Murmeltiere & Tauernfenster

Na een hele warme periode hadden we deze week een dag met regen. Dat resulteerde de volgende ochtend in prachtig ''Angezuckerte'' bergtoppen. En opnieuw is ook weer de regen van korte duur geweest en keren de warme temperaturen terug . Vanmorgen was de hemel weer strakblauw met hier en daar een sliertje restnevel en de Kitzsteinhorn stak  met zijn nieuwe laagje sneeuw weer prachtig af tegen de lucht. Zien jullie het voor je? Geweldig gewoon!

De regendag werd benut om wat huishoudelijke ''extra'' klussen te doen. De kaartenslingers hebben we na een half jaar maar eens opgeruimd. We genoten nog te veel van die mooie lieve kleurrijke kaarten, maar nu was het toch wel tijd om ze op te ruimen. We hebben met zijn drietjes op de bank nog even alle kaarten  gelezen en toen heb ik ze naar de berging gebracht. En nu ik de trap toch in de kamer had staan heb ik gelijk ook maar de ramen gewassen, sinds Pascha er is staan er natuurlijk heel wat poezenneusjes en kattenpootjes tegen het raam.

Alhoewel vrijwel alle dagen hier mooi zijn in de Oostenrijkse Alpen, was laatst ook wel weer extra bijzonder en dit wil ik jullie niet onthouden. Deze keer eens geen wandel-dag maar een dagje Grossglockner- Hochalpenstrasse, met al zijn moois. We wisten namelijk dat de koeien van de Glockner Piffalm naar hun stallen zouden gaan en hoopten ze op hun reis naar beneden aan te treffen. Even voor de tolpoortjes kwamen we tot stilstand en ja hoor daar kwamen ze aan gelopen. Versierd met mooie, kleurrijke hoofdtooien kwamen ze onder luid geklingel aangelopen. De begeleiders liepen in ''Trachten'' en hielden ze op afstand van de auto's, het was een fantastisch gezicht. Voor de dieren was het het einde van hun Almsommer, best sneu, dat worden lange maanden in de stal. 

We mogen onze weg weer vervolgen. Maar nu is de weg geplaveid met koeienvlaaien. Kunnen zie die koeien niet even een luier omdoen? Meneer Auswander doet dan ook  zijn uiterste best om onze eigen Heilige koe een beetje schoon te houden, wat redelijk goed lukt. Na de Piffalm is de weg weer schoon en al genietend van de prachtige omgeving gaan we gestaag omhoog. Onze ouders en vrienden die op bezoek waren dit voorjaar en vroege zomer hebben zich nog kunnen vergapen aan de sneeuwmuren, nu is er echter geen spoortje van de sneeuw meer te vinden.

We bereiken de 2e tunnel, Hochtor, en tevens het hoogste punt van de pas. Vanaf hier liepen we een aantal weken terug de ''Tauernfenster'' wandeling. Officieel begint de wandeling vanaf de Schareckbahn in Heiligenblut, maar via Hochtor is het dus ook mogelijk. We kijken vanuit de auto uit op de Berggrat waar we  over heen liepen en ontwaren heel in de verte 2 kleine mensjes die daar ook lopen. Wat was het een bijzondere tocht, door een uniek landschap. En daarom zal ik dan ook de wandeling straks voor jullie uitschrijven.

Het landschap trekt aan onze eigen voorbij en geleidelijk aan bereiken we de Kaiser Franz Josefs Höhe. Hier parkeren we de auto in de immense parkeergarage. Na een plaspauze wandelen we richting het Schwarovski haus vanuit hier heb je een uniek uitzicht op de Grossglockner. Met een beetje geluk spot je er nog een Steenbok. Bovenin staan enorme sterke verrekijkers en we  zien zelfs groepjes mensen over de gletscher richting het Topkruis van de Grossglockner lopen. Met het blote oog zijn ze niet zichtbaar. 

Maar wat we heel graag willen zien zijn de Murmeltieren, oftewel, de Alpenmarmotten. Meestal hoor je ze wel in de alpen. De harde fluittoon galmt dan tussen de bergen door en waarschuwt voor dreigend gevaar. Met een beetje geluk zie je ze ook op de uitkijk zitten , zonnebadend op een steen of  over een alm rennen. We weten dat ze hier op de Grossglockner achter het Schwarovski haus aardig aan mensen gewend zijn , dus gewapend met een aantal wortels gaan we verder op pad.

De alpenmarmot is een knaagdier, zo ongeveer 50 cm lang en heeft een dikke staart van nog eens 15 tot 20 cm lengte. De kleur van de vacht is afhankelijk van het jaargetijde grijs tot geelachtig/bruin. Ze eten grassen, kruiden, vruchten en ook wortels. Het zijn dagdieren, maar bij heel erge warmte zie je ze alleen in de ochtend of avond als het wat koeler wordt. Ze leven in familieverband in diepe uitgegraven gangenstelsels, dit heet een Burcht. Hier houden ze ook hun winterslaap, zo van oktober tot eind april, begin mei. Hier komt waarschijnlijk ook het gezegde vandaan: Slapen als een Marmot!

  

Wat hebben we een leuke tijd gehad met de Murmeltiere, ondanks dat het uiteindelijk wilde dieren zijn waren ze totaal niet bang of agressief. Dochter Auswander genoot nog het meeste. En terwijl het met 1 exemplaar begon die heerlijk van de aangeboden wortel at, kwamen er uiteindelijk in totaal 4 op het feestmaal af. Onze camera en mobiel konden de mooiste plaatjes schieten, wat een voorrecht om die dieren van zo dichtbij te kunnen bekijken. Een blik onder de steen die als een soort van hal diende voor hun ingang van de Burcht , liet ons zien dat ze ook nog eens hele schone dieren zijn. Aan één zijde van de ruime hal was het toilet. De keutels lagen keurig bij elkaar!

Verder hebben we deze dag heerlijk van de zon genoten, voor deze hoogte was het enorm warm en een strakblauwe lucht, geen wolkje te bekennen. We hebben dan ook heerlijk ons picknick kleed uitgerold en onze koeltas met lekkernijen leeg gegeten. Want van berglucht krijg je altijd wel enorme trek. Rozig en nagenietend van deze mooie dag, met mooie koeien en de geweldige ontmoeting met de Murmeltiere, reden we de Grossglocknerpass weer af. 

Geotrail Tauernfenster

start: Bergstation Schareck in Heiligenblut, of alternatief (zoals wij deden) bij de tunnel Hochtor

Met weinig hoogteverschil (300 meter,) een fenomenale Geologische wandeling op ongeveer 2500 meter hoogte en  grandioze vergezichten op honderden drie-duizenders!

We parkeren de auto bij de Hochtor tunnel. terwijl we de wandelschoenen aantrekken zien en horen we een stel Arabieren de grootste lol hebben op een laatste sneeuwveldje. De wandeling begint gelijk met een klimmetje, zodat we op de tunnel komen te staan. Hier vinden we de wandelbordjes met de richting Schareck. Daarna volgt weer een klimmetje. Boven aangekomen  staan we op een soort van plateau wat lijkt op een kruising van een maanlandschap en de Sahara. Voor mijn zandverzameling neem ik natuurlijk een zakje zand mee.  We kijken ons de ogen uit, wat een apart landschap! 

Dan zien we het voor ons 1e punt van de Tauernfenster, normalerwijs zat je nu ongeveer op de helft. Tijdens de tocht zien we allerlei bizar gevormde gesteentes, dolines (zinkgaten in Karstgesteente) en hohlen. Ook komen we op deze hoogte nog een mooi sneeuwveld tegen. Dan gaan we een heerlijke Jause eten en genieten we van het vergezicht. Het volgende stuk wordt een klim, naar de top van de Schareck op 2600 meter. Vanaf daar hebben we een mooi zicht het Fleischtal in. Hier hielden we 14 jaar terug, met onze beide dochters, een heerlijk vakantie in een almhut, met de koeien als buren.

De afdaling gaat over een smalle grat, en is op de moeilijkste plekken gezekerd met touwen. Ondertussen gaan de wolken zich wat samenpakken. We gaan toch geen onweer krijgen op deze hoogte? We zetten het tempo er een beetje in, we hadden eigenlijk op de terugweg ook nog een fijne pauze willen houden, maar die houden we nu voor gezien. Als we dichter bij de auto komen gaan we het gedonder horen. We voelen de grond onder ons trillen en het echoot tussen de bergen door. Dit wordt toch wel een beetje heel spannend nu. We bereiken op tijd de auto, droog en heel. Het dreigende onweer was het enige minpunt van deze dag, de wandeling was echt geweldig. 

Bedankt weer voor jullie reacties, we genieten er altijd enorm van! 

liebe Grusse van de Auswanders

und Pfiat di