Kreuzköpfl

Na 2 wat mindere weken qua weer, was het dan eindelijk weer eens een echte dag om hoog de bergen in te gaan. Veel zicht en geen vooruitzicht op een onweersbui in de loop van de middag, dus tijd om onze rugzak weer eens in te pakken. We rijden naar het ons bekende Bad Fusch, het ooit Mondaine kuurplaatsje boven Fusch an der Grossglocknerstrasse. De slippers worden verruild voor stevige bergschoenen en we gaan op pad. Er staat 3,5 uur op het bordje om de top van de Kreuzköpfl te bereiken, een klim van bijna 1000 meter. De Hike is een T3, dat houd in dat het even wat pittiger is dan een gewone bergwandeling, met steile, moeilijkere  stukken en door natuurlijke gebied.  We laten ons niet afschrikken, we hebben de hele dag, en de staalblauwe lucht steekt prachtig af tegen de witte toppen, want vorige week is er zelfs boven op wat verse sneeuw gevallen. Al gauw komen we voor de 1e uitdaging te staan, de regen van de laatste tijd en het lopen van de koeien daar, heeft een deel van het pad veranderd in een heus schuin lopend modderbad! Hoe komen we hier door heen? Teruggaan en een andere wandeling zoeken, of maar gewoon door? We besluiten gewoon door te gaan, het zal immers overal het zelfde zijn. Via wat opstaande graspollen, banen we ons een weg door dit modderbad en gelukkig komen we alle 3, zonder glijpartijen droog en schoon over. Ik ben dan ook zeer blij met mijn wandelstokken als extra steun. 

Het is er heerlijk  rustig, deze wandeling is eens niet toeristisch overlopen, zoals op dit moment er veel zijn. Iedere dag verbazen we ons er weer over hoe enorm druk het hier is met toeristen alle Parkings bij Bergbahnen en andere attracties  staan propvol. Ook onderweg verneem je het, de route naar het werk of naar de winkel duurt een keer zo lang. Ook meneer Auswander heeft het op zijn werk daardoor een stuk drukker gekregen.

Wij genieten van de rust, de vogels en het aanzwellend geruis van de waterval. Bij de waterval staan we even te genieten van de heerlijke verfrissende bries die het  water geeft, we zijn al aardig warm geworden van de klim. Daarna gaat het steil bergop, we voelen onze kuiten al gaan branden . In mijn hoofd hoor ik een stemmetje dat zegt: Waarom doe ik me dit zelf ook aan?

Soms is er even tijd op een vierkante meter iets rechter stukje om een kleine ''verschnaufpause'' te houden, maar dat is het dan ook wel. We smachten alle 3 wel naar een bankje om even lekker te zitten en wat bij te tanken, maar alles wat er komt is geen bankje. Dat is het enige nadeel van deze rustigere, niet overlopen wandelingen, er zijn ook vrijwel geen bankjes. Als vader en dochter echt  moeten eten, besluiten we maar gewoon op de grond te gaan zitten, als er even een rechter stuk over een stuk ''Schotterstrasse'' komt. Dat deel weg is het enige rechte stuk van de wandeling en we zijn echt blij onze kuiten even rust te kunnen geven. We besluiten ter plekke dat als deze weg ook richting Bad Fusch gaat, als is het met een kleine omweg, we die dan op de terugweg zullen volgen. Want we zien het alle 3 niet zitten om het modderbad straks naar beneden te moeten lopen, dat wordt één grote glijpartij! We turen in de verte om het pad te volgen en zien dan inderdaad een splitsing in de weg richting Bad Fusch gaan. Pfew, zijn we daar even blij mee!

Onderweg komen we nog een groep koeien tegen en moeten we dus tussen de vlaaien door laveren, maar ook dat gedeelte komen we prima door. Daarna begint de stijging weer en nu nog steiler dan het 1e deel. We concentreren ons op het moois onderweg, de paddenstoelen vliegen nu letterlijk als paddenstoelen uit de grond , maar we zien ook mooie bloemen en planten. Dan komen we weer door een stuk bos en dan gaan we over de open grasweides. En ja voor het eerst treffen we andere wandelaars aan, man vrouw en hond zijn bezig aan de afdaling.

Dan eindelijk zien we het 1e bankje in de verte, het zijn gewoon 3 boomstammen als zitvlak en een plank als rugleuning maar het voelt voor ons als een luxe sofa, en dan dat uitzicht: Fenomenaal! We kijken over het hele dal heen  en zien links van ons de Glocknergruppe en een heel klein stukje van de Grossglocknerstrasse met ieni mini autootjes erop. We zouden wel een hele dag willen blijven zitten om van dit geweldige uitzicht te genieten, maar we moeten nog een mooi stuk, dus we tanken even bij en gaan dan weer op pad. 

Het pad wordt steiler en gaat uiteindelijk over  in een soort brede ''Grat'', vergezeld van vele mooie vlinders zoals het Tweekleurig Hooibeestje en het Alpenhooibeestje komen we aan bij een deel wat is gezekerd met touwen om de klim en afdaling iets te vergemakkelijken. Hier ben ik echt wel blij mee. Dan komt eindelijk de top in zicht. Even zakt de moed me in de schoenen. '''Moet ik daar nog helemaal heen'', vraag ik me af  en zou eigenlijk wel willen opgeven. Dochter Auswander met haar jeugdige energie heeft de pas er goed in en ik zie haar gedaante steeds kleiner worden. Maar ik pak al mijn moed en energie tezamen, ik ben nu zo ver gekomen, dit laatste deel moet ook nog lukken. En na een laatste steile klim staan we dan alle 3 boven bij het Gipfelkreuz, wat een euforie. Maar wat een desillusie als blijkt dat de hele top bezaaid is met vliegende mieren! Binnen de kortste keren zitten we eronder, het lijkt wel één van de 10 plagen, we weten  niet hoe snel we weg moeten komen. We maken gauw wat Top fotos, als bewijs en schrijven een heel kort stukje in het gipfelbuch, dan dalen we snel een stuk af. Een stukje lager is er niks aan de hand en peuzelen we onze Jause lekker op en genieten, kriebelvrij, want geen vliegende mieren, van het mooie uitzicht. Een vliegtuigje wat langs vliegt is zelfs lager dan ons, een bijzonder gezicht. 

Vader en dochter zijn dusdanig aangesterkt dat zij de volgende top nog willen halen, de Kühkarlkopf. Het is immers maar 170 meter stijgen nog! Ik bedank hier hartelijk voor, ik ben blij deze top gehaald te hebben en geniet nog even van het overweldigende uitzicht, Daarna daal ik rustig op mijn gemakje af om mijn knieën niet te zwaar te belasten. Ondertussen heb ik de tijd om rustig wat vlinders te fotograferen en neem alle tijd op het bankje onderweg om heerlijk van het uitzicht te genieten. Dan wordt het me echt te warm in de volle zon en snak naar de schaduw van de bomen een stuk lager, dus ik besluit rustig verder af te dalen. Hoorde ik nu stemmen in de verte? En ja hoor, na een poosje wordt het geluid sterker en ook dochterlief haar belletje aan haar rugzak hoor ik vrolijk rinkelen. Ze zijn dus bijna bij me en inmiddels hebben we het stukje Schotterstrasse ook bereikt. 

Ik krijg nog even een foto te zien van het behalen van deze top en dan lopen we door en zoals gepland volgen we nu de Schotterstrasse. Er wijst geen bordje die kant op, maar we zien aan de richting dat het de goede kant op gaat, misschien iets langer, maar wel veiliger dan die modderglijbaan. Wat een rust voor onze benen en toch fijn genieten van de mooie omgeving. We komen langs verschillende watervalletjes waar we ons even heerlijk verkoelen en zien ondertussen ook de lucht betrekken. houden we het nog droog? Aan het eind van het pad staan we voor een gesloten hek, manlief wil het openen, maar er zit een groot slot op, dat wordt er dus overheen klimmen of onder het prikkeldraad door. Aan de andere kant van het hek zien we een verbodsbord staan, nou ja dat konden we van bovenaf niet zien, we waren niet expres in overtreding. 

Met vermoeide en warme voeten ploffen we neer op het bankje bij het meertje van Bad Fusch, maar lang kunnen we niet genieten van deze pauze, het begint te regenen en we besluiten het bankje onder de bomen op te zoeken om te schuilen. Het bankje waar mijn ouders een paar weken terug beschutting zochten tegen de felle zon. Gelukkig blijft het bij en mini buitje, maar we besluiten toch maar om de schoenen weer aan te doen en richting de auto te lopen. Respectievelijk 15 en 17 km hebben we deze dag weer gelopen en dan is het altijd fijn om de auto weer te zien en de bergschoenen te kunnen inruilen tegen slippers. 

Het was een prachtige, doch pittige tocht. Wie deze mooie tocht ook eens wil maken: Wees voorbereid!

Pascha loopt inmiddels heerlijk buiten en is blij met zijn vrijheid. Na 4 weken binnen was hij ook echt toe aan dit uitje. De eerste keer was het best spannend. Komt hij wel terug? Soms ''hopt'' hij door de tuin achter een Sprinkhaan aan of een vlieg. Laatst had hij een mooie dag-actieve nachtvlinder te pakken, gelukkig kon dochter Auswander het verschrikte beestje redden en  later nog weg laten vliegen. Soms is Pascha ook wel een held op sokken, bij een vreemd geluid spurt hij bij ons de trap van de veranda op, een komisch gezicht!

De laatste dagen wat gezellige bezoekjes gehad van vrienden en oude bekenden, allen op terugreis uit het zuiden of in deze buurt met vakantie. Even een bakkie koffie drinken , bijkletsen en een rondje door ons huis. Lieve vrienden, wij hebben erg genoten van jullie komst! Zelfs dochter Auswander haar schoolvriendin wilde na het weekje Italie toch nog weer even langs om gedag te zeggen. Waar zij een week eerder met verse sneeuw over de Grossglockner vertrokken, kwamen ze met 31 graden terug. wat een verschil! 

Allen weer bedankt voor de lieve reactie's op de vorige blogs. We genieten hier altijd weer van. 

Tot een volgende keer

Pfiat di.