Murmeltiere & Tauernfenster

Na een hele warme periode hadden we deze week een dag met regen. Dat resulteerde de volgende ochtend in prachtig ''Angezuckerte'' bergtoppen. En opnieuw is ook weer de regen van korte duur geweest en keren de warme temperaturen terug . Vanmorgen was de hemel weer strakblauw met hier en daar een sliertje restnevel en de Kitzsteinhorn stak  met zijn nieuwe laagje sneeuw weer prachtig af tegen de lucht. Zien jullie het voor je? Geweldig gewoon!

De regendag werd benut om wat huishoudelijke ''extra'' klussen te doen. De kaartenslingers hebben we na een half jaar maar eens opgeruimd. We genoten nog te veel van die mooie lieve kleurrijke kaarten, maar nu was het toch wel tijd om ze op te ruimen. We hebben met zijn drietjes op de bank nog even alle kaarten  gelezen en toen heb ik ze naar de berging gebracht. En nu ik de trap toch in de kamer had staan heb ik gelijk ook maar de ramen gewassen, sinds Pascha er is staan er natuurlijk heel wat poezenneusjes en kattenpootjes tegen het raam.

Alhoewel vrijwel alle dagen hier mooi zijn in de Oostenrijkse Alpen, was laatst ook wel weer extra bijzonder en dit wil ik jullie niet onthouden. Deze keer eens geen wandel-dag maar een dagje Grossglockner- Hochalpenstrasse, met al zijn moois. We wisten namelijk dat de koeien van de Glockner Piffalm naar hun stallen zouden gaan en hoopten ze op hun reis naar beneden aan te treffen. Even voor de tolpoortjes kwamen we tot stilstand en ja hoor daar kwamen ze aan gelopen. Versierd met mooie, kleurrijke hoofdtooien kwamen ze onder luid geklingel aangelopen. De begeleiders liepen in ''Trachten'' en hielden ze op afstand van de auto's, het was een fantastisch gezicht. Voor de dieren was het het einde van hun Almsommer, best sneu, dat worden lange maanden in de stal. 

We mogen onze weg weer vervolgen. Maar nu is de weg geplaveid met koeienvlaaien. Kunnen zie die koeien niet even een luier omdoen? Meneer Auswander doet dan ook  zijn uiterste best om onze eigen Heilige koe een beetje schoon te houden, wat redelijk goed lukt. Na de Piffalm is de weg weer schoon en al genietend van de prachtige omgeving gaan we gestaag omhoog. Onze ouders en vrienden die op bezoek waren dit voorjaar en vroege zomer hebben zich nog kunnen vergapen aan de sneeuwmuren, nu is er echter geen spoortje van de sneeuw meer te vinden.

We bereiken de 2e tunnel, Hochtor, en tevens het hoogste punt van de pas. Vanaf hier liepen we een aantal weken terug de ''Tauernfenster'' wandeling. Officieel begint de wandeling vanaf de Schareckbahn in Heiligenblut, maar via Hochtor is het dus ook mogelijk. We kijken vanuit de auto uit op de Berggrat waar we  over heen liepen en ontwaren heel in de verte 2 kleine mensjes die daar ook lopen. Wat was het een bijzondere tocht, door een uniek landschap. En daarom zal ik dan ook de wandeling straks voor jullie uitschrijven.

Het landschap trekt aan onze eigen voorbij en geleidelijk aan bereiken we de Kaiser Franz Josefs Höhe. Hier parkeren we de auto in de immense parkeergarage. Na een plaspauze wandelen we richting het Schwarovski haus vanuit hier heb je een uniek uitzicht op de Grossglockner. Met een beetje geluk spot je er nog een Steenbok. Bovenin staan enorme sterke verrekijkers en we  zien zelfs groepjes mensen over de gletscher richting het Topkruis van de Grossglockner lopen. Met het blote oog zijn ze niet zichtbaar. 

Maar wat we heel graag willen zien zijn de Murmeltieren, oftewel, de Alpenmarmotten. Meestal hoor je ze wel in de alpen. De harde fluittoon galmt dan tussen de bergen door en waarschuwt voor dreigend gevaar. Met een beetje geluk zie je ze ook op de uitkijk zitten , zonnebadend op een steen of  over een alm rennen. We weten dat ze hier op de Grossglockner achter het Schwarovski haus aardig aan mensen gewend zijn , dus gewapend met een aantal wortels gaan we verder op pad.

De alpenmarmot is een knaagdier, zo ongeveer 50 cm lang en heeft een dikke staart van nog eens 15 tot 20 cm lengte. De kleur van de vacht is afhankelijk van het jaargetijde grijs tot geelachtig/bruin. Ze eten grassen, kruiden, vruchten en ook wortels. Het zijn dagdieren, maar bij heel erge warmte zie je ze alleen in de ochtend of avond als het wat koeler wordt. Ze leven in familieverband in diepe uitgegraven gangenstelsels, dit heet een Burcht. Hier houden ze ook hun winterslaap, zo van oktober tot eind april, begin mei. Hier komt waarschijnlijk ook het gezegde vandaan: Slapen als een Marmot!

  

Wat hebben we een leuke tijd gehad met de Murmeltiere, ondanks dat het uiteindelijk wilde dieren zijn waren ze totaal niet bang of agressief. Dochter Auswander genoot nog het meeste. En terwijl het met 1 exemplaar begon die heerlijk van de aangeboden wortel at, kwamen er uiteindelijk in totaal 4 op het feestmaal af. Onze camera en mobiel konden de mooiste plaatjes schieten, wat een voorrecht om die dieren van zo dichtbij te kunnen bekijken. Een blik onder de steen die als een soort van hal diende voor hun ingang van de Burcht , liet ons zien dat ze ook nog eens hele schone dieren zijn. Aan één zijde van de ruime hal was het toilet. De keutels lagen keurig bij elkaar!

Verder hebben we deze dag heerlijk van de zon genoten, voor deze hoogte was het enorm warm en een strakblauwe lucht, geen wolkje te bekennen. We hebben dan ook heerlijk ons picknick kleed uitgerold en onze koeltas met lekkernijen leeg gegeten. Want van berglucht krijg je altijd wel enorme trek. Rozig en nagenietend van deze mooie dag, met mooie koeien en de geweldige ontmoeting met de Murmeltiere, reden we de Grossglocknerpass weer af. 

Geotrail Tauernfenster

start: Bergstation Schareck in Heiligenblut, of alternatief (zoals wij deden) bij de tunnel Hochtor

Met weinig hoogteverschil (300 meter,) een fenomenale Geologische wandeling op ongeveer 2500 meter hoogte en  grandioze vergezichten op honderden drie-duizenders!

We parkeren de auto bij de Hochtor tunnel. terwijl we de wandelschoenen aantrekken zien en horen we een stel Arabieren de grootste lol hebben op een laatste sneeuwveldje. De wandeling begint gelijk met een klimmetje, zodat we op de tunnel komen te staan. Hier vinden we de wandelbordjes met de richting Schareck. Daarna volgt weer een klimmetje. Boven aangekomen  staan we op een soort van plateau wat lijkt op een kruising van een maanlandschap en de Sahara. Voor mijn zandverzameling neem ik natuurlijk een zakje zand mee.  We kijken ons de ogen uit, wat een apart landschap! 

Dan zien we het voor ons 1e punt van de Tauernfenster, normalerwijs zat je nu ongeveer op de helft. Tijdens de tocht zien we allerlei bizar gevormde gesteentes, dolines (zinkgaten in Karstgesteente) en hohlen. Ook komen we op deze hoogte nog een mooi sneeuwveld tegen. Dan gaan we een heerlijke Jause eten en genieten we van het vergezicht. Het volgende stuk wordt een klim, naar de top van de Schareck op 2600 meter. Vanaf daar hebben we een mooi zicht het Fleischtal in. Hier hielden we 14 jaar terug, met onze beide dochters, een heerlijk vakantie in een almhut, met de koeien als buren.

De afdaling gaat over een smalle grat, en is op de moeilijkste plekken gezekerd met touwen. Ondertussen gaan de wolken zich wat samenpakken. We gaan toch geen onweer krijgen op deze hoogte? We zetten het tempo er een beetje in, we hadden eigenlijk op de terugweg ook nog een fijne pauze willen houden, maar die houden we nu voor gezien. Als we dichter bij de auto komen gaan we het gedonder horen. We voelen de grond onder ons trillen en het echoot tussen de bergen door. Dit wordt toch wel een beetje heel spannend nu. We bereiken op tijd de auto, droog en heel. Het dreigende onweer was het enige minpunt van deze dag, de wandeling was echt geweldig. 

Bedankt weer voor jullie reacties, we genieten er altijd enorm van! 

liebe Grusse van de Auswanders

und Pfiat di

Griesbachklamm

Exact een half jaar wonen we nu hier en langzamerhand doet de herfst zijn intrede, al is het nog steeds fantastisch nazomerweer, de tekenen zijn wel daar. De Bosbesstruikjes kleuren de bergflanken oranje/rood en de bomen beginnen ook al iets te kleuren. De Bauernherbst is aangebroken, de hoge almen stromen langzaam leeg. Met feestelijke Alm- abtriebe komen de koeien vrolijk versierd weer naar de dalen. Ook de schapen, geiten en paarden moeten er aan geloven. Afscheid van 3 maanden ''Alsmsommer'' voor hen, geen frisse alpenkruiden eten, lekker wandelen over de almen, drinken uit een kabbelend bergbeekje en al herkauwend genieten van het fenomenale bergpanorama. Dat worden straks vele lange maanden in de stal.......

Even leek het ook rustiger te worden met de vakantiegangers, de scholen waren overal immers weer begonnen, we slaakten bijna een zucht van verlichting, want oh wat was het druk deze zomer. Heel wat mensen leken na die nare Covid periode aan een inhaalslag begonnen zijn qua vakantie en Oostenrijk was daarin erg populair. Maar na de 1e golf kwam de ''Grijze golf'' en ook de mensen met kleine kinderen. Waar ik me ook over verbaasd heb is hoe populair Zell am see bij de Arabieren is. Zellamsie, zoals de Arabier het hier noemt leek de afgelopen 2 maanden overspoeld met ''dikke'' dure lease auto's en gesluierde vrouwen. Het is de combinatie van de Zeller see en de sneeuw op de bergen die hen enorm aantrekt. Boven op de Kitzsteinhorn gletscher hebben zelfs de volwassen mannen grote lol. Bulderend van de lach gaan ze op de slee van de geprepareerde heuvel op de gletscher. Ja sneeuw kennen ze niet, dus dit is echt een groot avontuur voor hen! Sinds ik bij de kassa van de bergbahn werk heb ik echter wel heel wat met ze te stellen. Ze spreken slecht Engels en begrijpen vaak niet wat je zegt, zodat ik het zelfde verhaal soms wel 3 keer moet herhalen. Ook willen ze per direct geholpen worden als je even ergens mee bezig bent, bij het inruimen van de kassa la staan ze al te kloppen op het raampje.

Onze laatste nachten in Nederland sliepen we bij mijn ouders in huis, het oude huis was leeg, het koopcontract getekend. Het huis waar onze beide dochters opgroeiden en heel veel herinneringen lagen. Een gekke tijd, want onze huisraad stond vrijwel allemaal al in ons nieuwe huis, grotendeels nog in bananendozen. We hadden ons uitgeschreven uit onze gemeente  en nog niet ingeschreven in onze nieuwe gemeente en en waren dus eigenlijk even zonder vaste woon en verblijfplaats. Het was een gekke, emotionele en drukke tijd. Afscheid van het werk, fijne collega's, afscheid van vrienden en familie. Nu we terugkijken denken we: ''waar is het afgelopen half jaar gebleven?''

Dochter Auswander was net een paar dagen begonnen met haar 1e schoolweek toen ze ineens ziek werd. Keelpijn, verkouden en een algeheel gevoel van malaise. ''Ja hoor, de R is weer in de maand'', was mijn gedachte. Maar goed hier in Oostenrijk moet je dus naar je huisarts voor een afmelding van school, dus togen we naar die goede man. Die deed ook direct even een Covid test en ja hoor: Positief ! Gelukkig is de variant die er nu nog heerst slechts een Verkoudheids griepje en heeft dus even wat dagen nodig, maar het is geen goed begin van het nieuwe schooljaar. Maar niks aan te doen.

 De 1e week van oktober gaan de kinderen ''Schnupperen'' een hele week proeven aan hun droomberoep. In onze dochter haar geval is dat dierverzorger. Gelukkig hebben we samen een mooie stage plek kunnen vinden voor haar, ze mag een hele week meedraaien op het Wildpark Ferleiten aan de voet van de Grossglocknerstrasse. Hier is ze natuurlijk reuze blij mee. Nu nog binnenkort even achter goede werklaarzen aan. Maar eerst maar even opknappen!

Als we allen op vrijdag wel eens wat vroeger vrij zijn van werk en school gaan we nog wel eens op pad. Zo maakten we laatst een prachtige toch door de Griessbachklamm die we jullie niet willen onthouden.

Griesbachklamm

parkeren: Parking bij de klamm ( 6 euro voor een dagkaart)

Erpendorf Tirol

korte ronde 3,5 km, lange ronde 10 km

Dochter Auswander is nog vrij van school, en wij beide hoeven niet de hele dag aan het werk. Het is heerlijk nazomerweer, dagenlang is de lucht staalblauw geen wolkje aan de hemel. Dat betekend dus de rugzak inpakken met proviand, de bergschoenen in de auto en we gaan op pad. We rijden richting Erpendorf , net over de grens met Tirol. Hier parkeren we de auto op de parking van de Klamm, de kosten zijn 6 euro voor een dagkaart. Terwijl ik richting de automaat loop om te betalen word ik geroepen door een mevrouw. Ik verwacht dat ze me wil vertellen dat de parkeerautomaat stuk is ofzo, maar ze drukt me haar parkeerkaart in de handen. Zij gaan nu weer richting huis en de kaart is nog tot morgenvroeg geldig. Ik bedank haar hartelijk .''Zo dan heb ik mijn goede daad voor vandaag weer gedaan'', zegt ze glimlachend. 

Terwijl de meeste mensen huiswaarts keren lopen wij richting de klamm, benieuwd wat deze wandeling gaat brengen. Het is eerst een 10 tal minuten lopen over een schelpenpaadje tot we de ingang van de Klamm bereiken. Hier is geen kassa huisje, de klamm is vrij toegankelijk, heel bijzonder. Wat ook bijzonder is dat er heel veel Beukenbomen te zien zijn, in de alpen zie je weinig loofbomen, maar meer naaldbomen. Dochter Auswander vraagt direct of we hier ook eens in de herfst gaan wandelen want dan kleuren de beuken immers zo mooi , en dat lijkt ons een prima plan!

      

 

De route is echt een natuurspektakel en met veel liefde aangelegd door de kloof. Op smalle stukken wordt je over loopplanken geleid en je gaat ook 2 keer over mooie hangbruggen. Terwijl we over de hangbrug lopen en ik al hobbelend en wiebelend man en dochterlief volg, krijg ik ineens een flashback naar een kinderherinnering van de Cakewalk op de kermis. Gek toch eigenlijk, hoe een gevoel van zo een hobbelende brug een flashback geeft aan iets wat ergens in de diepe ''Krochten'' van je herinnering zit. De stijging in de kloof gaat langzaam maar gestaag is nergens echt moeilijk. Misschien dat sommige mensen het wat eng vinden dat de route over de loopplanken geen leuning heeft, maar dit maakt het juist wel heel spannend. Een klein kind zou ik zeker bij de hand nemen en de route is niet geschikt voor een buggy.  Het zicht is geweldig, achter iedere bocht komt een nieuw perspectief tevoorschijn en het water is glashelder. Goede wandelschoenen zijn wel een aanrader. Aan het eind van de kloof  verbreed het dal zich weer en komt er een stuk van de rivier vrij dat erg breed is met veel zandbanken en uitnodigt om lekker te pootje baden of stenen te zoeken. Hier gaan we lekker zitten en eten onze ''Jause'' onder het genot van het kabbelen van het water. Er  is een mogelijkheid om een korte ronde door de klamm te maken, maar je kan er ook een complete rondwandeling van maken door na de kloof de steig naar de Angeralm te maken en via de Huberalm weer aan de afdaling richting Erpendorf te beginnen. Wij besluiten dezelfde route terug te nemen, het is inmiddels avond geworden en in de kloof wordt het iets frisser. We spreken af in de herfst als de beukenbomen hun mooie goudgele bladeren dragen, terug te komen en dan de hele rondwandeling te maken. Dus: wordt vervolgt!

Als we de klamm weer uitkomen, lopen we in de volle zon, het avondlicht van de ''Golden hour'' is geweldig mooi en geeft de omringende bergen een sprookjesachtig schijnsel. We besluiten daarom nog even op een bankje te genieten van dit schouwspel voor we aan de thuisreis gaan beginnen. We voelen ons bevoorrechte mensen dat we in zo een mooie natuur leven.

Voor nu eerst Pfiat di en tot ziens. Bedankt voor jullie lieve reacties!

Verschil

Inmiddels wonen we al weer bijna een half jaar in Oostenrijk. Een half jaar , waar is de tijd gebleven? En een jaar geleden dat we begonnen met het zoeken naar werk en huisvesting. Een tijd van ons voorbereiden op- en inlezen in. En hoewel je denkt dat je je enorm goed hebt voorbereid, want we wilden beslist geen ''Ik vertrek en het roer om'' taferelen, kom je hier in de loop der tijd wel achter dat je je op bepaalde zaken gewoon niet kunt voorbereiden en het eigenlijk best een sprong in het diepe is. 

De taal bijvoorbeeld. We spreken beide goed Duits en hadden op onze vakanties altijd fijne gesprekken met de families waar we een vakantiehuis huurden. We kregen ook altijd te horen: ''Wat spreken jullie goed Duits!'' Maar als de mensen hier onderling spreken lijkt het of je in Verweggistan ben beland. Zeker als, ze zoals hier in Pinzgau , de woorden wat inslikken of binnensmonds uitspreken. Woorden zijn soms compleet anders, slechts in de grote lijn kun je er iets van begrijpen. Nu we hier dus bijna een half jaar zijn wordt het iets makkelijker om het te begrijpen, maar eenvoudig is het niet. Gelukkig doen ze wel weer hun best om'' Hoch Deutsch'' te spreken als ze dan door hebben dat we geen ''Einheimischen'' zijn. Meneer Auswander leert op zijn werk al aardig een woordje Pinzgau. Soms wordt er smakelijk gelachen om zijn niet zo correcte uitspraak in het begin, maar dan leert hij op zijn beurt zijn collega een Gronings zinnetje. Bijna tong brekend probeert zijn collega dan de zin uit te spreken, wat natuurlijk dolkomisch is!

De Oostenrijker in het algemeen is ook een stuk geslotener, of gereserveerder dit ontdek je pas als je hier woont en werkt. Want van onze gastgevers bij wie we een huisje huurden viel ons dat nooit op, of was dat puur de Oostenrijkse beleefdheid? Nederlanders die hier al jaren wonen vertellen me amper nieuwe vriendschappen op gedaan te hebben. Af en toe zit er een persoon bij die wat opener is, zoals meneer Auswanders collega, maar dat zijn echt uitzonderingen. En een gekke ''tic'' die we ontdekten, als Oostenrijkers be.llen doen ze dat buiten in de tuin en ook nog eens erg hardop. Soms schrik ik me een ongeluk als ik rustig in de tuin even iets zit te lezen en ineens met een klap in een luidkeels gesprek van de buurman val

Ook het geschikte werk vinden is voor mij nog niet zo eenvoudig. Hier heb ik toch wel wat makkelijker over gedacht. Mijn diploma vanuit de zorg, heeft andere competenties dan hier met dat diploma. Voor het ''anerkennen'' ben je een smak geld kwijt wat je zelf moet betalen. Daar ben ik gezien de vele onkosten die we maakten voor onze Auswanderung nog maar niet aan begonnen. En ik twijfel ook of ik er wel aan moet beginnen. De ouderenzorg hier doet je 20 jaar terug in de tijd werpen. De verzorgingstehuizen zijn grotendeels hopeloos ouderwets, zoals we dat ooit ook in Nederland kenden. Piepkleine badkamertjes, dat als je er een rolstoel in zet je eigenlijk geen ruimte meer hebt om er bij te staan, laat staan iemand te helpen met wassen of kleden. Ergonomisch zeer slecht voor je lichaam. Hulpmiddelen zoals in Nederland gebruikt worden om je rug te sparen, kennen ze hier amper. Het water kwam verkleurd uit de leiding, maar dat maakte voor de gezondheid niks uit zei men tegen mij, maar kwam omdat het een oud gebouw was. Ik begreep dus al wel dat dit om een oud gebouw met nog loden leidingen ging en heb dus zelf hier nooit water uit de kraam gedronken! De ouderen werden na de maaltijd vrijwel allemaal al in de slaapkleding geholpen, iets wat ik als zeer vreemd ervaren heb. Waar is de eigen inspraak, het zijn toch geen kleine kinderen? De senioren in Nederland weten amper hoe goed ze het hebben. Ruime badkamers met alle ruimte voor een rolstoel, douchestoel of douchebrancard en veel  meer eigen inspraak over het laatste deel van hun leven. Daarbij werkt men in de ouderenzorg dagen van 12 uren, na 3 dagen werken was ik dus ook echt kapot en had de dagen er achter aan weer nodig om bij te komen. Nachtdiensten moest ik ook aan meewerken en gezien het tekort aan personeel zaten die met grote regelmaat in het rooster. De enorme verantwoordelijkheid die ik dan kreeg over een heel gebouw met senioren wilde ik niet op me nemen en dus heb ik nog in mijn proeftijd dit werk opgezegd. Veel ouderen spraken ook nog eens dat zeer oude Pinzgau dialect en je zou maar een fout maken in de zorg als je iets niet goed verstond.  Momenteel heb ik werk aangenomen achter de kassa bij een Bergbahn, maar ik beschouw dit echt als tijdelijk voor mezelf. Je moet immers geld verdienen.......

De zorg zelf is wel heel modern. Veel is gericht  op het voorkomen van ziekte. En iedereen die werkt is automatisch door de werkgever verzekerd bij de Krankenkasse. Dit systeem vind ik wel weer heel erg goed. Voorkomen is toch immers beter dan genezen? En ook kan iedereen op deze wijze verzekerd zijn, daar kunnen ze in Nederland met hun schrikbarende prijzen nog iets van leren!  Ook het schoolsysteem loopt achter. Dochter Auswander was direct al de beste van de klas terwijl ze een toets niet eens geleerd had, maar puur omdat ze de stof allang had gehad!

Nu zullen jullie wel denken: Hebben jullie Auswanders nu spijt van jullie emigratie? Nee dat beslist  niet! Het leven is hier uiteindelijk nog wel een stuk relaxter. In de 1e plaats is het land een stuk groter , Nederland zou er met gemak 2 keer in passen, maar er zijn maar iets meer dan 8 miljoen inwoners. Er zijn hier nog ECHT rustige plekken te vinden. Veel natuur en onbebouwde gebieden.. Het water is hier vrijwel altijd van drinkwater kwaliteit, heb je dorst dan kun je je fles of beker zo onderweg vullen. De mensen leven hier nog veel dichter bij de natuur, paddenstoelen, bosbessen , bramen en Daslook onder andere wordt uit de natuur gehaald en tot allerlei heerlijkheden bereid. Ook veel  middelen voor de gezondheid zoals hoestdrank maakt men zelf van b.v. jonge Dennenknopjes en zo zijn er heel veel zaken op te noemen. In de winkel ligt meestijd alleen maar groente dat in dat jaargetijde groeit en dus verkrijgbaar is, dat was wel even wennen in het begin, want in Nederland wordt alles maar ingevoerd en is dus te koop. Een kwestie van meegaan in de seizoenen. Ook het openbaar vervoer is goed geregeld, tot in de kleinste dorpjes komt de bus nog en het is betaalbaar voor iedereen. De Oostenrijker is vriendelijk en maakt niet gauw ergens een probleem van. In tegenstelling tot de Nederlander die gauw aangebrand is en je de schuttingwoorden om de oren vliegen. Of  dat dan ligt aan een klein landje met erg veel inwoners? Ik weet het niet. Hier is nog een groot respect voor ouderen, voor de overheid , politie en hulpverleners. Iets wat in Nederland jammer genoeg  de laatste jaren enorm ver te zoeken is. 

Als we nu vrij zijn dan gaan we de natuur in, wandelschoenen aan, rugzak op en op pad. Natuurlijk kan dit ook in Nederland, maar daar zijn geen bergen en is het ook een stuk drukker, op een zondagmiddag loop je soms in drommen over de heide of door het bos. We hoeven nu niet te wachten tot we weer vakantie hebben en op pad kunnen gaan. Dus ja, we zijn blij met onze emigratie! De afgelopen weken ook weer veel mooie uitstapjes en Hikes gemaakt, daarover een andere keer meer. En ik, ik zal uiteindelijk ook wel het werk vinden wat goed bij mij past. Voorlopig heb ik inkomsten.

Een lieve groet van de Auswanders en nog bedankt voor jullie lieve reacties we zijn er altijd weer blij mee.

Pfiat di