder kwam deze week bericht dat dochter Auswander bijzonder verlof krijgt in juni omdat haar vader in de schoolvakantie geen vrij meer kon krijgen. Ook dit was wel een regeldingetje  met de leerplichtambtenaar hier wat tussendoor kwam. En de E card, oftewel de verzekeringspas is ook in het werk gezet inmiddels. De foto termin bij de Fremdenpolizei in Salzburg is ook geweest, dus de kaart kan aangemaakt worden. Inmiddels zijn we dankzij de verzekeringsnummer al wel verzekerd gelukkig.  Verder de kinderbijslag hier aangevraagd voor dochter Auswander, maar daar waren dan weer  internationale geboorteakte van haar en trouwakte van ons voor nodig. Nou die zijn onderweg vanuit Nederland. Zodra die hier zijn kan ik daar weer mee aan de slag. Ik hoef me echt niet te vervelen dus, en nog geen tijd gehad om uberhaupt hier aan het werk te gaan. 

Het weer is heerlijk, morgen zou ook weer een overheerlijke dag gaan worden. Ik  denk dat we die ons gaan ''Ausnutzen'', na al deze regelzaken zijn we daar echt even aan toe. Met bergschoenen aan en een rugzak op ziet de wereld er weer een stuk beter uit. Tot zover onze hobbels op ons emigratie pad, en nee, we hebben er geen spijt van dat we zijn Ausgewanderd. Het komt allemaal goed.

Het Raurisertal

Vorige week was er hier een echte Snow dump gaande in Oostenrijk. Was er over de hele winter amper sneeuw gevallen  kwam er nu op de valreep met de lente nog een bak sneeuw aan. Gelukkig trok het grootste deel van de Snow dump langs ons heen, maar we ontkwamen er niet helemaal aan. Ik had al medelijden  met meneer Auswander, hij zou toch niet op zijn 1e zelfstandige werkdag ook nog aan het sneeuwketting moeten omleggen bij de truck?

Gelukkig viel het in onze omgeving dus redelijk mee, in het dal was het hoofdzakelijk regen of natte sneeuw, iets hoger kwam echter een mooie nieuwe laag te liggen. Wij waren natuurlijk ook wel nieuwsgierig naar de Neuschnee en dus togen wij zondag richting het Raurisertal . 

Het Raurisertal is 30 km lang , 253 vierkante meters maar herbergt maar 3100 vaste bewoners. Dit zorgt ervoor dat het dal heel natuurlijk is en een schat aan natuurschoon heeft.  Zo wordt Rauris ook wel  het "geheimes Juwel'' van Nationalpark Hohhe Tauern genoemd. Bijna 30 jaar geleden ontdekten wij als jong stel dit dal voor het eerst en doorkruisten wij het schitterende Rauriser  urtal. Dit willen we zeker deze zomer weer eens in de herhaling doen. Dochter Auswander is namelijk ook een echte wandel fanaat of zal ik maar zeggen een echte Klimgeit?

Er zijn zo veel mooie wandelmogelijkheden door het hele dal. Zo is er de : Tauerngoldrundwanderweg, Gletscherschaupfad, Wasserfallrundweg, in het Krumltal ook een zijdal van Rauris vind je een Themaroute over de Gieren en zo kan ik nog wel een half uur doorgaan. Van makkelijke wandelingen met kleine kinderen tot de echte klimroutes naar het Gipfelkreuz. Verder zijn er Goldwaschplatze, waar je je geluk kunt beproeven, als een echte goudzoeker, maar ook waterspeelplaatsen, speeltuinen en kun je met de Hochalmbahn  gemakkelijk de berg omhoog. Het laatste deel van het Raurisertal is trouwens een tolweg, Kolm Saigurn en kost je 9 euro. Met verschillende voordeelkaarten zoals de Salzburgerland card , Hohe Tauern card of de Rauriser gastenkaart krijg je korting of is de tocht zelfs gratis!

Terug naar zondag. We vertrokken vanuit een groen dal en iedere klim die we met de auto maakten werd het witter en witter. Kolm Saigurn deden we niet, die bewaren we voor de zomer, als de sneeuw weg is en we er echt fijn aan de wandel kunnen. We parkeerden de auto bij het Krumtal waar ook mooie wandelroutes starten. 

Als enige auto stonden we op de parking, de ticketautomaat werkte nog niet en het was er heerlijk stil, alleen het gezang van de vogels en het 'kloppen'' van de specht was hoorbaar. Overal waren sporen van dieren te zien, we probeerden te kijken welke dieren het allemaal waren. Hebben jullie een idee?

 

We passeerden  een prachtig Boswachtershuis, donker hout, groene luiken en midden in de bossen gelegen. Vanaf hier lopen we een pad de berg omhoog ,tenminste wat we denken dat het meeste op een pad lijkt. Dan komen we op een mooie open plek uit , we voelen ons alleen op de wereld, wat een rust heerst hier. Dochter Auswander vliegt uitgelaten door de sneeuw heen en wij genieten van haar kapriolen als ze bijna uitglijd. 

De sneeuw is uitstekende plaksneeuw en als we een balletje naar beneden rollen ontstaat al gauw een enorme bal. Zo groot dat hij niet  meer te rollen of te tillen valt. We besluiten een sneeuwpop te maken, onze eigen ''Raurie''. Vlijtig wordt er gezocht naar materialen om te dienen als ogen, mond, neus, haren en armen. 

Ondanks dat we niet echt kunnen wandelen hebben we een heerlijke tijd op deze manier. En terwijl de zon niet eens voluit schijnt gloeien onze wangen. De weerkaatsing van het UV licht op de sneeuw gaat immers dubbelop. Rozig rijden we weer naar huis en genieten na van ons ontspannen familiemoment, Dat was ook echt wel even hard nodig, we hebben weer de nodige hobbels op ons emigratie pad gehad. Maar daar over in een ander blog meer........

Opnieuw met Kaiserwetter naar de Hintersee bij Mittersill

De bedoeling was om op Paasmaandag bij  prachtige Kaiserwetter een nieuw dal te ontdekken. Na een drukke week vol regelzaken waren we daar echt even aan toe. Rugzakken ingepakt met proviand, wandelschoenen mee en goedgemutst op pad richting Ferleiten om het Käfertal te gaan ontdekken. Ik had gelezen dat het er erg mooi zou zijn, waterval en schitterende panorama's en  daarnaast relatief ''makkelijk'' te belopen, en ja dat hebben we in deze tijd van het  jaar nog wel nodig met de sneeuw in de bergen. We kwamen echter 4 km voor Ferleiten al voor een vervelende verassing te staan: De hekken waren gesloten en er was een lawinewaarschuwing te lezen. Wat nu?

Ja dit is immers al  nieuwkomers in Oostenrijk allemaal nieuw voor ons, in deze periode begin april hadden we hier nooit vakantie gehouden. Ter plekke werd besloten om dan maar naar Mittersill te rijden, daar hadden we 2 weken terug ook gewandeld ( zie het blogje: Met Kaiserwetter naar de Hintersee bij Mittersill) en dat was prima te doen geweest met wat kleine aanpassingen in de route. 

Wat hebben we genoten! Strak blauwe lucht, witte toppen die er tegen af staken, een heerlijke voorjaarszon en frisse alpenlucht. Al hadden we de wandeling al eens gemaakt, het was toch weer nieuw. Er was al veel sneeuw gesmolten, we konden nu dus het hele wandelpad volgen en hoefden slechts hier en daar nog door de sneeuw te lopen. We zagen dus een heel nieuw deel van de route. Begeleid door het ruisen van de rivier en het voorjaarsgezang van de vogels, maakten we de stijging van zo een 260 meter richting de see. 

Er waren nu nog veel meer Krokussen te voorschijn gekomen, daar waar de sneeuw net gesmolten was was het een ''tapijt'' van veelal paars en soms witte bloemetjes. Een genot voor de ogen!

Tot onze verbazing was de Hintersee volledig ontdooid, geen ijs meer te bekennen, nu kwamen de kleuren van het water wel allemaal mooi tot zijn recht.

Op een sneeuwveld iets hoger zagen we nog 2 Gemsen lopen. En bij de Hintersee genoten we weer op een bankje van het prachtige panorama en de zon op onze wangen.

Via de ''lehrweg'' die over de alm loopt zijn we weer afgedaald naar beneden. wat een verschil met 2 weken terug toen was dat nog niet mogelijk. Heerlijk rozig van de zon de frisse alpenlucht en de indrukken  lopen we terug naar de auto.

Deze wandelweg kunnen we dus ten zeerste aanraden als jullie hier ooit in de buurt verblijven . In de zomer zal de wandelroute nog mooier zijn omdat de almen dan bewoond zullen zijn door koeien, paarden en geiten.

Een kleine update

De eerste werkdagen van meneer Auswander zijn goed verlopen. Al was het tot nu toe natuurlijk wel pittig. Kijk, het rijden is geen probleem, als je al bijna 27 jaar op de vrachtauto rijd, kun je dat bij wijze van spreken met je ogen dicht doen. Maar de werkwijze van het nieuwe bedrijf aanleren ,werken met diep gevroren producten en ook het rijden me de vrachtauto over de alpenpassen is toch wel net even anders. De 1e dagen waren dus wel wat inspannend, immers  je moet al die nieuwe stof opnemen, maar dat zal in de loop van de tijd zeker makkelijker gaan. En onder het rijden geniet hij volop van het prachtige landschap waar hij doorheen rijd.

Dochter Auswander geniet na een weekje school al weer van een week Paasvakantie, en doet het rustig aan. Haar kamer is zo goed als af, alleen de kledingkast moet nog in elkaar, dus de kleding staat nog in tassen en koffers. Tussendoor maken we een ommetje buiten om de buurt wat te ontdekken, want zoveel tijd heb ik verder ook niet om met haar door te brengen. Mijn dagen zijn flink gevuld, soms voel ik me meer secretaresse dan moeder. Emigreren naar je favoriete land is als een droom, maar is ook wel degelijk een hele klus. 

Zo moeten alle verzekeringen geregeld worden. De auto moet op Oostenrijks kenteken, (wat ook een heel stappenplan is) een bankrekening geopend enz enz.  En in Oostenrijk ben je automatisch ziekenfondsverzekerd via je werkgever, net als dat heel vroeger in Nederland ook was. Je hebt dan een E-card, een soort zorgpas en daar mee kun je naar de tandarts, huisarts enz. Maar om die te krijgen moet je eerst je Socialversicherungs nummer hebben, die krijg je als je begint te werken via je werkgever. die moet je dan doorbellen aan de E-card. Maar doordat we geen Oostenrijkse staatsburgers zijn en uberhaupt nog nooit in Oostenrijk hebben gewoond en gewerkt moet je een speciale afspraak maken bij de politie voor een ''fototermin''. Zij werken per bureau vaak maar 2 dagen in de week met deze zaken, en bij de meeste politiebureaus hier in de buurt is een enorme wachtlijst. De eerstvolgende mogelijkheid was in de stad Salzburg en dat heb ik dus maar geboekt. We zullen er maar een dagje uit van maken, want Salzburg stad is toch nog wel even 1,5 uur rijden voor ons.

Jullie zien, Frau Auswander belt, mailt en regelt dat het een lieve lust is en probeert tussen de regelzaken door nog een doos uit te pakken , wasje te draaien, boodschapje te doen en wat op te ruimen. Maar goed ik klaag niet, want terwijl ik de regelzaken doe en ook dit blog tik , kijk ik werkelijk naar een fenomenaal uitzicht vanuit ons eigen woonkamer raam. 

Tot een volgende update!

1e werkdag & de Stuibenfälle

Vanmorgen liep op tijd de wekker af voor meneer Auswander. Na een ruime maand vrij te zijn geweest van het werk, was het vandaag dan voor het eerst weer zo ver. Nou ja, vrij? De afgelopen maand stond in het teken van onze emigratie. De 1e 2 weken waren het nog veel op en neer reisjes naar Oostenrijk, hanghanger vol spullen mee en zaken hier regelen zoals het inschrijven op school van dochter Auswander. Huis verkocht, naar de notaris, laatste nachten logeren bij mijn ouders, afscheid van werk en lieve collega's, afscheid van familie en vrienden. De volgende ochtend zaten we bepakt en bezakt in de auto, want we zijn enorm verwend met veel lieve kado's, enveloppen met inhoud, veel tuinspulletjes, bloembollen, zaden en voor een half jaar aan stroopwafels, hagelslag, pindakaas, drop en droge worsten!  Het was een emotionele tijd met een lach en een traan......

De 1e tijd hier was  ''kamperen in eigen huis'' want alle meubels waren er nog niet, veel nieuw gekocht. We sliepen op een matras op de grond en leefden op campings stoelen in de kamer. Gelukkig is grotendeel alles binnen en voelt het al aardig als ons ''thuis'', met onze eigen foto's aan de wand. Er staan nog dozen die uitgepakt moeten en de tuin moet nog een mooie tuin worden met veel bloeiende vlinderlokkers, maar er komt wat rust hier. Tijd dus om aan de nieuwe Job te beginnen. Na ruim 26 jaar  voor een vaste werkgever gewerkt te hebben ( op wat overnames na) zal het zeker even wennen zijn. Terwijl de natte sneeuwvlokken voor ons raam neerdwarrelen en onze hoge bergtoppen in de wolken hangen dwalen mijn gedachten vaak even zijn kant op. 

Maar ik wil jullie nog even een leuke wandeltip geven als jullie in de omgeving van Reutte Tirol zijn .Wij waren vorig jaar de 1e week van mei in het Tannheimertal met vakantie, (Nog geen flauw idee hebbende dat we binnen een jaar zelf in dit mooie land zouden wonen trouwens)en wandelende daar rond de Stuibenfälle. In deze periode van het jaar ligt boven in de bergen de sneeuw nog te hoog, maar kun je toch al wel fijne wandelingen in de natuur maken. 

start: parkeren achter de productiehallen van Metalwerk Plansee en bij de Wasserkraftwerke. Je denkt waarschijnlijk echt dat je verkeerd bent als je hier rijd, maar achter het bedrijf vind je ECHT een parkeerplaats en wandelbordjes! E-werkstrasse Breitenwang

ruim 5 km en 138 hoogtemeters 

 

De route voert je langs dit geweldige natuurschouwspel, bijna één langgerekte waterval, hier en daar prachtige natuurlijke vijvers waar het water ooit flink heeft rond gekolkt en dan die enorme mooie kleur groen van dat water, in één woord betoverend !

Je wordt veilig over een mooi pad door de ''schlucht'' geleid, maar als het nat is kan het desondanks een beetje glad zijn. Overal zijn mooie inkijkjes en hier en daar kun je over een smaller paadje  tot aan het water naderen. Goed schoenenwerk is wel belangrijk, 

Aangekomen bij de Plansee kun je via een brug aan de overkant, de Ministersteig weer terug wandelen. Maar je kunt de route ook verlengen door nog rond de Plansee of Heiterwangersee te wandelen. Neem dan bij zomerdag zeker wat badkleding en handdoek  mee om nog even een frisse duik te nemen.

In de route zit ook nog een kleine versie van een hangbrug. Wij wandelden de route in de 1e week van mei en die dag werd het een beetje miezerig , waardoor wij de route niet hebben verlengd. Maar ik zou deze wandeling zeker nog eens keer weer over willen doen en dan verlengen. Opnieuw een echte aanrader en voor iedereen met een redelijke conditie prima te doen.