hereniging, afscheid en Bad Gastein

Het is stil in huis, buiten hoor ik de vogels fluiten, de koelkast zoemt, de klok tikt, maar verder is het stil. Ik denk na over de afgelopen week.  Het is vreemd , na een drukke week, met een huis vol gasten. De veranda staat vol extra wasgoed, de zon en een klein zuchtje wind drogen het heerlijk. De afgelopen week hadden wij bezoek van een andere familie Auswander. Waar wij echter emigreerden met een afstand van 1000 km, vertrokken zij met meer dan 10.000 km verschil. Het was dan ook 5 jaar geleden dat we elkaar  voor het laatst zagen. Onze dochters zijn echte  ''Besties'' van baby af aan, het afscheid destijds was hartverscheurend en ook dit keer weer enorm zwaar voor de meiden.

Het was dus een week van een langverwachte hereniging, maar ook weer één van een afscheid. Het blijft zwaar. Ik zelf ben blij dat wij op een kleine 1000 km van familie en vrienden zitten, we stappen in de auto en zijn in een halve dag weer bij onze geliefden. 

Natuurlijk hebben we veel gedaan samen, dit kon mooi door een lang weekend rond Pinksteren. Als letterlijk en figuurlijk hoogtepunt natuurlijk een rit over de Grossglockner, alwaar ze zich vergaapten over de enorme muren van sneeuw waar we doorheen reden. Ook wel komisch om te zien , waar wij nog in driekwart of korte broek door de sneeuw liepen, voelde het voor hen een stuk kouder aan. Zo snel wen je dus ook aan de warmte rond de evenaar. 

Verder bezochten we een rodelbaan, een plaatselijke markt met streekproducten, wandelden over de promenade van de mooie Zeller see en maakten de rondwandeling rond de Klammsee. De meiden gingen nog met zijn tweetjes omhoog met de cabinebaan en hadden daar even hun quality-tim als vriendinnen samen, zonder afleiding van ouders. Af afsluiting was er de mooie waterfontein en lichtshow bij de Zeller see, hier kan geen vuurwerk tegenop! Deze show is er trouwens regelmatig , en als je hier bent zeker een aanrader om te bekijken. 

Een leuk uitje die we samen ook nog maakten wil ik jullie zeker ook niet onthouden.

Gasteiner Wasserfall

De Gasteiner waterval behoort net als de Krimmler waterval tot de één van de bekendste van Oostenrijk. De waterval loopt midden door het dorp Bad Gastein, over 3 trappen verdeeld heeft ze een valhoogte van 340 meter. Door de verneveling van het water krijg je negatieve ionen wat heel gezond is voor je lichaam, ze reinigen de lucht om ons heen. Je ademhaling verbeterd, je slaapt beter, je algehele weerstand neemt toe en het zou stress verlagend werken. Ieder levend organisme heeft baat bij negatieve ionen. In een stedelijke omgeving heb je een hoge concentratie positieve ionen, wat onze gezondheid niet goed doet.  En laten nu negatieve ionen vooral in de buurt van watervallen, in de  bergen en in het bos aanwezig zijn. Wat wonen we hier toch heerlijk dan. Jullie snappen we hebben even heerlijk onze longen volgezogen met die heerlijke frisse lucht, terwijl we genoten van dit mooie schouwspel. 

We hebben een stukje gewandeld door het dorp en daarbij ook de bijzondere quellen (bronnen) bezocht. Er komt hier dagelijks 5 miljoen liter water uit de bodem, een ware natuurlijke schat. De temperatuur is 46, 4 graden, heerlijk warm en barstensvol natuurlijke mineralen. Ook Keizer Franz Joseph en Keizerin Sisi kwamen hier al voor het gezonde Thermaalwater en tegenwoordig komen er nog vele bezoekers voor een kuur met het water of in de ''Heilstollen''. 

Verder heb je daar het Gasteiner mineralwater. Het water heeft zo een honderd jaar nodig om zich door de vele gesteentelagen van de Hohe tauern heen te dringen, ondertussen vele mineralen op te nemen en uiteindelijk boven te komen waar het dan gebotteld wordt voor de verkoop. 

Je kan vanaf hier ook prachtig wandelen,op dit moment was de ''wasserfallweg'' nog gesloten vanwege steenslag gevaar. Maar we komen hier zeker nog eens terug. Bijna 30 jaar terug liepen we hier als jong stel de Gadauner schlucht. Dit deel van de wandeling is heel mooi op te nemen in het geheel van de watervalweg. Wordt vervolgd dus!

Nou eerst maar even bijkomen van de rollercoaster aan emoties van de afgelopen week. Tot een andere keer maar weer. Tijd om de was van de lijn te halen en een volgende lading op te hangen.....

Naturdenkmal Birnbachloch

De afgelopen week hadden we hier last van het ''Italiëntief''. Niks in vergelijking met het noodweer in Italië waarbij de enorme regenval voor veel schade zorgde en zelfs mensenlevens kostte, maar wel een aantal grijze dagen met veel regen en laaghangende bewolking waarbij we de bergtoppen niet zagen. Dochterliefs verkoudheid nam af, die van mij begon. Alles was wat troosteloos dus. Behalve het nieuws dat Hilfswerk Salzburg me graag in dienst wil nemen. Ik had op de Schnuppertag mezelf goed geprofileerd en ze willen dolgraag met me aan de slag! 

Hemelvaartsdag was de langverwachte weersverbetering er gelukkig. We zijn die dag heerlijk in de tuin aan de slag geweest. Eega bouwde een brug over de sloot zodat we het achterste deel van de tuin ook kunnen gebruiken en dochter en ik vulden wat bloembakken met tuinkruiden zodat we vanuit de keuken zo onze tuin in kunnen lopen om verse kruiden te plukken. De dag er na had meneer Auswander nog een korte rit van zijn werk te doen, de middag hebben we daarna benut om nog even samen de Grossglocknerstrasse op te rijden. Het viel ons direct op dat het een stuk drukker was, veel Hemelvaartsweekend toeristen, en ook dat de sneeuw al iets minder was dan 14 dagen terug. Desondanks was het weer een genotsrit en fijn dat we er nu elk moment zo even op kunnen rijden. Wie had dat ooit gedacht?

Gisteren maakten we een prachtige wandeling die we jullie niet willen onthouden:

Naturdenkmal Birnbachloch

start:  Parkplatz Ullachtal in Leogang ( vrij parkeren)

hoogetemeters: 410 

Het is het Hemelvaartsweekend, en ook nog eens mooi weer, de Parkeerplaats in het Ullachtal staat dus flink vol, dit hebben we hier nog niet echt meegemaakt. Maar dat mag de pret niet drukken, bergschoenen aan en de rugzak met proviand op de rug en daar gaan we. Het doel is de Birnbachloch, een grot waaruit een natuurlijke bron ontspringt. Aan het begin van de wandeling komen we langs een mooie Grillstelle aan de rivier. Grillplekjes met tafeltjes en bankjes, ideaal voor een gezellig samenzijn met familie of vrienden. Die gaan we zeker onthouden!

Het 1e deel van de route gaat over goed begaanbaar pad, dochter Auswander heeft ook nog geluk we komen over een alm waar koeien lopen en ze moet natuurlijk weer even met ze knuffelen. Onze eigen koeienfluisteraar! Daarna komen we door een mooi bosgebied en hoewel we veel auto's op de parking zagen valt het met de drukte hier enorm mee. We horen de vogels hun lentegezang ter gehore brengen en de rivier die na de laatste vele regendagen flink water vervoerd, maar verder is het heerlijk rustig. 

We willen van de dag ook een heerlijke Genietdag maken en doen het rustig aan, ik verneem ook dat mijn verkoudheid het me wat zwaarder maakt. Overal langs de route staan rustbankjes en we maken er af en toe dan ook fijn gebruik van. De zon staat hoog aan de hemel, we krijgen het al warm door de gestage klimming, we trekken ons jasje uit en vullen wat vocht aan. Maar ook zitten we gewoon soms even te genieten op zo een bankje. Stel je voor: De zon schijnt heerlijk op je, een klein zuchtje wind ''aait'' over je wangen, de vogels fluiten en je hoort het geruis van de rivier, dat alles is pure ontspanning!

Na het bos gedeelte volgt een iets spannender deel van het pad, het wordt aangegeven als Alpine steig, hier en daar zijn wat hogere passen en wat staalkabels aangebracht, maar over het algemeen niks moeilijks. Via mooie serpentinen stijgen we de berg omhoog en de blik op de Leoganger Steinberge wordt steeds mooier. In de verte lijken we al iets te ontwaren als een waterval wat uit de berg lijkt te komen. Zou dat ons einddoel zijn? 

Ook zie je heel duidelijk de Birnhornkees, beter gezegd, wat nog over is van de gletsjer. Tegenwoordig is er niet veel meer van over, hoofdzakelijk lawinesneeuw dat de oude gletscherroute volgt. Maar tot het eind van de 19e eeuw werd de gletsjer gebruikt door de Munchener bierbrouwerijen die hier hun ijs haalden. Want de Birnbachgletscher was de laagst gelegen gletsjer van Midden Europa. Via lange glijbanen werden de blokken ijs naar beneden gegleden en dan via paardekoetsen naar de trein gebracht. Gemiddeld gingen zo een 1000 wagon ladingen vol met ijs naar Munchen toe!

Het laatste deel is erg spannend , maar zeker ook leuk. De route loopt een deel door de waterval, je ''kraxeld'' dus op handen en voeten tussen de rotsblokken door, krijgt af en toe wat water bij je schoen in en dan sta je voor de 20 beter brede ''ingangshal'' van de grot. Geweldig wat mooi!

Koud , maar glashelder water komt uit de grot gestroomd. Ieder jaargetijde stroomt ze en ze zou uit een onderaardse zee komen. We nemen een beker water eruit en proeven het, schoner kun je het water niet drinken! Ook wil ik nog even met mijn voeten in deze bijzondere quelle staan, ik houd het een paar seconden vol, maar het water is zo koud dat ik er gauw weer uitstap.

De route terug nemen we via een andere weg, Nadat we het Alpine steig gedeelte af gelopen zijn kun je een iets langere route naar de parkeerplaats nemen. zo maken we er ook nog een leuke rondwandeling van. We moeten over een geweldig leuke houten ''hangebrucke''. Ieder stap maakt de brug aan het wiebelen alsof je vroeger op de kermis in de Cakewalk zat, maar het is oh zo leuk!

We zijn deze dag ongeveer 9 km aan de wandel  geweest, wil je de wandeling verlengen  dan zou je de Passauer hutte in de route kunnen opnemen. Voor ons was het prima zo. Een geweldige genotswandeling een absolute aanrader!

ps: Ik geniet altijd enorm van jullie reacties, dank daarvoor! Blijf er alstublieft mee doorgaan, zodat ik ook kan zien dat jullie digitaal met ons meegenieten. Voor wie anoniem reageert: zet er even een naam of initiaal bij zodat we kunnen zien wie de reactie geeft. Lieve groetjes van de Auswanders.

Bad Fusch, een bezoek aan een historisch Kuuroord

Dochter Auswander voelt zich niet fit, wat keelpijn, druk op de oren, wat minder goed geslapen. Ik besluit haar af te melden van school, kan ze even bijkomen. Ik krijg de directeur persoonlijk aan de lijn. ''Heeft u al een afspraak bij de dokter gemaakt'' vraagt hij me. Pardon, denk ik, afspraak bij de dokter? Hij verteld me dat dit hier de gang van zaken is, en dan is een leerling echt afgemeld. 

Vreemde toestand denk ik bij mezelf. In Nederland ''mag'' je na een week ziek zijn en na de nodige huismiddeltjes geprobeerd te hebben, nog eens een afspraak maken bij de huisarts, en hier moet ik eigenlijk bij de 1e symptomen al de dokter bellen. Ik vertel dat dochter Auswander eerst gewoon even thuis blijft en dat ik pas de dokter bel als ze echt ziek is. De Herr Director zal ook wel gedacht hebben: Wat een vreemde gang van zaken bij die Hollanders!

Gisteren vertelde ze me dat ze echt zin had in oma's tomatensoep. ''Ach kon oma nu maar even een pannetje langsbrengen''. Ik ken dat gevoel wel, als je niet helemaal fit bent kun je soms echt naar iets smachten. Maar nee, 1000 km rijden voor een pannetje tomaten soep van oma dat doen we maar niet. Dus toen ik vanmorgen even bij de Billa was hier in het centrum heb ik gelijk wat spulletjes gekocht voor een tomatensoep en mijn best gedaan om er iets lekkers van te maken. En gelukkig werd mijn versie van de tomatensoep goed gekeurd. Haar gezicht straalde toen ze heerlijk van de soep at. Ze zeggen wel eens dat soep een goed medicijn is, nu dat was zeker te merken.

Morgen ga ik trouwens een ''Schnuppertag'' meedraaien binnen de thuiszorg. Even een dag om te kijken of dit van beide kanten ons wat toelijkt. Wel spannend!

Dan heb ik natuurlijk ook een leuke wandeling voor jullie, op een heel bijzonder stukje aarde: het voormalig kuuroord Bad Fusch.

Kneippanlage Bad Fusch

Start: 3 mogelijkheden  hetzij in Fusch, dan wordt de wandeling 4 km langer en loop je langs de Badestrasse licht stijgend omhoog naar het voormalige kuuroord. Of je rijd omhoog met de auto en parkeert de auto daar, maar de ruimte is daar beperkter, en dan is het eerder een lichte spatziergang, maar werkelijk waar enorm mooi.  Volgens internet zou je de auto ook bij de Embachkapelle kunnen parkeren, iets verder richting de Grossglocknerstrasse en vanuit daar omhoog kunnen wandelen. Dan zou het een pad met stijging zijn, maar natuurlijk. Deze route staat nog op de bucketlist om te proberen.

Een stukje geschiedenis:

Dit gebied was al eeuwen terug bekend om zijn bijzondere Heilquellen, vroeger waren er zelfs 11,maar tegenwoordig zijn er nog 3 over, door lawines, overstromingen, maar ook door natuurlijk verloop verdwenen meerdere bronnen. In zijn glorietijd was het een Mondaine plaats, met Kuurhotels, kegel en tennisbaan. Vanaf het station in Bruck ging een speciale Stellwagendienst omhoog om de Kuurgasten te vervoeren. ze kwamen hier voor drinkkuren, badkuren en de schone lucht. In het zomerseizoen waren dat vaak wel 500 gasten.

Na de 1e wereldoorlog kwam de teloorgang: een slechte verbinding met de buitenwereld en de concurrentie met grotere, beter bereikbare kuuroorden, maar ook een aantal branden en lawines deden geen goed. Na de 2e wereldoorlog probeerden ze het Kuuroord weer nieuw leven in te blazen, maar mislukte. Vanaf 2008 is de Badstraat weer open gesteld voor auto's, al is de weg smal en niet geheel geasfalteerd, maar wel prima te berijden. De Gemeente en het tourismusverband en de nieuwe bezitter zijn stap voor stap bezig gegaan om het gebied weer aantrekkelijk te maken. Tegenwoordig kun je de 3 overgebleven bronnen dus weer bezoeken. Er is een uitzichttoren, een ''voel je relax schommel'' een labyrinth en verschillende arm en been kneipbaden die je kunt gebruiken. Je kunt wandelen in de bossen en naar de mooie Teich, een schitterend kristalhelder meertje. Vooral op een warme zomerdag zal dit enorm verfrissend zijn voor lijf en leden denk ik. Er is ook een ''Jausenstation'' waar je lekkere, zelfgemaakte gerechten kunt eten of een lekker koude drank. 

Te midden van het imposante berglandschap aan de voet van de Grossglockner Hochalpenstrasse, gingen we op zoek naar de oude Heilquellen met hun heldere, koude, gezonde water. Op het moment dat wij er waren was nog alles nog gesloten en dus heerlijk rustig, af en toe zagen we een andere wandelaar. Het bos, met zijn mos bedekte bosbodem leek me wel een sprookjesbos toe, de vogels floten op hun allermooist en dan dat meertje, kristalhelder en zo mooi blauw groen van kleur! We gingen op een bankje gewoon even heerlijk genieten . Dochter Auswander ging op onderzoek en ontdekte al gauw wat mooie rupsen in het groen en ook nog een hagedis, het lijfje dik van de jonkies die ze binnenkort zou gaan baren. De zon scheen op onze wangen en we genoten van al het moois. De bronnen die je onderweg ziet zijn geweldig om te aanschouwen, het water klatert en natuurlijk moesten we ook even proeven. Het water van de  ''augenquelle'' moesten we natuurlijk ook even in onze ogen sprenkelen, want je weet maar nooit toch, wie weet zou onze zicht nog wel wat beter worden? ;

De Großglockner-Hochalpenstraße.

De rust begint hier wat te komen, veel regelzaken zijn geregeld of  bijna afgerond en alle dozen zijn uitgepakt. Er is het één en ander veranderd: zo heeft Meneer Auswander een andere baan opgezocht. Het werk was niet wat hij ervan verwacht had en daarnaast was de lange aanrijtijd ook niet ideaal, zeker niet als je zo vroeg moet beginnen. Nu is momenteel de arbeidsmarkt ideaal in Oostenrijk, je kan bij wijze van spreken zo ''overhoppen'' naar een andere werkgever, en dus is hij inmiddels bij een ander bedrijf begonnen en op slechts een kwartier rijden van ons huis. Wel weer op de bakwagen en ook weer lekker onderweg dus, maar met een werkwijze die hij gewend was. Ook ik ben begonnen met solliciteren en inmiddels een paar gesprekken gehad, ook volgende week nog twee te gaan. Allen zorg gerelateerd, want daar heb ik tenslotte toch voor geleerd en ervaring in. Na volgende week kijk ik welke me het beste aanstaat en daar er in zorg ook een enorm tekort is kun je momenteel het nog een beetje uitspelen tegen elkaar. Wordt vervolgd dus!

Maandag 1 mei ging de Grossglockner Hochalpenstrasse voor het eerst weer open. De ''schneefressers'' hadden hun best gedaan en zich door de meters hoge sneeuw heen geploegd, na een half jaar was de pas weer berijdbaar. Deze week zijn we dan op een middag direct die kant op gereden, voor ons slechts een kleine 20 minuten rijden en we staan voor de tolpoortjes. Nu we zo dichtbij wonen hebben we gelijk een seizoenkaart aangeschaft en we kunnen nu zo vaak we willen de pas op. Al is het maar voor een wandeling of een picknick op een mooi rustig plekje!

Hoe vaak we de pas ook al bereden hebben, het blijft spectaculair! Je moet wel de weersverwachting in de gaten houden, want een mooie heldere dag is eigenlijk wel een must. Als je omhoog rijd en je zit in de wolken en hebt geen zicht is dat zonde van het geld. Op dit moment waren alleen de Edelweisspitze en de Franz Joseph höhe nog niet geopend, daar waren ze nog mee bezig, maar dat is voor begin mei wel normaal. Verder was het ook nog niet zo druk als in het hoogseizoen, dus extra fijn. In mooie kehres (bochten) gingen we matig steil omhoog. We reden tussen prachtige muren van sneeuw door, en zelfs in de hoogzomer zul je hierboven hier en daar nog sneeuw aantreffen. Vaak stopten we even om het indrukwekkende panorama in ons op te nemen ,een foto te maken en te genieten van de enorme rust daarboven. We liepen ook nog een stukje een wandelpad op dat een superrustig dal in ging. Veel sneeuw daar nog, dus echt lopen werd wat moeilijk, maar wel intens genieten. De rivier klaterde en af en toe hoorden we een Murmeltier (Alpenmarmot) fluiten in de verte, en zagen ze zelfs nog over de sneeuwvelden rennen, voor de rest was het er zo heerlijk rustig. Op de plekken waar de sneeuw net was weggesmolten ontvouwden de krokusjes een prachtig paars/wit tapijt, ook de roze Steenbreek groeide tussen de rotsen en de Kuhschelle (Wildemanskruid) stak ook net zijn koppie boven. Wat een prachtig gezicht! 

We besloten, eigenlijk met lichte tegenzin, toch maar aan de terugrit te beginnen en dit lieflijk plekje te verlaten. Maar ook de terugrit was weer omwerpend mooi.  Toen kwamen we voor een verassing te staan, in de tunnel kwamen we tot stilstand. Een file op de Hochalpenstrasse! Wat bleek, er was een lawine geweest en de route was versperd door de berg sneeuw over de weg. De Schneefressers waren in de verte druk bezig de weg te ruimen, we zagen de sneeuw meters hoog in de lucht gespuugd worden.

Wij kwamen als laatste aan gereden, voor ons aan stond een flinke rij. Het was een bijzondere gebeurtenis: Duitsers, Nederlanders, Oostenrijkers, Polen, Tjechen , allemaal samengebracht door die lawine op de Hochalpenstrasse. Het was best een gezellige bedoening, een enkel één bleef in zijn auto zitten maar verder was het een komisch gezicht: de motorijders lagen op de weg even hun stramme lijf rust te geven, de kinderen speelden met een bal, er werd gefilmd met een mobieltje, gebeld in allerlei talen, een hondje uitgelaten en er waren zelfs 2 buitenlandse mannen, ze leken me uit India te komen, die ter plekke koffie maakten op een klein brandertje en dat uitdeelden aan de mensen. Na een half uur, voor ons dan, was de weg weer vrij en konden we de reis naar huis aanvaarden!

Voor degene die Oostenrijk op de vakantieplanning heeft staan: De Grossglockner-hochalpenstrasse is absoluut een MUST. Ze verbind de Bundesländer Salzburg en Kärnten met elkaar, is 47,8 km lang en overbrugd de Alpenhoofdkam. Heel vroeger was het een muilezelpad en ook de Romeinen gebruikten de route wat uit verschillende vondsten blijkt. In 1935 werd de straat geopend zoals wij hem nu kennen, er was 5 jaar bouwtijd voor nodig en jammer genoeg koste het ook een aantal mensenlevens.

Aan de route zijn 2 afslagen, één naar de Edelweisspitze op 2571 meter en één naar de Kaiser Frans Joseph höhe op 2369 meter hoogte. Hier sta je dan oog in oog met de machtige Grossglockner de hoogste berg van Oostenrijk en de Pasterzegletscher. Al moet ik zeggen dat we die gletsjer in de afgelopen bijna 30 jaar dat we hier zo eens in de zoveel jaren kwamen echt flink hebben zien  krimpen.

Hierboven is trouwens van alles te doen, je kunt wandelen door de Gamsgruben tunnel. In het verleden liep dat pad helemaal door, wij liepen die prachtige wandeling ooit ook, maar na verschillende lawines is de wandeling tot tunnel 6 te maken. Ook kun je naar het Swarovski huis wandelen en vaak kun je daar ook heel mooi de Murmeltieren van dichtbij bekijken en met wat geluk de Steenbokken op de berghelling. Je kunt afdalen naar de gletsjer, maar daar die behoorlijk is gekrompen is het ook echt een flinke afdaling. Ruim 20 jaar terug liepen we er nog vrij vlot naar toe. Verder is er een museum en een souvenirwinkel. Trouwens over de route verdeeld zijn meerdere punten om even te stoppen. zo vond ik zelf het museum bij de Hochtor heel interessant met veel uitgestalde vondsten en prachtige gesteentes!

De Hochalpenstrasse is een mautstrasse, dat wil zeggen een tolweg. De stand van dit jaar (2023) is:

auto en kleine camper: 40 euro voor een dagkaart

             motor:  30 euro  

En dan kun je gewoon die dag er op en af rijden.

Er zijn mogelijkheden voor een 3 weken kaart, (73euro) die je er binnen 2 keer al uit hebt, dit kan de moeite waard zijn als je hier  vakantie houd.