Het Raurisertal

Vorige week was er hier een echte Snow dump gaande in Oostenrijk. Was er over de hele winter amper sneeuw gevallen  kwam er nu op de valreep met de lente nog een bak sneeuw aan. Gelukkig trok het grootste deel van de Snow dump langs ons heen, maar we ontkwamen er niet helemaal aan. Ik had al medelijden  met meneer Auswander, hij zou toch niet op zijn 1e zelfstandige werkdag ook nog aan het sneeuwketting moeten omleggen bij de truck?

Gelukkig viel het in onze omgeving dus redelijk mee, in het dal was het hoofdzakelijk regen of natte sneeuw, iets hoger kwam echter een mooie nieuwe laag te liggen. Wij waren natuurlijk ook wel nieuwsgierig naar de Neuschnee en dus togen wij zondag richting het Raurisertal . 

Het Raurisertal is 30 km lang , 253 vierkante meters maar herbergt maar 3100 vaste bewoners. Dit zorgt ervoor dat het dal heel natuurlijk is en een schat aan natuurschoon heeft.  Zo wordt Rauris ook wel  het "geheimes Juwel'' van Nationalpark Hohhe Tauern genoemd. Bijna 30 jaar geleden ontdekten wij als jong stel dit dal voor het eerst en doorkruisten wij het schitterende Rauriser  urtal. Dit willen we zeker deze zomer weer eens in de herhaling doen. Dochter Auswander is namelijk ook een echte wandel fanaat of zal ik maar zeggen een echte Klimgeit?

Er zijn zo veel mooie wandelmogelijkheden door het hele dal. Zo is er de : Tauerngoldrundwanderweg, Gletscherschaupfad, Wasserfallrundweg, in het Krumltal ook een zijdal van Rauris vind je een Themaroute over de Gieren en zo kan ik nog wel een half uur doorgaan. Van makkelijke wandelingen met kleine kinderen tot de echte klimroutes naar het Gipfelkreuz. Verder zijn er Goldwaschplatze, waar je je geluk kunt beproeven, als een echte goudzoeker, maar ook waterspeelplaatsen, speeltuinen en kun je met de Hochalmbahn  gemakkelijk de berg omhoog. Het laatste deel van het Raurisertal is trouwens een tolweg, Kolm Saigurn en kost je 9 euro. Met verschillende voordeelkaarten zoals de Salzburgerland card , Hohe Tauern card of de Rauriser gastenkaart krijg je korting of is de tocht zelfs gratis!

Terug naar zondag. We vertrokken vanuit een groen dal en iedere klim die we met de auto maakten werd het witter en witter. Kolm Saigurn deden we niet, die bewaren we voor de zomer, als de sneeuw weg is en we er echt fijn aan de wandel kunnen. We parkeerden de auto bij het Krumtal waar ook mooie wandelroutes starten. 

Als enige auto stonden we op de parking, de ticketautomaat werkte nog niet en het was er heerlijk stil, alleen het gezang van de vogels en het 'kloppen'' van de specht was hoorbaar. Overal waren sporen van dieren te zien, we probeerden te kijken welke dieren het allemaal waren. Hebben jullie een idee?

 

We passeerden  een prachtig Boswachtershuis, donker hout, groene luiken en midden in de bossen gelegen. Vanaf hier lopen we een pad de berg omhoog ,tenminste wat we denken dat het meeste op een pad lijkt. Dan komen we op een mooie open plek uit , we voelen ons alleen op de wereld, wat een rust heerst hier. Dochter Auswander vliegt uitgelaten door de sneeuw heen en wij genieten van haar kapriolen als ze bijna uitglijd. 

De sneeuw is uitstekende plaksneeuw en als we een balletje naar beneden rollen ontstaat al gauw een enorme bal. Zo groot dat hij niet  meer te rollen of te tillen valt. We besluiten een sneeuwpop te maken, onze eigen ''Raurie''. Vlijtig wordt er gezocht naar materialen om te dienen als ogen, mond, neus, haren en armen. 

Ondanks dat we niet echt kunnen wandelen hebben we een heerlijke tijd op deze manier. En terwijl de zon niet eens voluit schijnt gloeien onze wangen. De weerkaatsing van het UV licht op de sneeuw gaat immers dubbelop. Rozig rijden we weer naar huis en genieten na van ons ontspannen familiemoment, Dat was ook echt wel even hard nodig, we hebben weer de nodige hobbels op ons emigratie pad gehad. Maar daar over in een ander blog meer........