Stoissengraben

Dochter Auswander heeft 2 dagen mogen Schnuppern bij het Tierheim in Bruck am Grosssglockner. Dit is vergelijkbaar met een Snuffelstage, kijken of het werk daadwerkelijk iets is wat je leuk vind. Het werken met dieren is helemaal haar ding en ze heeft dus enorm genoten. Vooral het voeden van de jonge kittens met het ''spuitje'' was natuurlijk geweldig. De dierverzorgers waren zeer te spreken over haar.

We hebben ook visite gehad van onze voormalige achterbuurtjes. Ze waren hier in de buurt met vakantie  en waren ook wel benieuwd naar ons nieuwe stekkie. Na een rondleiding door ons huis hebben we onder het genot van een bakkie koffie even bij gekletst.

Vanavond voor het eerst onze nieuwe huisarts bezocht. Ja inderdaad vanavond, 2 avonden in de week heeft hij ook spreekuur, maar is dan de overige dagen al weer om 12 uur vrij! We wilden ons even voorstellen en gelijk even nieuwe medicatie bestellen. We zitten dus netjes op de vooraf afgesproken tijd in de wachtkamer te wachten. Ik vind het wachten in een wachtkamer nooit echt fijn, het loopt qua tijd vaak uit en er zitten vele mensen die niet fit zijn bij elkaar in één ruimte. Dan valt ons op, dat mensen die later binnen komen al voor ons aan worden opgeroepen en het duurt nu wel erg lang. Ik doe dus navraag bij de assistente wat blijkt: we hadden de E card ( de verzekeringspas) in een soort van lezer moeten laten scannen en dan kom je op de wachtlijst te staan, ondanks dat je eerst al telefonisch een afspraak hebt moeten maken. Zo vreemd en dubbel werk denk ik bij mezelf, maar ja zo werkt het hier nu eenmaal, we leren iedere dag weer nieuwigheden hier. Gauw dus in orde maken en onze beurt weer afwachten en bijna een uur later dan we binnenkwamen zijn we uiteindelijk dan toch aan de beurt.

De assistente is hier ook de krankenschwester en doet alle taken. In Nederland moet je apart naar een plek voor bloedprikken of inentingen, zij doet dat hier gewoon tussen haar baliewerkzaamheden door. En voor het ophalen van medicatie maakt het niet uit welke apotheek je neemt, ook daar scan je weer je e-card bij binnenkomst en wordt je geholpen. Op dit moment is voor alles hier nu de 1e keer en zijn we soms best verbaasd over hoe ander alles hier werkt.

Dan wil ik jullie nog zeker een mooie wandeling laten zien. kijk mee en geniet!

Wasserfallweg Stoißengraben

Wanderparkplatz Stoißengraben

aan de B311 tussen Saalfelden en Lofer (kostenloos)

tot aan de watervalsteig 5 km heen en terug

Een prachtige wandeling door een schlucht, continu begeleid door het heerlijke ruizen van de Buchweissbach. Tot aan de Wasserfallsteig is de wandeling voor iedereen te bewandelen, want het gaat over een Forststrasse. Dan zou je denken: ''oh maar dat is mij te simpel''. Maar de omgeving is zo ontzettend mooi, je loopt door het Naturschutzgebiet Kalkhochalpen , met vele bijzondere bloemen en dus ook vlinders en insecten en dan die enorme rotwanden om je heen. Werkelijk schitterend! We spotten hier in dit gebied 2 Glasvleugelpijlstaartvlinders, ze lijken erg veel op de Kolibrivlinder en bewegen ook net zo. Geweldig om te zien hoe ze van de Orchidee snoepten. 

Op een gegeven moment komt er dan een pad die van de weg afleid. Hier staat ook duidelijk dat het om een wasserfallsteig gaat, een klettersteig catagorie A/B dus niet al te moeilijk, maar voor mensen die slecht ter been zijn, of niet ''tritsicher'' is hier het eindpunt. Voor kinderen raden ze wel een echte klettersteigset aan bij deze verdere tour. 

De route is werkelijk geweldig, over bruggetjes, ladders en via ijzers in de rotswanden , steeds begeleid van stalen kabels klimmen we verder de schlucht in. Iedere bocht die we maken komt er een nieuw schouwspel tevoorschijn, we zijn diep onder de indruk van dit moois . En dan die route, ik voel me als een kind in de Apekooi ,vroeger in de gymzaal. Adrenaline gaat door je lijf, maar wat is dit een mooi avontuur. Ik heb zelf wat last van hoogtevrees, maar ik moet en zal deze route lopen, eh klimmen, dit moois wil ik niet missen! 

Uiteindelijk staan we dan voor de waterval, die uit 2 delen bestaat en uit een spleet boven uit de rosten tevoorschijn komt. Dat wat wij als spleet zien is eigenlijk een grot waar deze bron ontspringt. We ploffen na deze krachtsinspanning neer op het bankje en genieten van dit mooie schouwspel en ademen die heerlijke negatieve ionen  ( dat was positief , weten jullie nog?) in. En inderdaad ondanks de inspanning voelen we ons alle 3 heel fit en goed en zouden nog wel een stuk verder kunnen gaan. De route loopt ook door en dan zou je naar een flinke klim van zo een 1100 meter uitkomen bij de Peter Wiechenthaler hutte, maar voor je dan weer beneden bent zit je op een route van een 25 km en dat wordt ons echt te gek voor vandaag. Maar vader en dochter smeden nog per direct op dat bankje tegenover die kolkende waterval het plan om deze route toch eens samen te gaan lopen en dan heel vroeg in de ochtend al te gaan starten.

We keren na deze pauze via dezelfde steig weer terug naar het gewone wandelpad. Aan de Forstrasse zoeken we ons een fijn plekje langs de rivier op en koelen onze voeten in het koude bergwater. Maar dan zullen we toch weer terug naar de auto moeten lopen. Altijd weer moeilijk om zulke mooie plekjes weer te verlaten. Alleen het verschil is dat we hier nu vaker heen kunnen rijden, we wonen hier nu immers. Wat voelen we ons ''rijke'' mensen dat we iedere dag van al dit moois kunnen en mogen genieten! 

Weer bedankt voor al jullie lieve commentaren op dit blog. We gaan er nu ff tussenuit. Tot na onze vakantie.

Pfiat di, tot ziens!