Verschil

Inmiddels wonen we al weer bijna een half jaar in Oostenrijk. Een half jaar , waar is de tijd gebleven? En een jaar geleden dat we begonnen met het zoeken naar werk en huisvesting. Een tijd van ons voorbereiden op- en inlezen in. En hoewel je denkt dat je je enorm goed hebt voorbereid, want we wilden beslist geen ''Ik vertrek en het roer om'' taferelen, kom je hier in de loop der tijd wel achter dat je je op bepaalde zaken gewoon niet kunt voorbereiden en het eigenlijk best een sprong in het diepe is. 

De taal bijvoorbeeld. We spreken beide goed Duits en hadden op onze vakanties altijd fijne gesprekken met de families waar we een vakantiehuis huurden. We kregen ook altijd te horen: ''Wat spreken jullie goed Duits!'' Maar als de mensen hier onderling spreken lijkt het of je in Verweggistan ben beland. Zeker als, ze zoals hier in Pinzgau , de woorden wat inslikken of binnensmonds uitspreken. Woorden zijn soms compleet anders, slechts in de grote lijn kun je er iets van begrijpen. Nu we hier dus bijna een half jaar zijn wordt het iets makkelijker om het te begrijpen, maar eenvoudig is het niet. Gelukkig doen ze wel weer hun best om'' Hoch Deutsch'' te spreken als ze dan door hebben dat we geen ''Einheimischen'' zijn. Meneer Auswander leert op zijn werk al aardig een woordje Pinzgau. Soms wordt er smakelijk gelachen om zijn niet zo correcte uitspraak in het begin, maar dan leert hij op zijn beurt zijn collega een Gronings zinnetje. Bijna tong brekend probeert zijn collega dan de zin uit te spreken, wat natuurlijk dolkomisch is!

De Oostenrijker in het algemeen is ook een stuk geslotener, of gereserveerder dit ontdek je pas als je hier woont en werkt. Want van onze gastgevers bij wie we een huisje huurden viel ons dat nooit op, of was dat puur de Oostenrijkse beleefdheid? Nederlanders die hier al jaren wonen vertellen me amper nieuwe vriendschappen op gedaan te hebben. Af en toe zit er een persoon bij die wat opener is, zoals meneer Auswanders collega, maar dat zijn echt uitzonderingen. En een gekke ''tic'' die we ontdekten, als Oostenrijkers be.llen doen ze dat buiten in de tuin en ook nog eens erg hardop. Soms schrik ik me een ongeluk als ik rustig in de tuin even iets zit te lezen en ineens met een klap in een luidkeels gesprek van de buurman val

Ook het geschikte werk vinden is voor mij nog niet zo eenvoudig. Hier heb ik toch wel wat makkelijker over gedacht. Mijn diploma vanuit de zorg, heeft andere competenties dan hier met dat diploma. Voor het ''anerkennen'' ben je een smak geld kwijt wat je zelf moet betalen. Daar ben ik gezien de vele onkosten die we maakten voor onze Auswanderung nog maar niet aan begonnen. En ik twijfel ook of ik er wel aan moet beginnen. De ouderenzorg hier doet je 20 jaar terug in de tijd werpen. De verzorgingstehuizen zijn grotendeels hopeloos ouderwets, zoals we dat ooit ook in Nederland kenden. Piepkleine badkamertjes, dat als je er een rolstoel in zet je eigenlijk geen ruimte meer hebt om er bij te staan, laat staan iemand te helpen met wassen of kleden. Ergonomisch zeer slecht voor je lichaam. Hulpmiddelen zoals in Nederland gebruikt worden om je rug te sparen, kennen ze hier amper. Het water kwam verkleurd uit de leiding, maar dat maakte voor de gezondheid niks uit zei men tegen mij, maar kwam omdat het een oud gebouw was. Ik begreep dus al wel dat dit om een oud gebouw met nog loden leidingen ging en heb dus zelf hier nooit water uit de kraam gedronken! De ouderen werden na de maaltijd vrijwel allemaal al in de slaapkleding geholpen, iets wat ik als zeer vreemd ervaren heb. Waar is de eigen inspraak, het zijn toch geen kleine kinderen? De senioren in Nederland weten amper hoe goed ze het hebben. Ruime badkamers met alle ruimte voor een rolstoel, douchestoel of douchebrancard en veel  meer eigen inspraak over het laatste deel van hun leven. Daarbij werkt men in de ouderenzorg dagen van 12 uren, na 3 dagen werken was ik dus ook echt kapot en had de dagen er achter aan weer nodig om bij te komen. Nachtdiensten moest ik ook aan meewerken en gezien het tekort aan personeel zaten die met grote regelmaat in het rooster. De enorme verantwoordelijkheid die ik dan kreeg over een heel gebouw met senioren wilde ik niet op me nemen en dus heb ik nog in mijn proeftijd dit werk opgezegd. Veel ouderen spraken ook nog eens dat zeer oude Pinzgau dialect en je zou maar een fout maken in de zorg als je iets niet goed verstond.  Momenteel heb ik werk aangenomen achter de kassa bij een Bergbahn, maar ik beschouw dit echt als tijdelijk voor mezelf. Je moet immers geld verdienen.......

De zorg zelf is wel heel modern. Veel is gericht  op het voorkomen van ziekte. En iedereen die werkt is automatisch door de werkgever verzekerd bij de Krankenkasse. Dit systeem vind ik wel weer heel erg goed. Voorkomen is toch immers beter dan genezen? En ook kan iedereen op deze wijze verzekerd zijn, daar kunnen ze in Nederland met hun schrikbarende prijzen nog iets van leren!  Ook het schoolsysteem loopt achter. Dochter Auswander was direct al de beste van de klas terwijl ze een toets niet eens geleerd had, maar puur omdat ze de stof allang had gehad!

Nu zullen jullie wel denken: Hebben jullie Auswanders nu spijt van jullie emigratie? Nee dat beslist  niet! Het leven is hier uiteindelijk nog wel een stuk relaxter. In de 1e plaats is het land een stuk groter , Nederland zou er met gemak 2 keer in passen, maar er zijn maar iets meer dan 8 miljoen inwoners. Er zijn hier nog ECHT rustige plekken te vinden. Veel natuur en onbebouwde gebieden.. Het water is hier vrijwel altijd van drinkwater kwaliteit, heb je dorst dan kun je je fles of beker zo onderweg vullen. De mensen leven hier nog veel dichter bij de natuur, paddenstoelen, bosbessen , bramen en Daslook onder andere wordt uit de natuur gehaald en tot allerlei heerlijkheden bereid. Ook veel  middelen voor de gezondheid zoals hoestdrank maakt men zelf van b.v. jonge Dennenknopjes en zo zijn er heel veel zaken op te noemen. In de winkel ligt meestijd alleen maar groente dat in dat jaargetijde groeit en dus verkrijgbaar is, dat was wel even wennen in het begin, want in Nederland wordt alles maar ingevoerd en is dus te koop. Een kwestie van meegaan in de seizoenen. Ook het openbaar vervoer is goed geregeld, tot in de kleinste dorpjes komt de bus nog en het is betaalbaar voor iedereen. De Oostenrijker is vriendelijk en maakt niet gauw ergens een probleem van. In tegenstelling tot de Nederlander die gauw aangebrand is en je de schuttingwoorden om de oren vliegen. Of  dat dan ligt aan een klein landje met erg veel inwoners? Ik weet het niet. Hier is nog een groot respect voor ouderen, voor de overheid , politie en hulpverleners. Iets wat in Nederland jammer genoeg  de laatste jaren enorm ver te zoeken is. 

Als we nu vrij zijn dan gaan we de natuur in, wandelschoenen aan, rugzak op en op pad. Natuurlijk kan dit ook in Nederland, maar daar zijn geen bergen en is het ook een stuk drukker, op een zondagmiddag loop je soms in drommen over de heide of door het bos. We hoeven nu niet te wachten tot we weer vakantie hebben en op pad kunnen gaan. Dus ja, we zijn blij met onze emigratie! De afgelopen weken ook weer veel mooie uitstapjes en Hikes gemaakt, daarover een andere keer meer. En ik, ik zal uiteindelijk ook wel het werk vinden wat goed bij mij past. Voorlopig heb ik inkomsten.

Een lieve groet van de Auswanders en nog bedankt voor jullie lieve reacties we zijn er altijd weer blij mee.

Pfiat di